#e.d

Antik çağlarda da bilinen ama asıl günümüzde gelişen bir intihar formu vardır ve Lamartine'nin Raphael adlı eseri bize bunun ideal tipini sunar. Bu intihar biçiminin özellikleri eylemlerin tüm nedenlerini hafifleten melankolik bir rehavet durumudur. Kişi işe, kamu işlerine, yararlı işlere ve hatta ev işlerine karşı isteksiz ve ilgisizdir.Kendi dışına çıkmaya isteksizdir. Fakat, eylemde yok olan şey düşüncede ve iç yaşamda oluşur. Çevresindekilerden uzaklaştığında,bilinç sadece kendi ile meşgul olmaya başlar, kendisini uygun ve benzerlik çalışma alanı olarak ele alır ve öz-gözlem ve öz-analizi kendi ana görevi olarak üstlenir. Fakat bu aşırı yoğunlaşma ile kendisini evrenin geri kalanından ayıran uçurumu sadece derinleştirir. Birey kendine çok düşkün hale geldiğinde, kaçınılmaz olarak kendini,kendisinin dışında olan her şeyden gitgide koparır ve kendine tapma noktasında yaşadığı izole hayatına önem verir. Sadece kendisi ile meşgul olma durumu birini diğerlerine bağlamak metodu olarak iyi değildir. Bir bakıma tüm hareketler özgecildir yani merkezkaçtır ve varlığı kendi sınırlarının ötesine yayılır. Fakat düşüncede kişisel ve bencil bir şey vardır. Çünkü bu durum ancak kişi kendini dış dünyadan soyutladığında ve kendi içine çekildiğinde mümkün olur. Ayrıca bu kendine dönüş ne kadar eksiksiz ise düşünce de o derece yoğundur. Dünya ile iletişim içerisinde olmadan eylem gerçekleşemez fakat düşünmek için bunun aksine nesnel bir değerlendirme yapabilmek için dünya ile olan iletişimimizi kesmemiz gerekir. Yani tüm eylemleri iç düşünceye dönen kişi çevresindeki her şeye duyarsız hale gelir. Eğer seviyorsa, bu kendini diğer bir varlıkla verimli bir birlik içerisinde harmanlamak için değil kendi sevgisinin üzerinden düşüncelere dalmak içindir. Tutkuları yalnız görünüştedir, yani kısırdır. Bu tutkular kendisinin dışında hiçbir şey üretmeden beyhude düşlerde yok olurlar.