Αυτό το "κλάμα χωρίς λογο" αλλά κατά βάθος υπήρχε ένας λόγος.. άκου.. Όταν ήμουν ακόμα με αυτόν.. ξέρεις.. αυτόν τον έναν και μοναδικό που δεν θα φύγει.. Ναι αυτόν.. μου άρεσε τόσο πολύ όλο αυτο που είχαμε που δεν ήθελα να τελειώσει ποτέ.. και καμία φορά όταν ήμασταν μαζί και καθόμασταν αγκαλιά και λέγαμε ιστορίες ή απλά καθόμασταν αγκαλιά χωρίς να μιλάμε εμένα με έπιανε ένα ψυχοπλακωμα και έβαζα τα κλάματα στην αγκαλιά του.. με ρώταγε συνέχεια, κάθε φορά τι εχω και κλαίω κι εγώ του έλεγα άκυρες δικαιολογιες.. Όπως δεν ξερω, περιμένω περίοδο, το παθαίνω συνεχεια δεν είναι κατι, πονάω στα πόδια μου, στην κοιλιά μου, στο κεφάλι μου.. Ποτέ δεν βρήκα το κουράγιο να του πω "Φοβαμαι μην φύγεις, γι'αυτό κλαιω" Όμως γαμωτο.. λες και το καταλάβαινε ότι αυτή ήταν η αιτία που κλαίω κάθε φορά μου ελεγε "εγώ είμαι εδώ για σένα.. δε θέλω να στεναχωριέσαι για τίποτα.. που πονάς; εδω;" *φιλι* "που αλλού; εδω;" *φιλι* "δεν θα φύγω από δίπλα σου σαγαπαω.." κάθε φορά τα ίδια λόγια.. Όμως κάθε φορά σαν να τα ακούω πρώτη φορά.. τόσο πρωτόγνωρα τα αισθήματα.. "σαγαπαω κι εγώ.." *χαμόγελο δικό του* χαμογέλασε μου κι εσύ να πάμε να πάρω κάνα τσιγάρο.. *αγκαλια* Σαν σήμερα 1χρονος 7 μήνες και 5 μέρες.. Τα λόγια του έμειναν στο μυαλό μου ομως αυτός δεν έμεινε στη ζωη μου, οπως μου υποσχόταν κάθε γαμημένη φορά.. "Δεν θα φύγω από δίπλα σου στο υπόσχομαι δεν μπορώ μακριά σου γαμωτο" έλεγε.. ψέματα έλεγε.