#doodgewone

Normaal gezien probeer ik hier elke week een nieuw hoofdstuk van 'Grenzeloos' te publiceren, maar wegens tijdsgebrek zit ik momenteel met enige vertraging bij het schrijven. Wanneer het volgende hoofdstuk hier dus te lezen valt, is niet helemaal duidelijk, maar ik doe m'n best!

10 januari 2011. Het is muisstil op kot en toch kan ik me niet concentreren op m’n cursus filmgeschiedenis. Ik blijf maar staren naar dat ene blad, maar heb nog steeds geen idee wat ik nu al drie keer opnieuw gelezen heb.

“Komaan, Thomas. Nog heel eventjes volhouden! Binnen een half jaartje kan je die rottige filmschool vaarwel zeggen. Nog twee examenperiodes en that’s it.”, probeer ik mezelf op te peppen.

Na twee jaar studeren aan de oudste filmschool van het land, heb ik een maand geleden besloten om de filmwereld achter mij te laten. Na talloze teleurstellingen, achterbakse persoonlijkheden en arty-farty-wannabe’s, heb ik besloten om een andere passie achterna te gaan: themaparken. Als liefhebber van parken als Animal Kingdom, Island Of Adventures, Europa Park, Phantasialand of Tokyo Disney Sea wil ik alles geven om mijn droomjob te realiseren: compleet nieuwe werelden creeëren waarin mensen zich amuseren zoals nooit tevoren. 360° leefwerelden bedenken en opbouwen waarin bezoekers zonder zorgen zichzelf kunnen vermaken. Topjob, lijkt me! En dus heb ik ook gekozen om vanaf volgend schooljaar over te gaan naar een andere hogeschool waar ik de richting ‘marketing’ zal volgen. Nog heel eventjes doorbijten en ik kan mijn dromen gaan waarmaken van idee tot effectief product! Was het al maar zover….

Maar goed, we zijn in het ‘hier en nu’ en nu moet ik echt wel blokken. Ik heb binnen enkele dagen examen, en ik krijg de totaal oninteressante perikelen uit de filmgeschiedenis niet in m’n hoofd gedramd. Kakvak! 

Na nog enkele minuten proberen, geef ik het op. Ik ben op…ik heb dringend nood aan ontspanning. Meer zelfs: ik heb nood aan sociaal contact. Na enkele weken blok voel ik me sociaal totaal ontregeld en dus heb ik dringend nood aan een goeie babbel met iemand. Maar wie kan ik nu gaan opzoeken? Iedereen heeft examens binnenkort en niemand wil gestoord worden.

Na enkele sms-jes met Sandra, Ellen en Sylvie -zonder enig succes- besluit ik gewoon m’n jas aan te trekken en de frisse buitenlucht op te zoeken. Een winterse avondwandeling kan misschien wel deugd doen.

Ik neem m’n sleutels en m’n gsm, kijk nog even naar het uur, vraag me af of ik m’n handschoenen toch niet beter meepak, maar laat het uiteindelijk zo en stap naar buiten.

Buiten aangekomen beklaag ik het me al vrijwel onmiddellijk dat m’n handschoenen nog boven liggen. Dan maar op zoek naar een lekker dier op straat om me aan op te warmen. Eens kijken wat voor hunks op deze maandagavond op straat ronddwalen in Leuven.

100 meter verder merk ik al snel op dat het blijkbaar niet veel soeps is. Wat had je nu ook gedacht, Thomas? Het enige volk dat nu buiten rondwandelt zijn oudere mensen die niet vroeg hun bed in moeten én die geen examens hebben. Niet veel lekkere tijgers op straat dus. Achja, maakt niet uit.

Misschien moet ik…alhoewel…nee… Hmmm, zou ik dat doen?

