#elevenwires

Δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥ απλά τα πράγματα

Δεν καλοπερνάμε, ερωτευόμαστε κι ό,τι γίνει

Κι όπως πάει ο έρωτας

Όπου βγάλει

Δεν κάνουμε μωρά όπως έρθει

Και δεν βγάζουμε Polaroid στην γεννά τους

Έτσι γρήγορα να έρθει μια εικόνα στα χέρια μας να κρατήσουμε την ανάμνηση

Όπως έρχεται ένα παιδί

Ή ένας έρωτας

Ερχόμαστε ο ένας στον άλλον

ΑΡΠΑΧΤΙΚΑ…

Κάνουμε αρπαχτές

Πλησιάζουμε, το ζυγίζουμε το "πράμα"

Ακουμπάμε απαλά

Μπράτσα, κοιλιές, κεφάλια κάθε είδους

Ίσα ίσα να πάρουμε μια γεύση

Και τρέχουμε μετά

Άλλοι διαλυμένοι, άλλοι ικανοποιημένοι

Στιγμιαία – σαν μια Polaroid

Και η διάλυση και η ικανοποίηση

Έχει γίνει η ζωή πολύ μπερδεμένη

Αν ήταν 1970, ίσως να λιωναμε σε σεντόνια, με ιδρώτες, με καμία πρώτη Coca Cola στα χέρια κι ένα Marlboro

Με λαχταριστά Levi’s και τρύπια timberland

Ίσως να μην φοβόμασταν ΤΟΣΟ

ίσως να δουλεύαμε λιγάκι παραπάνω

και να καυλωναμε όντως

Έτσι χωρίς σκέψη

"Still, life"

