#efbarcelona

Zaterdag werd ik wakker met een bijzondere geur die uit de keuken kwam: m’n gastmoeder was mosselen aan het bereiden voor lunch! Als echt Zeeuws meisje een uitkomst tussen alle tapas, paella en churros door (nee oke dat eet ik eigenlijk echt niet elke dag). Na deze lunch had ik afgesproken samen met Bettie (Duits) en Mary (Frans) bij de Arc de Triomf. Nee, niet die ene in Parijs, Barcelona heeft namelijk haar eigen schitterende Arc de Triomf! Hierna zijn we doorgegaan naar Parc de la Ciutadella, een prachtig park in de buurt van het strand waar openlucht concerten werden gegeven dit weekend. Hier hebben we dus in het zonnetje genoten van live muziek. Hierna zijn we nog even door het prachtige park gaan lopen en hebben we gechilld bij het meertje waar je bootjes kunt huren om een rondje te roeien. Hilarisch om alle romantische stelletjes op het water te zien, de mannen hard zwoegen en de vrouwen awkard toekijkend. Zondag was de laatste dag van m’n sportschool abonnement dus toen heb ik voor de laatste keer extra hard staan zwoegen in de sportschool. Hierna ben ik lekker naar het strand gegaan om aan m’n kleurtje te werken, want het einde van m’n verblijf hier in Barcelona nadert al snel. Maandag had ik nog een extra vrije dag, vanwege een of andere nationale feestdag. Welke feestdag? Nog steeds geen idee! Wel heb ik goed geprofiteerd van deze dag samen met Bettie, want we zijn naar het outlet centrum La Roca Village geweest. Hier hebben ze een grote Mango outlet en Nike outlet, en daarnaast net als bij Rosada allemaal kleinere winkeltjes. Het is een luxe shopping center, dus er zaten onder andere een Ralph Lauren, Gucci en Jimmy Choo winkel, maar ik heb uiteindelijk inkopen gedaan bij de Nike outlet (nieuw sportbroekje en topje) en Rituals (bus doucheschuim met 30% korting). Niet veel spannends dus, maarja ik moet a.s. zondag ook nog wel m’n koffer dicht zien te krijgen! Voor lunch hebben we heerlijk sushi en noodles gegeten, dus mijn dag kon sowieso al niet meer stuk. Dinsdag begon de werkweek weer. Deze keer dus niet na werk na de sportschool, wat tijd vrijgaf om allerlei leuke dingen te doen. Omdat deze week alweer m’n laatste week is en Bettie dit weekend vakantie heeft en naar Duitsland is gegaan was de week die ik nu beschrijf dus m’n laatste week met Bettie samen, waardoor we besloten hadden zoveel mogelijk samen te doen. Zo gezegd, zo gedaan. Dinsdag dus samen naar het strand en ‘s avonds naar de Welcome Drink van school gegaan. Dinsdag was tevens de eerste werkdag van Romy, een nieuw Frans meisje die José gaat helpen met de activiteiten deze zomer als er 400 studenten op school zitten (nu zijn er ongeveer 100). Op woensdag was de eerste werkdag van Emilio, een Spaanse jongen die de taken van Andreia overneemt als Residence Advisor. Tevens had ik op woensdag m’n ‘final internship talk’ met Melisa, de School Director, omdat zij op donderdag voor 2 weken naar Denemarken vertrok om de Barcelona school daar te promoten. Daarnaast kregen we woensdag bezoek van iemand van EF uit Engeland die werkt voor Customer Service, die ons een Customer Service Training kwam geven, genaamd John. De lessen waren dus extra vroeg afgelopen voor de studenten en wij met de hele Staff kregen een spoedcursus hoe je moet omgaan met de studenten (of zijn het nou klanten?). Super interessant en de man die de training gaf was enorm grappig. De training begon om half 4 en duurde tot half 7, waarna we met z’n allen naar een tapas restaurant gingen om John wat van de Spaanse cuisine te laten proeven. Voor mij blijven tapas ook altijd nog een special treat, dus dat was genieten! Na het eten gingen we met de harde (en jonge) kern nog wat drinken in een bar. Deze harde kern bestond uit Romy en Emilio, José (activiteiten), Carlos (administration&accommodation en tevens mn internship company coach), Paula (residence advisor en help Carlos met accommodatie) en Mireia en Silvia (leraressen). Dit was super gezellig en het gekke was dat iedereen behalve Romy en ik Spaans waren, dus werd er in het Spaans gebabbeld en grapjes gemaakt en ik kon het allemaal redelijk volgen en meedoen met het gesprek. Wat Spaans betreft zeker heel veel geleerd de afgelopen 9 weken!