Enkele maanden geleden kwam ik tot de ontdekking dat Leuven een holebi-café had, waar jonge holebi’s zonder zorgen konden uitgaan en zich amuseren: de Go West. Aangezien ik er nog nooit geweest ben, twijfel ik plots of ik vandaag al mijn moed bijeen schraap en het café gewoon binnenstap. Het is nu misschien wel het moment. Niet te druk, misschien ook niet te veel volk en wie weet amuseer je jezelf wel.

Langs de andere kant besef ik dat ik zelf geen grote prater ben, en dat de kans ook erg groot is dat ik er gewoon voor Piet Snot zal staan.

Maar zoals men vaak zegt: wie niet waagt, niet wint. Doe het gewoon, Thomas! Je hebt niks te verliezen. Just do it!

Als ik de Go West nader, begin ik weer te twijfelen. Thomas, je gaat afgaan als een gieter. Dit komt niet goed.

Ben komt de winkel ingewandeld en ziet zijn twee andere mannelijke personeelsleden al voor de deur wachten. Hij drukt op de knop en de rolluiken openen traag, terwijl de vergrendeling van de schuifdeuren gedeblokkeerd wordt. De twee komen binnen, zeggen vriendelijk goeiedag tegen Ben, leggen hun spullen in de personeelsruimte en gaan achter de toonbank staan.

Op de parking voor de deur staat nog een derde wagen, waar een nogal gehaaste vrouw komt uitgesprongen. Ze wandelt met snelle passen de winkel binnen en komt op Ben afgestapt. Ben heeft geen idee wie de vrouw is, en vraagt zich af waarom de vrouw zo plots op hem afgestapt komt. 

“Waar is Thomas?”, roept ze plots.

“En u bent?”, vraagt Ben, aangezien hij geen idee heeft wie er nu voor hem staat.

“Kom, waar is hij?”, reageert ze heftig.

“Wat is er? Wilt u hem spreken?”, antwoordt Ben.

“Nee, ik wil dat hij naar huis komt! Nu onmiddellijk! Hij is mijn zoon! En niemand pakt mijn zoon van mij af! Als ik jou was, zou ik maar vlug stoppen met je spelletjes, want vroeg of laat gaat Thomas wel merken dat je het niet eens meent met hem. Dat je hem gewoon gebruikt om een goei beurt te krijgen van een jonge, naïeve kerel.”, blaft ze. 

Bam! Het is eruit! En dat was niet bepaald op de meest tactvolle manier. Ben voelt zich serieus op z’n tenen getrapt en kookt zichtbaar van woede. Hij probeert zich in te houden, maar zou doodgraag gewoon een knuppel pakken en Thomas’ moeder de kop inslaan. Maar een knuppel heeft hij niet en iemand de kop inslaan is misschien net iets te overdreven.

De twee personeelsleden kijken elkaar aan en zien dat Ben zijn controle verliest. Eén van de twee jongens komt van achter de toonbank en komt tussen de twee in staan.

“Rustig, Ben.”, kalmeert hij.

“Jonas, moei je niet, en u, omhooggevallen bitch: uit mijn winkel!”, roept hij.

Thomas’ moeder kijkt hem kwaad aan en verroert geen vin.

“Ik wacht tot Thomas meekomt.”, reageert ze kalm, maar zichtbaar kwaad.

“Mevrouw, uw 'kleine zoontje' is ondertussen al 20 jaar oud. Dat wil dus zeggen dat hij al twee jaar volwassen is en twee jaar voor zichzelf beslissingen kan en mag nemen. U mag hier dus zolang staan wachten als u zelf wilt, maar ik vrees dat Thomas echt niet gaat meekomen. Wat verwacht u nu zelf? Thomas is hier liever als thuis. En hoe zou dat nu komen? Misschien moet u daar eerst eens over nadenken vooraleer u hier zomaar al roepend komt binnenvallen om hem mee naar huis te krijgen!”.

Ze staat eventjes perplex en weet niet goed wat te zeggen nu. Maar ze laat zich niet zomaar van haar stuk brengen.

