„Anne evde. Baba türkiyede. 51 yaşındasın ve okula gitmiyorsun“
34 senedir onun bize her gün defalarca sorduğu soruları, ona kalan son günlerinde ona kendiliğinden tekrarlarken anladım hayatın acımasızlığını.
Durumun iyi değil biliyordum zaten. Ama işte insanın içinde bir umut parçası vardır her zaman. Her zaman üstesinden geldin bu sefer de gelirsin diye düşündüm.
Geçen sefer uyuyordun. Üzüldüm ayık olmadığın için. Bugün de keşke yine uyusaydın da böylesi olmasaydı.
Her yerin şişti. Zar zor nefes alıyordun. Sanki sürekli acı çekiyor gibiydin ama anlatmaya gücün yetmedi. Bir kaç sesler çıkarıyordun ara sıra ama asla hiç bir şekilde anlaşılmıyordun.
Gözyaşlarımı zor tuttum. Senin yanında ağlamak, yıkılmak istemedim. Sen benim için kendini tuttun biliyorum, ben senin yanında yılmak istemedim. Ama inanki böyle ağlamak isteği bilmem ben. Boğazım düğüm düğüm oldu.
Günahsız, yüreği tertemiz bir insan bunları çekiyorsa biz kendimizi nasıl kurtaracağız?
Ölüm hepimizin başına gelecek. Kimsenin kurtuluşu yok. Hastasına, yaşlısına bakmaz. Herkes hastanın ve yaşlının kötü haberini beklerken sapa sağlamı gider durup dururken belli olmaz.
Edeceğimiz tek duâ, “Allah çektirmesin” olsun.
.
.
.
.
.
.
Üzülme sen baba. Bunu demeye hakkım yok belki illaki üzüleceksin. Ama sen yinede üzülme olur mu, yüreğim dayanmaz buna. Onun söylediklerini anlamamak seni de yıktı. Yardım edememek. Elimiz kolumuz bağlı. Tek bir teselli.
Her zaman sorduğu soruları, belki olur da sormaya çalışırsa zorlanmasın diye defalarca tekrarlamak… defalarca…
.
.
.
„Anne evde. Baba türkiyede. 51 yaşındasın ve okula gitmiyorsun“
