#dso3

çirkin ve şekilsiz tırnaklarım vardı. tarasan bile düzelmeyen saçlarım ve yorgun gözlerim. öyle bu nesile uygun bir güzelliğe sahip değildim ben. ama parmak uçlarımda çiçekler taşırdım. size sarılmak isterdim ki kokuları üzerinize yayılsın. çiçeklerimi soldurdunuz, anlatabildim mi?

kalbim son zamanlarda sıkışıyor. sürekli ağrıyor ve nefes alamıyorum. sahiden nedenini bilmiyorum ama edebiyata çevirmek gerekirse. sanırım sahiden artık kırıldı ve parçaları bana batıyor, nefes almamı engelliyor.

kafam o kadar o kadar susmuyor ki, asla yapmam dediğim şeylere itiyor beni. öldürecek. biliyorum öleceğim onun yüzünden. beni mahvediyor. zihnim dikenlerini batırdı ve çıkarttığı zaman mahvolacağım. beklemek acı verici, dayanamıyorum. bitir. bitsin artık. bit.

ruzgar da var biraz, usuyor musun? korkma ne olur, ellerinden tutacagim. hayir hayir, birakmayacagim. neden inanmiyorsun? benim gibi oldugundan dolayi mi? bileklerindeki yaralari umursamiyorum, lutfen tut ellerimden. hayir, bu sefer benim ihtiyacim var diye. dusmeme izin mi vereceksin? neden yapiyorsun bunu? bileklerindeki yaralari dizlerime gecirdin iste. mutlu musun? kalbim mi? onu da mi acitacaksin? lutfen kirma artik beni. lutfen. 

eskiden her gece kendime söz verdirirdim. ne olursa olsun inanmayacaksın diye. ne olursa olsun inanmayacaksın. ben bu sözü verdiğimi zamanla unutur olmuşum. yıllardan sonra yeniden hatırladım. “ne olursa olsun, lütfen inanma tamam mı? gerçek olsa bile üzülen taraf sen oluyorsun. çünkü sen hastasın. senin zihnin hastalıklı bir yer. ve buna katlanamaz. sakın, yalvarırım sakın güvenme ve inanma. dayanamazsın. tamam mı?”

bu gece aylardır hissetmediğim kadar kötü hissettim. biraz kırıldım diye sanırım. bana kötü biri olduğumu düşündürttüler yine. yine değersizmişim gibi davrandılar. bir de birkaç bir şey üst üste geldi işte. işte böyle zamanlarda sadece gitmek istiyorum. artık gitmek.

annenizi sürekli ağlarken görmek, hep gözleri yaşlı konuşması diye bir şey var. kahvaltı yapıyorsunuz ansızın ağlamaya başlıyor mesela. konuşmalarının arasında gözleri doluyor. film izliyorsunuz komik sahnelerde yeniden ağlamaya başlıyor. size “ben çok çaresizim” diye bağırıyor. kimsenin yanında olmadığından bahsediyor. bir saniye sonra da hiçbir şey olmamış gibi davranıyor. her gece kavgayla uyuyorsunuz ya da annenizin acı dolu çığlıklarıyla. ve gözlerinizden tek damla yaş dökülmüyor. o kadar hissizleşmişsiniz ki, sadece kahvaltınızı etmeye devam ediyorsunuz. çünkü o kadar kırmışlar ki, bunlardan etkilenemiyorsunuz bile. yardım edesiniz gelmiyor çünkü yıllarca her düştüğünüzde ve yardıma koştuğunuzda dönüp sizi tekrar düşürdüler. siz bunları kendi başınıza atlattınız çünkü. çünkü onlar hiç ağlamalarınızı duymadı. çünkü siz yüzlerce kez intahar eşiğinden dönerken, anneniz “kendimi öldürmek istiyorum.” diye bağırıyordu. ve siz ne yapacağınızı bilmiyorsunuz çünkü içiniz, kalbiniz acıyla parçalanıyorken yüzünüzde tek mimik oynatmamayı çok iyi öğrenmişsiniz.