“Buiten!”, roept Ben echter nog eens, voor ze nog iets kan zeggen. 

Ze kijkt hem kwaad aan, draait zich dan terug om en wandelt de winkel uit. Ben slaakt een zucht en kijkt de twee kerels achter de toonbank aan.

“Niemand hoeft dit te weten.”, zegt hij. Hij draait zich om en stapt zijn bureau terug in.

Op dat moment kom ik net uit de keuken met in m’n handen een kom cornflakes. Ik wandel door de living en stap ook zijn bureau binnen, aangezien ik me toch wel even afvraag wat er scheelt. Want ik mag dan wel niet verstaan hebben waar het net over ging, ik hoorde toch alleszins een heleboel kabaal vanuit de winkel.

Ik zie dat Ben het even moeilijk heeft.

“Wat…wat scheelt er?”, vraag ik.

Ben slaakt een zucht, en kijkt naar z’n computerscherm.

“Niks, Thomas. Niets om je zorgen over te maken.”, zegt hij op een rustige toon.

“Zeker? Want je klonk wel erg kwaad daarnet.”, antwoord ik voorzichtig.

Opnieuw een zucht van Ben, gevolgd door enkele seconden stilte waarbij hij even z’n hoofd laat zakken. Dan kijkt hij me aan. Nog steeds zonder iets te zeggen.

“Uw moeder was hier.”, zegt hij plots.

“Mijn moeder?!”, antwoord ik verbaasd.

“Ja, maar ik heb ze weer weggestuurd.”, zegt Ben.

Mijn moeder is hier geweest? Hoe komt ze aan het adres van Ben? Ik heb haar dat toch nooit gegeven? En wat kwam ze doen? Een heleboel vragen schieten door m’n hoofd, maar echt belangrijk zijn ze niet. Mijn instinct neemt het over van m’n verstand en ik loop de bureau uit, en ga via de winkel naar buiten. Op de parking staan enkele wagens, maar niet die van m’n moeder. Shit, ze is al vertrokken. Verdomme!

Alhoewel, is dat nu zo erg? Misschien moet ik haar maar even gewoon niet zien? Och, ik weet het gewoon even niet.

Zonder echt na te denken neem ik m’n GSM uit m’n broekzak en bel naar m’n moeder. Na enkele seconden neemt ze op.

“Thomas?”, reageert ze lichtelijk verbaasd.

“Wat kwam je hier doen?”, antwoord ik bot.

“Thomas, jongen. Die man is gestoord! Ik mag u niet eens zien. Wil jij echt samenleven met iemand die z’n schoonouders van het begin al haat zonder te weten wie ze zijn?”, zegt ze.

“Hou je fucking mond!” roep ik.

“Ik snap je niet, Thomas! Die vent wil gewoon een goei beurt van jou en profiteert van je naïviteit! Trap daar toch niet in!”

“Ik ben absoluut geen naïef, klein ding van 13 jaar meer, moeke! Ik ben verdomme 20 jaar oud, en ik ben zelfstandig genoeg om voor mezelf uit te maken wat ik wil met mijn leven! En ja, ik mag dan wel een ongewoon leven hebben, met iemand van mijn eigen geslacht en dan nog eens iemand die dubbel zo oud is als mij, maar dat kan me geen reet schelen! Ik ben hier gelukkig, en dat is wat voor mij telt!” schreeuw ik door de telefoon.

“Je bent gewoon recht in je ongeluk aan het lopen, jongen! Besef dat dan toch! Die vent speelt met je voeten! Denk je nu écht dat hij van je houdt?” roept ze terug.

Ik kan mezelf niet meer beheersen en zou haar zo door de telefoon willen sleuren om haar een pak rammel te geven. Waarom hebben ze nog niet zo’n mobiele telefoons uitgevonden. Verdomme!

“Waag het niet om nog één slecht woord over Ben te zeggen, godverdomse trut!”