Op donderdag ben ik na werk met Bettie naar Parc del Laberint gegaan, een schitterend park met een doolhoftuin wat verder van de toeristische attracties vandaan, waardoor het er super rustig was en er vrijwel alleen maar wat oude mensen tekeningen van de prachtige onderdelen van de tuin zaten te maken. Echt even off the beaten track een minder toeristisch, maar wel prachtig onderdeel van Barcelona ontdekken! Op vrijdag zijn Bettie en ik ‘s middags samen met EF als activiteit mee naar Tibidabo geweest, de naam van de berg die Barcelona ervan weerhoudt om verder te groeien en tevens de naam van de kerken die erop staan. Per trein, cablecar en bus zijn we bij de kerken gekomen en hebben we genoten van het schitterende uitzicht over de hele stad. De kerken zijn te zien als je in de straat van EF staat, en het lijkt 1 kerk maar blijkbaar zijn het dus twee aparte kerken die achter elkaar staan. Allebei schitterend, de ene mooier aan de buitenkant en de andere mooier aan de binnenkant. Behalve 2 kerken is er op Tibidabo ook een klein amusement park te vinden met o.a. een reuzenrad. Ik kan me zo voorstellen dat je vanuit daar ook schitterend uitzicht hebt! Toen was het alweer weekend en kwamen er nog meer avonturen aan. Bettie, Mary en ik wilden graag een keer gaan paardrijden hier in de bergen, dus hadden we vrijdag een reservering gemaakt bij een kleine stal in een dorpje vlakbij Barcelona. Op zaterdag om 11 uur gingen we dus op pad. Metro gepakt, toen in de buurt van Camp Nou op zoek naar de bus stop... Na een half uur zoeken deze gevonden, en gelukkig hadden we genoeg tijd ingecalculeerd. In het dorpje aangekomen meteen een taxi gezocht en hem het adres van de ranch gegeven. “Dat is op loopafstand! 5 minuutjes maar! Jullie zijn jong, dat kun je gewoon lopen. Met de taxi duurt het langer!” Ehm, maar zowel de eigenaren van de ranch als Google zeggen dat het 20 minuten lopen is en we hebben nog maar 10 minuten als we op tijd willen zijn... Nee, volgens de taxi chauffeur klopte dat allemaal niet en moesten we maar gaan lopen. Vooruit dan, daar gingen we, op zoek naar Passeig de la Muntanya. Heuvel op, heuvel af, slingerende straatjes dwars door het dorpje naar boven. Na ongeveer 15 minuten stonden we midden in een woonwijk. “Bestemming bereikt”. Op het straatnaambordje stond Carrer de la Muntanya. Ohjee, verkeerde straat. Na een snelle Google Search kwamen we erachter waar we dan wel naartoe moesten. Nog eens 20 minuten lopen! In het gedeelte waar we nu waren kwamen zeker weten nooit taxi’s, dus we moesten wel gaan lopen. Vertrouwend op Bettie’s navigatie op haar telefoon en in de hoop nog een taxi tegen te komen zijn we op pad gegaan. De afspraak die we hadden stond om 1 uur en rond 20 over 1 werden we gebeld. “Waar zijn jullie?” (in het Spaans). “Ehm, geen idee. We zijn verdwaald”. Na ons verhaal gedaan te hebben zeiden ze dat ze ons wel konden ophalen. Maar waar? We hadden geen idee waar we waren en straatnaambordjes waren nergens te bekennen. Uiteindelijk, 40 minuten later, zijn we opgepikt door een Duits sprekende vrouw wiens dochter bij deze stal rijdt, en zijn we naar de stal gebracht. Inmiddels was de temperatuur gestegen tot een graad of 30, dus werd ons verteld dat we niet meer konden gaan rijden. Wel mochten we een drankje uit de automaat scoren, mochten we even in de stallen kijken en de paarden een aaibol geven en daarna heeft de Spaanse eigenaar ons weer terug bij de busstop gebracht. Tot zover ons paardrij avontuur! Maar weer de bus terug naar Barcelona gepakt. Mary wilde graag naar een park en Bettie moest nog Serrano ham