We zijn doorgeslagen in het labelen van onze kinderen. Dat is zorgelijk, want een diagnose als ADHD of autisme richt soms meer schade aan dan dat het iets oplost. Gisteren is de campagne Gun kinderen hun eigen label gelanceerd, die aansluit bij de recente conclusies van de Gezondheidsraad.
Volgens de initiatiefnemers verwachten we in de huidige maatschappij te veel van onze kinderen. Dit willen ze bekendmaken met de campagne bestaande uit een film, posters, een website en bijeenkomsten. Deze zijn gericht op ouders, onderwijs, jeugdzorg, wetenschap en overheid, maar ook de kinderopvang kan ervan leren.
Uit de nieuwste cijfers blijkt dat het aantal kinderen en jongeren dat Ritalin gebruikt, de afgelopen jaren is verviervoudigd. Ook is het aantal kinderen met een officiële diagnose voor een psychiatrische stoornis de laatste jaren explosief gestegen. De oorzaak ligt bij de toegenomen prestatiedruk in onze maatschappij en afgenomen tolerantie van afwijkend gedrag.
“Een verviervoudiging, dat kan toch niet? We hebben toch niet opeens een gestoorde, moeilijke generatie kinderen voortgebracht?” vraagt kindercoach en mediadeskundige Liesbeth Hop zich af. Zij startte de campagne vanuit de Nationale Academie voor Media & Maatschappij.
De oorzaak van overdiagnosticering ligt volgens Hop ten eerste bij de maatschappij. “Het begint al op school, met competentiegericht onderwijs; ik word er al moe van als ik het hoor. Kinderen moeten allemaal aan dezelfde norm voldoen, terwijl een norm een omschrijving is van een gemiddelde. Als je daarvan afwijkt, ben je niet normaal. Maar afwijkingen hóren juist bij een gemiddelde.”
Hop stelt dat ook de ouders blaam treffen. “We geloven in de maakbaarheid van ons leven,” zei ze. “En kinderen zijn een verlengstuk van ons leven, dus die moeten ook naar het gymnasium. En als dat dan mislukt, dan zijn we bijna opgelucht wanneer blijkt dat er iets met het kind aan de hand zou zijn. Zo verplaatsen we het probleem van onszelf naar het kind.”
Een psychiatrische diagnose is niet altijd een oplossing, aldus Hop. Vaak werkt het stigmatiserend, veroordeelt het kinderen tot een stereotype en werkt het sociale buitensluiting in de hand. Ook is het erg lastig om van een label af te komen.