Ik hang -zonder er nog één woord aan vuil te maken- op en blijf nog eventjes opgefokt op de parking staan. Dit was de druppel! Ik keer nooit meer terug naar huis.

Ik probeer mezelf te beheersen, maar het lukt gewoon niet. Het moet er even uit. Ik schreeuw alles bij elkaar. Aaaaaaaaargh!

Bzzzzzzz. Het geluid van m’n scheerapparaat mag dan wel het meest irritante geluid zijn, na de mug, toch is het jammergenoeg nodig om mezelf wat bij te scheren, aangezien m’n baardje er niet meer uitziet nu. Ik zou me natuurlijk wel kunnen scheren op de ouderwetse manier zonder scheerapparaat, maar ik denk niet dat ik daar momenteel echt geconcentreerd genoeg voor zou zijn. Straks snij ik nog een stuk van m’n kin.

Ik sta in de badkamer na een slapeloze eerste nacht bij Ben thuis. Ik kijk mezelf aan in de spiegel en zie één brok ellende. Waarom is alles altijd zo gecompliceerd? Kan nu niemand nooit eens gewoon iets aanvaarden? Is dat nu werkelijk zo moeilijk? En…ben ik zelf ook niet een klein beetje te ver gegaan? Had ik wel moeten weggaan? Was dat wel slim? Pff, ik weet het gewoon eventjes niet meer.

Ben komt de badkamer in en kijkt me eens aan van top tot teen. Aangezien ik daar in m’n onderbroek voor de spiegel sta, glimlacht hij eens en komt hij dichterbij gewandeld. Hij komt achter me staan en pakt me stevig vast terwijl hij z’n hoofd op m’n schouder legt. 

“Ben, nee, ik ben me aan het scheren.”, zeg ik al glimlachend.

“Ocharme, toch! Straks ga je jezelf nog pijn doen met dat scheerapparaat!”, antwoordt hij al plagend. 

Hij neemt me nog steviger vast en geeft me een kus op m’n wang. Na nog een beetje geknuffel laat hij me los en komt hij naast me staan. Hij kijkt me aan in de spiegel, terwijl ik me verderscheer.

“Gaat het al wat beter?”, vraagt hij.

Ik weet niet goed wat ik daar moet op antwoorden. Gaat het al wat beter met me? Geen idee. Ik voel me niet echt veel beter en zit nog steeds met een grote chaos in m’n hoofd.

“Bwa, niet echt. Maar ja…”, zeg ik.

Ik kijk even naar beneden en dan terug naar mezelf in de spiegel. 

“Moet jij trouwens je winkel niet opendoen?”

Ik hoop dat hij de hint begrijpt en snapt dat ik er eigenlijk niet over wil praten op dit moment. Hij zegt echter niks en blijft me aankijken in de spiegel. 

“Dat komt allemaal wel goed, Thomas.”, troost hij me dan.

Ik leg m’n scheerapparaat neer en draai me naar hem.

“Hoe kan dit in godsnaam nog goed komen, Ben?”, antwoord ik met een kleine brok in de keel, aangezien ik de tranen weer voel opkomen.

“Geef het gewoon wat tijd. Je zal echt wel zien dat het na een tijdje allemaal wel goed komt.”, reageert hij.

Ik slaak een zucht en kijk omhoog om ervoor te zorgen dat er geen enkele traan over m’n wang rolt.

Een dikke acht jaar na dit gesprek, begin ik te beseffen dat dit eigenlijk een groot keerpunt in mijn leven is geweest. Want hoe je het ook draait of keert: ik voelde mij toen een homo, en meer dan acht jaar later, kan ik met volle zekerheid zeggen dat mijn buikgevoel van toen mij helemaal niet in de steek gelaten heeft en dat ik effectief gewoon zo ben. Geen voorbeeldfuncties, geen gezever of bullshit, die enkel maar proberen te verdoezelen wat mijn moeder eigenlijk toen gewoon niet begreep (en wat ze diep vanbinnen misschien ook gewoon helemaal niet wou horen): ik bén een homo! Einde discussie. 