voor dr ouders kopen om mee naar Duitsland te nemen, dus zijn wij samen naar La Boquería gegaan, dé markt op La Rambla. Hier hebben we tevens meteen genoten van aardbeien en stukjes banaan besprenkeld met chocolade op een stokje, en van een bakje vers fruit. Jamjam! Na La Boquería zijn we richting de haven gelopen, waar de Barcelona Motordays bezig bleken te zijn. Dit houdt in dat alle dure automerken (Ferrari, Mercedes, Audi, Lexus, Porsche, etc) hun auto’s tentoon stellen aan het publiek en hier komen mensen zoals Bettie en ik op af die zo’n auto de komende 100 jaar nog niet kunnen veroorloven. Leuk om te zien, nog een gooi gedaan in de richting van los padres of er niet een leuk verjaardagscadeautje bij zat, maar uiteindelijk toch tevreden met een ijsje terug naar huis gekeerd. ‘s Avonds moest FC Barcelona spelen en het was een belangrijke wedstrijd. Als ze zouden winnen was de Champions League cup van hen, en dat zou de derde beker van dit seizoen zijn. Een zogenaamde Triplet. Bettie, Mary en ik dus naar Placa Reial geweest (een plein naast La Rambla) om de wedstrijd te kijken. 3-1 voor Barca! Dat betekent groot feest in de straten van Barcelona. Om terug thuis te komen moesten we over La Rambla lopen, wat steeds lastiger werd met al het volk op straat. Iedereen juigend, in de lantarens en bomen klimmend, shirts uittrekkend,... het was een gekkenhuis. In het gedrang zijn we Mary kwijtgeraakt en Bettie en ik hebben alle gekte vastgelegd op video en foto.

Zondag was m’n laatste dag samen met Bettie en we hadden van te voren gehoord dat iedere eerste zondag van de maand alle musea gratis zijn. Vlakbij Placa Espanya is een museum, het Museu Nacional d’Arte de Catalunya, wat aan de buitenkant echt prachtig is dus daar wilde ik graag nog een keer naartoe, terwijl Bettie een keer naar het Picasso Museum wilde. Dus, wij op pad. Eerst naar Placa Espanya. Wat we waren vergeten was dat het zondag ook de Colour Run was, een 5km loop door Barcelona waarbij er verfpoeder op je wordt gegooid, á la Holi Festival of Colours. De stad was dus vol met fel gekleurde mensen en op Plaza Espanya, het finish punt, was een festival aan de gang. Leuke touch aan de dag! Na wat foto’s gemaakt te hebben zette we onze tocht voort naar het museum, wat met de stap mooier leek te worden. Ook vanaf het museum gezien heb je een schitterend uitzicht over heel de stad. Binnen waren we de schilderijen al snel beu - hoe mooi ze ook zijn, ze leken allemaal verdomd veel op elkaar. We waren dan ook al snel afgedwaald naar de schitterende theaterzaal in het midden van het gebouw en naar het dakterras met prachtig uitzicht over heel de stad. In de tussentijd was de temperatuur opgelopen tot 34 graden, dus al zwetend en genietend hebben we een tijdje op het dakterras zitten praten. Hier waren niet zoveel mensen (op wat Aziaten na die ongeveer 10 minuten lang selfies hebben gemaakt), dus hebben we intens kunnen genieten van het schitterende uitzicht. When in Barcelona, go to MNAC! Inmiddels hadden we toch wel een beetje honger gekregen én we wilden nog naar het Picasso Museum, dus zijn we terug naar de metro gegaan en weer uitgestapt in de wijk Born, een wijk waar veel locals wonen en waar prachtige gebouwen staan. Het is tussen de Rambla en het strand, dus ook een erg goede locatie. Hier zijn we op zoek gegaan naar een lunchtentje en na een kleine tussenstop bij het schitterende Palau de la Música Catalana hadden we een spiksplinter nieuwe lunchroom gevonden met bruschetta die om te watertanden was. Ik dus aan de bruschetta en Bettie had een couscoussalade en allebei hadden