In Sky’s Favor

Πίσω από κάθε μεγάλη μας στιγμή

Κρύβεται ένας μικρός εαυτός

Αυτό κατά τους λαούς

Είναι μαγεία

Και κατά τους ανθρώπους

Τέχνη

Κατά το ήμισυ

Είναι το ολόκληρο

Πέρα απ’το πέλαγος

Βρίσκεται η ακτή

Πάντα το μεγάλο κέλυφος

Και μέσα του, το ιερό ζωντανό

Στους μεγάλους βράχους

Τα κύματα

Στα μικρά ακρογιάλια

Ο αφρός

Μια ολόκληρη εποχή δηλαδή

Πάντα πρώτο το καλοκαίρι

Ήλιος, ελευθερία, αίμα

Πάντα δεύτερη η άνοιξη

Ήλιος, άνθη, μελωδία

Πάντα τρίτο το φθινόπωρο

Ήλιος, άνεμος, βροχή

Πάντα τελευταίος χειμώνας

Ήλιος, θρυματα, σιωπή

Αυτό — κατά τους λαούς

Είναι μύθος

Και κατά τον άνθρωπο

Δημιουργία

Πάντα μπροστά το μεγάλο φεγγάρι

Και στην ουρά του,

In Sky’s Favor

Διαστρέβλωμα

Είναι κοινό στο νου των φίλων μου

Θα ήταν χαριτολογώντας

Το μπέρδεμα

Αλλά αυτές οι δικαιολογίες, είναι παλιές

Σαν συνήθειες που είχαμε κοινές

Και τις μοιραζόμασταν στην νιότη και στο ξέμπλεγμα

Θα ήταν μία αλήθεια

Σαν την κίνηση που κάνουν τα χέρια όταν σε χωράνε μέσα τους

Κι αυτά των φίλων είναι πάντα πιο ζεστά

Εκτός αν δεν ανοίγουν πια

Το μοίρασμα

Εκείνο που αναπάντεχα πλήρωσα

Το παράπονο

Που είναι κοινό

Τις τελευταίες ώρες δεν υπάρχουμε καθόλου ο ένας μαζί με τους άλλους

Είναι όλα πιο μακριά

Κι εκείνα τα νήματα, είναι χαζό

Μα μοιάζανε με κύματα

Είναι κομμένα

Σαν τα καλώδια του δρόμου

Που και που, φλέγονται

Και μένει μονάχα στάχτη

Η αλήθεια

Βρίσκεται εδώ στο στρεβλωμα

Σ’αυτό που έχασα

Και πια δεν μένει

Σκούζει πίκρα ο ανεμιστήρας

Φεύγουν κρυφά οι τσιρίδες του

καθώς γυρνάνε απανωτά τα μεγάλα φτερωτά του πέταλα

Και πάνω στην στιγμή της μεγάλης του κορύφωσης

Όταν πάει να πάρει ολόκληρη την στροφή

Σκάει σαν βεγγαλικό στον ουρανό

Και διαλύονται ασύμμετρα χίλια τα κομμάτια του

Έτσι μένει βουβό το υπόλοιπο καλοκαίρι

Καταριασμένο από αυτή την συντριβή

Οι ώρες περνούν όλες κι είναι ζεστές κι αφόρητες

Τις καίει ο ήλιος, σαν μυγάκια επάνω της ασφάλτου

Κι είναι βαριές οι υπόλοιπες ώρες του καλοκαιριού

Ξεφυσάνε κι αναμένουν την δροσιά

Αυτή που αφήνει η κίνηση που απλώνει ο ανεμιστήρας

Κάπως παρόμοιοι με τις ζεστές ώρες είναι κι οι έρωτες τα καλοκαίρια

Είναι υπέροχοι και δονισμενοι, ρευματομενοι από ηλεκτροφόρα σύρματα

Κυλούν ασταμάτητα και ζεστά

Όπως το αίμα πηχτό και κόκκινο στο εσωτερικό, στις φλέβες

Κι όταν στην ώρα της ευλογιάς ανασταίνονται κι αναστενάζουν

Εκεί επάνω είναι που διαλύονται

Και εκατομμύρια τα κομμάτια τους σκορπίζονται

Στους χίλιους ουρανούς

Φέγγουν σαν αυγουστιάτικα αστέρια μα

Κανεις πια δεν τα λογαριάζει

Γιατί στέκουν απρόσμενα εκεί

Κι είναι η φωλιά η μεγαλύτερη ντροπή

Όταν έχει κοπάσει ο άνεμος

Δεν είναι ότι έχω πρόβλημα με τους αποχυμωτες

Απλώς, μια άλλη γυναίκα έφερε

Έναν καινούργιο πελώριο κίτρινο με πράσινες λαβές, στο άσπρο ντουλάπι μας, το ξύλινο

Όσο τον κοιτάζω η αηδία που ανεβαίνει από τα βαθιά σωθικά μου μετατρέπεται σε μια αίσθηση αναγούλας μέσα στο στόμα μου

Στο καφέ ραφακι έχει διαφορα μπαχάρια, από χρόνια

Η κανέλλα κι ο κουρκουμάς είναι βαλμένα σε γυάλινα βάζα

Με τα γράμματα σου να κοσμούν το περιτύλιγμά τους

Τ’ανοιγω κρυφα μες το σκοτάδι της κουζίνας

Παίρνω ένα λεπτό, βάζω κοντά το πρόσωπό μου και τ’αφουγκραζομαι

Μυρίζουν ακόμη, σπίτι

Η μυρωδιά μου προκαλεί σύγχυση και χάνω τα πόδια μου

Σαν νερό μέσα σε πέτρινο αυλάκι

Η μνήμη αρχίζει και πάλι κατρακύλα στα μεγάλα παρελθόντα μας

Κι όλες οι εικόνες μαζί, κάνουν χορό εμπρός μου

Φοβάμαι πολύ

Τρέχω προς τον σωτήριο μου διακόπτη

Να τον αγγίξω, να έρθει το φως

Και βρίσκομαι μπροστά στα εικονίσματά σου

Βλέπω εμπρός μου τον Χριστό

«Αμήν», προσεύχομαι από τα σωθικά μου

Κλεινω τα μάτια και ξέρω ότι και πίσω στο μεγάλο ξύλινο τραπέζι της κουζίνας να κοιτάξω

Δεν θα σε βρω να κάθεσαι να συναρμολογείς την αναθεματισμένη παγωτό μηχανή σου

Δεν είναι ότι έχω πρόβλημα με τις παγωτό μηχανές

Απλώς δεν είσαι σπίτι