Of ik daar problemen mee heb? Helemaal niet. Waarom zou ik me moeten schamen voor wie ik ben? Is de wereld dan werkelijk zo kinderachtig om mensen te beoordelen op vlak van liefde? Nogal hypocriet, toch? Want ouders zeggen constant tegen hun kinderen dat ze geen ruzie mogen maken met andere kinderen en lief moeten zijn tegen elkaar, ook als die andere kinderen een beetje anders zijn qua uiterlijk of karakter. Maar waarom gebeurt het dan wel bij volwassenen? Waarom is dit soort hypocrisie die nergens op slaat een deel geworden van onze maatschappij? Waar is het misgelopen? Wat is er gebeurd met ‘iedereen verdient een kans op een gelukkig leven’? Ik neem aan dat dat dan gewoon een idiote uitdrukking is van één of andere ongelukkige eenzaat, die net zoals mij misselijk wordt van dit soort achterbaksheid?

Maar goed, na dit gesprek is er nog vanalles gebeurd. Zo kreeg ik diezelfde dag m’n schoolrapport, wat jammergenoeg niet helemaal fantastisch goed was. Toen m’n ouders dat zagen, was het hek helemaal van de dam. Diezelfde avond kreeg ik dan ook het verwijt dat dat briefje gewoon een ziekelijke poging was om aandacht te krijgen, en ik hen gewoon om m’n vinger wou winden, omdat ik wist dat m’n rapport slecht zou zijn. Maar uiteraard was dat helemaal niet m’n bedoeling. Ik dacht die avond, toen ik het briefje schreef, zelfs niet meer aan dat rapport. Die opmerking raakte me dan ook wel. Kon ik nu echt geen twee keer nadenken dan voor ik dat briefje schreef?

Na dit laffe verwijt, moest ik ook enkele dagen later nog eens lichtelijk vernederd worden in het bijzijn van m’n zussen. Zij wisten nog immers van niks, en dat wou ik ook zo houden. Ze hadden er nu eventjes geen zaken mee, en dat is wat ik mijn moeder ook duidelijk gezegd had. Maar zij vond dat niet nodig, precies, toen we enkele dagen later aan de keukentafel zaten.

“Ik denk dat jullie trouwens nog iets moeten weten over Thomas.”

Ik schrik bij het horen van deze zin en kijk mijn moeder aan vol ongeloof. Dit meent ze toch niet?

“Nee, ze moeten dat niet weten, moeke.”, zeg ik lichtelijk gegeneerd.

“En waarom niet? We hebben hier toch geen geheimen voor elkaar? We moeten toch eerlijk zijn tegen elkaar?”

“Ik wil dat niet, moeke!”, reageer ik iets forser.

“Kom, uw zussen mogen het ook weten.”, zegt ze alsof het maar over een kleinigheidje gaat.

“Thomas dacht dat hij homo was. Hij dacht dat hij verliefd was op een andere jongen.”

Ik zak door de grond van schaamte en voel de ogen van m’n zussen op mijn gezicht branden. 

“Maar we hebben daarover gepraat, en het was gewoon een misverstand. Hij was gewoon eventjes in de war. Niet?”.

Ze kijkt me aan met een vragende blik waarop een kleine glimlach te herkennen valt. Is ze nu werkelijk zo achterbaks? Probeert ze me nu écht te vernederen? Wilt ze op die manier iets duidelijk maken ofzo? Rot, voel ik me! Rot, omdat ik nooit mijn moeder dat briefje had mogen geven. Godverdomme!