we versgeperst sinaasappelsap. Genieten! Hierna zette we onze zoektocht naar het Picasso Museum voort, en deze bleek onmogelijk te missen - een rij die door het gehele straatje slingerde waar ik gok zo’n 250 man stonden te wachten om een GRATIS kaartje te halen om het museum te kunnen betreden. Hier zijn we dan ook vol verbazing langs gelopen en de mensen die achteraan in de rij stonden voor gek verklarend zijn we vrolijk de dichtstbijzijnde ijszaak in gelopen voor een ijsje. Dat is het betere werk! Hierna zijn we slingerend door allerlei schattige straatjes en langs bekende plekken lopend naar het strand gegaan. Op het strand aangekomen hadden we vernomen dat de spelers van FC Barcelona (liefkozend ook wel Barca genoemd) een tour door de stad zouden gaan doen, dus na een uurtje op het strand doorgebracht te hebben zijn we naar Passeig de Gracia gegaan waar het al zwart (of moet ik zeggen blauw/rood?) zag van de Barca supporters. Wij liepen snel door naar de plek waar een confetti kanon zou staan en waar de bus met spelers waarschijnlijk even stil zou staan. Hier was het weer een groot feest en iedereen liep met de zelfde FCB vlag te zwaaien, dus al snel kwamen we tot de conclusie dat die ergens gratis weggegeven werden. Wij dus ook snel zo’n vlag gescoord waar we mee uitbundig mee zijn gaan zwaaien. Voor... een uurtje of 1,5 want het bleek nog redelijk lang te duren voordat de spelersbus langskwam. Gelukkig was er genoeg te zien om ons heen. Een hond in een FCB pakje, iemand met een zelfgemaakte Champions League cup... Genoeg om op de foto te zetten! Rond half 9 kwamen ze dan eindelijk voorbij. Eerst politie te paard om iedereen aan de kant te krijgen, toen politiemannen, politiewagens en uiteindelijk nogmaals politie die aan de kant bleven staan om iedereen in bedwang te houden terwijl er een soort van straatfanfare langskwam, chique geklede mensen te paard, en uiteindelijk de bus met spelers bovenop het dak. Als echte Barca fan herkende ik welgeteld... één speler. En ik was z’n naam vergeten. Ik denk dat Messi net aan de andere kant van de bus zat want hem zou ik denk ik nog wel herkend hebben. De menigte werd natuurlijk helemaal gek toen de bus voorbij kwam en na de nodige foto’s gemaakt te hebben en langs de kant gejoeld te hebben was de hele gekte alweer voorbij. We hadden eigenlijk om half 9 afgesproken om met Kathi (ook Duits) wat te gaan eten bij Davita Market, een Italiaans restaurant met hetzelfde concept als Vapiano, maar dit was uiteraard wat later geworden. En Davita Market was dicht. Dan maar naar Meatpacking Bistro, wat ongeveer 10 minuten lopen was. Ook dicht. Wat is er toch met die gelovige mensen hier dat ze op zondag hun tent dichtgooien? Gelukkig zat er tegenover de Meatpacking Bistro een restaurant waar ik wel eens van had gehoord, 100 Montaditos, waar je voor 1 euro een montadito kunt bestellen. Een montadito is een soort van kleine baguette, en in dit restaurant hebben ze dus 100 verschillende. Daarnaast hadden ze ook nog nachos met guacamole, gefrituurde kipballetjes en french fries met bacon en gesmolten kaas voor 1 euro. Voor 6 euro incl 2 drankjes heb ik dus m’n buik flink rond gegeten hier. Omdat het ook Kathi’s laatste week is moesten Kathi en Bettie toen afscheid nemen, en zijn Bettie en ik terug naar de metro bij school gelopen (en ik naar huis, want dat is ongeveer naast school). Toen moesten wij na deze intensieve week dan ook afscheid nemen. Heel gek, want zij komt na deze week weer terug naar Barcelona en blijft dan nog tot en met eind augustus hier om Spaans te leren en van de zon te genieten.

