De vroegste gedocumenteerde experimenten dateren al uit de XIVde eeuw, toen de steeds slechter ziende maar zeer muzikale uitvinder van de binocle ofte tweeglazig brilletje, de Franciscaner monnik Frater Venantius II, merkte dat bij het gebruik van donkere glazenhij trillingen in zijn hoofd waarnam, die hij na enige tijd kon relateren aan de plaatsing van de objecten rondom hem. Helaas had hij nog niet door dat het neusbeen geen goede geleider was, en hij bleef zich dan maar mistevreden concentreren op het zuiver oculaire aspect van zijn binocle. Wie al iets dichter kwam, was de XVIIIde-eeuwse Japanner Yamamoto Kipetoku, die donkere brillen voorzag van riempjes, om zo een beter contact te hebben met de schedel. Ook hij was even muzikaal als slechtziend, en ook hij kwam nog nét niet op het idee om de brillen te voorzien van pootjes van hard materiaal.

Echolocatie Echolocatie (ook wel eens, maar niet vaak, echolocalisatie genoemd) is het zich een nauwkeurig beeld van de omgeving kunnen vormen door de weerkaatsing van (al of niet zelfvoortgebracht) geluid. In de dierenwereld komt dit onder andere voor bij vleermuizen en mollen, en bij de mensen vooral bij blinde muzikanten, te herkennen aan hun grote zwarte brillen.

Tom de Witte Echolocatie In deze uitzending van De Wereld Draait Door vertelt Tom de Witte over zijn blindheid. Hij kon een paar jaar terug nog een deel zien, en later met 1 oog, waarbij hij zich kliktechnieken ging aanleren. Hij heeft letterlijk ervaren dat het licht uitging in zijn oog waarmee hij nog minimaal zicht had. Deze kliktechniek noemen ze echolocatie en hij zegt hier zelf over: 'Deze terugkerende echo op mijn klikken vertelt mij 3 dingen over het object: de locatie, de dimensie en de dichtheid.' Hij kan zelfs bij sommige objecten de kleur herkennen. Echolocatie is een techniek die iedereen aan zou kunnen leren, en toch voelt het als iets magisch als je deze man zo over straat ziet lopen en hoe gedetailleerd hij alles kan beschrijven.