Maar goed, ik wist eventjes niet meer wat denken daarna en heb een maand effectief proberen volhouden dat m'n moeder misschien gelijk had en heb effectief jongens proberen zien als voorbeeldfuncties, al had ik diep vanbinnen dus heel de tijd het vreemde buikgevoel dat wat m'n moeder me toen zei complete onzin was. Ik had het gevoel dat ze me niet helemaal begreep of het gewoon niet wou begrijpen, en het maar uit mijn hoofd probeerde te praten, om haar gedacht beetje op te dringen. Maar gevoelens...kan je nu eenmaal niet opdringen, vrees ik. En een buikgevoel dat stiekem zegt: "Thomas, luister naar uw hart en niet naar de mening van uw moeder!", ja...daar valt gewoon niet mee te discussiëren, denk ik. Of beter gezegd: dacht ik een maand later, toen ik het proberen alweer opgaf.

De jaren die volgden waren moeilijk, bijna ondraaglijk zelfs, maar vooral een periode van vele vragen en antwoorden die ik eerst zelf moest opgelost krijgen. Ik ben mezelf dus jarenlang als hetero blijven gedragen, met het gedacht van nog eventjes te wachten tot het geschikte moment alvorens het echt officieel naar buiten te brengen. Misschien gewoon wachten tot je effectief een vriend hebt gevonden waar je je ontzettend goed bij voelt. Dan komt de boodschap des te duidelijker over.

Maar hoelang ik het ook stil bleef houden -of beter gezegd: terug opnieuw stil probeerde te houden-: het mocht allemaal niet baten. Nogal logisch eigenlijk. Als je je als hetero gedraagt en nooit uit de kast komt, zal er uiteraard geen homo op je afkomen. Wat had ik dan gedacht?

Maar…dat was ook het probleem niet, eerlijk gezegd.  Ik was namelijk simpelweg nog niemand tegengekomen waar ik me écht goed bij voelde. Natuurlijk wel goed als vrienden, maar nooit iets meer dan dat.

Maar zoals ik dus al zei: ik deed al de moeite om het voor mezelf te houden: ik sprak er nooit meer over, en als het onderwerp aan bod kwam, probeerde ik zo snel mogelijk van onderwerp te veranderen. Thuis liet ik ook niets rondslingeren dat in die richting zou wijzen. En op m’n computer was ik ook telkens voorzichtig met wat ik deed.

Maar…één dag maakte ik een grote fout. Een ongelofelijk stomme fout zelfs, waar ik normaal niet in zou trappen. Maar nonchalantie heeft me deze keer dik te pakken gehad. 

Ik herinner het me nog levendig. Het was een zondag ergens in februari 2010, en de krokusvakantie was net voorbij. Ik was de hele vakantie thuisgeweest, maar had toen nog geen eigen laptop. En m’n eigen PC stond op kot in Leuven. Om die reden gebruikte ik dan ook tijdens de vakantie de laptop van m’n vader. Handig natuurlijk, want zo hoefde ik me niet te vervelen tijdens deze vrij saaie vakantie thuis. Ik kon filmpjes bekijken wanneer ik wou, ik kon op MSN wanneer ik wou en last but not least: ik kon zoveel op internet als ik wou.

In deze vakantie had ik zo weinig te doen, dat ik me op internet bezighield met vanalles en nog wat: Facebook, forums over themaparken –aangezien dat nu eenmaal mijn grote passie is- en…gay sites. Niks porno-achtig ofzo. Nee, gewoon enkele gay dating sites, waar je zoekertjes op kon plaatsen om in contact te komen met andere homo’s als vrienden of eventueel zelfs iets meer later.

Maar goed, op zondagavond ging ik dus met m’n zus naar Leuven, waar we samen op een appartementje van m’n ouders op kot zaten. Op het moment dat we daar net aankomen gaat mijn zus haar GSM. Ze neemt op en aan haar manier van praten, merk ik dat het mijn moeder aan de andere kant van de lijn is.

Ondertussen rol ik mijn valies naar m’n eigen kamer en leg ze op m’n bed. Op het moment dat ik de rits vastpak om alles uit m’n valies te halen, klopt m’n zus op de deur.