Er zijn alweer 2 weken verstreken sinds de vorige blog update, sorry! Helaas had ik het afgelopen weekend niet zoveel tijd om te schrijven... Daar over straks meer. Vorige week had José vakantie, dus heb ik vrijwel heel de week achter de receptie gezeten. Maandag uit eten geweest omdat het Kati´s laatste avond was, dus mocht zij het restaurant uitzoeken. Zij was met d´r zus vorig jaar een keer in een restaurantje vlakbij de Torre Agbar geweest, dus hier gingen we naar toe. Het diner bestond voornamelijk uit heel veel kaas en ham op brood, dus hartstikke gezond (oeps). Ik was wederom de enige Nederlander tussen 7 Duitsers, maar gelukkig probeerden ze wel om voornamelijk Engels te praten (of dit altijd lukte laat ik maar even in het midden). Na het eten zijn we nog naar de Welcome Drink van school geweest in de bar Quilombo. Verder ben ik weer braaf vrijwel iedere dag van de week naar de sportschool geweest. Op donderdag wilde ik eigenlijk met mensen van school mee naar Park Guell, maar toen bedacht ik me dat ik om een beurs te krijgen voor m´n stage hier ik nog een taaltest in moet vullen. Ik had het weekend ervoor al geprobeerd om deze af te maken, want een paar weken terug was ik er al mee begonnen met het duurde allemaal nogal lang dus ik had besloten alleen het laatste onderdeel nog even uit te stellen. Je raadt het al... Alles was weg toen ik het af wilde maken. Blijkbaar werden je resultaten maar 10 dagen bewaard. HAD DAT DAN GEZEGD. Goed, ik opnieuw beginnen dus met m´n werklaptop. Na het eerste onderdeel (van de vijf) stond er dat het niet was opgeslagen en ik het op een minder beveiligde computer nog een keer moest proberen. Dit riep, zoals je begrijpt, de nodige frustraties op (frustraties à la ik ga nu iets door het raam heen gooien). Omdat ik op vrijdagochtend al vroeg op pad moest voor... Nee wacht, dat blijft nog even geheim. Conclusie: op donderdag moest die taaltest gedaan worden. Ik heb dus voor de laatste keer al m´n moed bijeen geraapt en heb op m´n eigen Macbook me nog een keer aan de Spaanse taaltest gewaagd. Bij het laatste onderdeel aangekomen was ik het zo beu dat ik alle 15 vragen van dit leesgedeelte heb gegokt zonder de tekst te lezen (het langste antwoord is meestal goed, toch?) en alsnog kwam ik op taalniveau B2 uit, dus toch nog iets geleerd hier in Spanje! Toen ik hier begon gokte m´n collega´s dat ik ongeveer niveau B1 had, dus toch zeker vooruitgang en hopelijk over 2 weken niveau C1 na nog meer oefenen, maar dan vrees ik dat ik ook nog even de boeken in moet.