“Moeke wilt je even spreken, Thomas.”

Ik kijk haar vragend aan en denk bij mezelf dat ik helemaal niets vergeten ben. Of toch misschien? Ik neem de telefoon en m’n zus blijft in de deuropening wachten.

“Ja, hallo?”, begin ik.

“Ja, dag, Thomas, is Caroline daar nog?”

“Euh…ja?”, reageer ik nogal verbaasd, aangezien ze Caroline net aan de lijn had.

“Zeg dan eens dat ze even naar haar kamer gaat en doe dan de deur eventjes dicht.”, vraagt ze op een vriendelijke manier, hoewel ik in haar stem al hoor dat er iets niet juist is.

Ik doe teken naar Caroline dat het eventjes privé is, en ze beter terugkeert naar haar kamer. Maar ze doet teken dat ze niet wil, omdat ze op haar GSM wacht. Ik laat me echter niet doen, aangezien ik al weet waarover m’n moeder het wil hebben, en ik doe zonder pardon de deur dicht.

“Ja, ze is weg…Is er iets?”, zeg ik met lichtjes trillende stem, aangezien ik al eigenlijk volledig snap wat er aan de hand is.

“Je zal wel al weten waarvoor ik bel, zeker?”, vraagt ze.

“Euh…nee?”, houd ik me van de domme.

“We hebben gezien dat je op nogal bizarre sites zat de voorbije dagen. 

En plots…ben ik sprakeloos. Ik snap het niet. Hoe kon ik nu zo stom zijn om die browsergeschiedenis niet leeg te maken? Maar nog ongelofelijker: hebben ze mij nu werkelijk zitten controleren? Zegt ze nu werkelijk dat mijn ouders niets anders te doen hebben dan m’n internetgeschiedenis bekijken om te zien op wat voor sites ik zit? Heb ik dan werkelijk niks van privacy? Moet ik zoiets nu écht tolereren? Allerhande zaken razen door m’n hoofd aan 100 km/uur. En dat allemaal in één enkele seconde…

Er komt geen enkel geluid meer uit m’n mond. Dan slaak ik plots een zucht.

“Ben je homo, denk je?”

Wat een vraag, denk ik bij mezelf. Zou ik als hetero écht niets beters te doen hebben dan op zoekertjessites te zitten voor holebi’s?

“Als je homo bent, mag je dat zeggen, hé, Thomas. Wij zijn uw ouders. Wij gaan daar niet kwaad om zijn, hé.”

Goed geprobeerd, hoor. Me eerst jaren geleden ompraten omdat ze stiekem geen zoon als homo wilt, en dan plots gaan verkondigen dat je daar helemaal geen probleem mee zou hebben. Hoe hypocriet!

“Ja, ik ben homo, ja. Maar ik wou dat gewoon nog even voor mezelf houden.”, reageer ik.

Ontgoocheld, ben ik, om eerlijk te zijn. Zwaar ontgoocheld. Eerst en vooral omdat dit gesprek gewoon overloopt van de hypocrisie en ten tweede omdat ik het gevoel heb dat ik gecontroleerd wordt. Waarom juist? Geen idee! Respectloos! En wat me het meest ergert aan deze situatie is het feit dat ik op deze manier weer volledig buitenspel wordt gezet in m’n eigen leven. Want ik wou zélf aan m’n ouders kunnen vertellen dat ik wel degelijk homo ben. Ik wil zélf kiezen wanneer ik zo’n dingen zeg. Ik wil zélf beslissen wanneer daar het geschikte moment voor is. Maar dat wordt me blijkbaar niet gegund. Ik voel me zelfs lichtelijk vernederd.

“Waarom wou je dat voor jezelf houden, Thomas? Dat is toch nergens voor nodig. Maar goed. Ik wil alleen maar zeggen dat je niet op zo’n sites moet zitten. Dat zit vol mensen met slechte bedoelingen. Blijf daar gewoon weg. Ok?”