Nu komen we dan eindelijk aan bij het spannende gedeelte... Bij vertrek was al bekend dat ik de meeste Never Less activiteiten zou missen, de studenten hockeyvereniging waar ik dit jaar een bestuursjaar bij doe. Ik had wel meteen gezegd tegen m´n bestuursgenootjes: ik ga kijken of het mogelijk is om terug te komen voor het hockeytoernooi. Wat bleek? Vliegtickets voor 100 euro dit weekend en m´n baas hier in Barcelona wilde me best twee dagen vrij geven. Dus, bij moederdag had ik een kaartje naar huis gestuurd met de boodschap dat er binnenkort een verrassing op de mat zou liggen, papa had ik ingelicht over m´n komst en m´n toernooipolo voor het hockeytoernooi werd meebesteld. Ik was klaar voor een weekendje Nederland! Vrijdagochtend om 6 uur ging dus m´n wekker, pakte ik de metro naar Plaza Catalunya en vanaf daar kun je voor minder dan 6 euro met de Aérobus naar het vliegveld. Hier was ik precies op tijd, kon ik zonder problemen inchecken en voor ik het wist was ik al in Nederland. M´n koffer had ik gevuld met allerlei kleding die ik hier toch niet meer zou dragen en dus meteen thuis kon dumpen, dus na een snelle lunch bij m´n favoriete lunchtent in Rotterdam, Guliano, ben ik in de trein gesprongen om mama te verrassen. In Goes aangekomen stond m´n vader al te wachten. Of de verrassing geslaagd was? Ik heb in ieder geval mama´s ogen nog nooit zo groot gezien. In mijn afwezigheid is bijna heel de benedenverdieping van het huis verbouwd, dus dit moest even geinspecteerd worden. Helaas had ik niet al te veel tijd om met de poesjes te knuffelen, want ik moest m´n koffer alweer inpakken voor het hockeytoernooi, een tent tevoorschijn toveren en een opblaasbaar luchtbed achterin de auto gooien. Het hockeytoernooi was in Breda en een van m´n bestuursgenootjes, Ruud, woont hier ook dus die moest ik nog even ophalen. Toen we bij het Bredaasch Hockey Festival aankwamen en ons als vereniging aan moest melden, stond er nog een verrassing op het menu. Charlotte, een meisje uit Goes, zat in de organisatie! Wat grappig. Ook haar zusje Rianne, met wie ik ooit nog wel eens in het hockeyteam heb gezeten in Goes, was aanwezig. Snel zijn we onze tenten gaan opzetten zodat we in het clubhuis van het eerste feestje konden gaan genieten. Maandag brandde we ongeveer de tenten uit, en na een snel ontbijtje zijn er een aantal mensen gaan hockeyen. Want ja, gek genoeg wordt er niet zoveel gehockeyd tijdens een hockeytoernooi. Overdag waren er allerlei leuke activiteiten georganiseerd en ´s avonds was er weer een feestje. Zondag was alweer de laatste dag van het spektakel, dus maandagochtend ging ik weer naar Goes om nog even thuis te kunnen zijn. Hier aangekomen was ook oma thuis die ook geen idee had dat ik in Nederland was, dus nog iemand kunnen verrassen! Na de nodige bolussen en broodjes gegeten te hebben, moest m´n koffer wéer opnieuw ingepakt worden, maar deze keer vol met stroopwafels, hagelslag en repen Tony´s Chocolonely chocolade in plaats van met kleren. Alleen m´n sportkleding is mee terug naar Barcelona gekomen, zodat ik hopelijk onder het maximale gewicht blijf als ik 14 juni weer terug naar Nederland vlieg. Maandag aan het einde van de middag hebben m´n ouders me weer afgezet bij luchthaven Rotterdam/The Hague en ben ik weer terug naar Barcelona gevlogen.

Dinsdag begon het werkende leven weer hier in Barcelona. Eerst heb ik m´n gastmoeder, Carlos José en Andreia kunnen verblijden met ieder hun eigen pak stroopwafels. Inmiddels is het vrijdag en zijn we weer een halve reep Tony´s en een half pakje stroopwafels verder, maar het is bijna weekend dus dan mag dat. Zondag is de laatste dag van m´n sportschool abonnement, dus nu mag ik nog snoepen als ik het er daarna weer vanaf sport (toch?).