“Euh…ok.”, stamel ik lichtjes verbaasd.

“Goed, geef uw zus nog eens door.”, zegt ze dan, alsof er niets aan de hand is.

Ik keer terug naar de kamer van m’n zus en duw haar GSM in haar handen. Ik wandel snel terug naar m’n eigen kamer, sluit de deur en barst spontaan in tranen uit. Ik zet me aan m’n bureau, en neem een zakdoek om m’n tranen weg te vegen en m’n neus te snuiten, als m’n zus de kamer terug binnenkomt. 

“Ik heb het van moeke gehoord. Wil je erover praten?”

“Ga weg, Caroline!”, zeg ik al snotterend.

“Thomas, je moet daarover praten. Je mag dat niet opkroppen, hé”, gaat ze verder.

“Ik wil er niet over praten nu! Laat mij gerust!”, reageer ik fel.

“Thomas, rustig. Als je problemen hebt met je homoseksualiteit, moet je daarover praten.”, zegt ze.

Euh…problemen met mijn homoseksualiteit? Say what? Ik heb het al een dikke 4 jaar eerder al helemaal aanvaard. Wat denkt zij wel? Dat ze mij beter kent dan ikzelf? 

“Ik heb daar helemaal geen problemen mee, en bol het nu godverdomme af!”, roep ik. 

Al fietsend rijd ik door enkele groene velden. Rechts van me passeer ik een rij bomen die keurig gerangschikt staat langs de weg, en plots sta ik, zonder enige denkbare reden, op een verlaten kruispunt midden in de velden, zonder fiets, met in de verte een berg met een heleboel flatgebouwen op de flank, die precies allemaal op elkaar gebouwd zijn. Ik loop om de één of andere mysterieuze reden naar de berg en passeer opeens een auto waar een heleboel bekenden inzitten.

En dan hoor ik in de verte muziek. Muziek die me in verwarring brengt. Wat is dit, wat gebeurt er? Ik begin rond te draaien en mijn evenwicht te verliezen. Maar is het wel mijn evenwicht dat ik verlies? Draai ik wel rond? Mijn besef van tijd en ruimte maakt plaats voor een complete chaos waarin ik vanalles zie gebeuren zonder iets te snappen. Ik voel me wegvallen en de wereld om me heen vervaagd als sneeuw voor de zon. Alles draait en keert en plots...komt het besef dat ik het geluid van mijn GSM hoor, die aangeeft dat het tijd is om op te staan. Alles is voorbij. Het zorgeloze leventje in een wereld waar alles mogelijk is en niks vreemd lijkt is weeral voorbij dankzij het ongelofelijk simpele geluid van enkele muzieknoten. Een leven dat zo levensecht lijkt en toch zo onrealistisch en compleet onsamenhangend is qua structuur en tijdsbesef. In één enkele seconde...foetsie. Back to the real world. The real world waarin jammergenoeg niet alles kan wat je maar kan bedenken.

Op het moment dat ik met m’n hand naar m’n GSM zoek, gaat de deur van m’n kamer stilletjes open. Het licht vanuit de gang schijnt net iets te veel in m’n ogen, en ik kijk even weg. Dan zie ik dat het mijn moeder is die in de deuropening staat. Omdat ik helemaal niet goed weet wat ze zal zeggen -zeker na de ontdekking van het briefje deze nacht- zeg ik niks en wacht af tot ze tegen mij begint te praten.

“Ik denk dat wij eens moeten praten.”

Aangezien ik beetje schrik heb, en direct weet waar ze het over heeft, stap ik zonder vragen te stellen uit m’n bed.

In de keuken staat de tafel al gedekt, maar m’n vader en zussen zitten nog in hun bed. Daar zit ik dan, helemaal alleen met mijn moeder, die nu naar woorden zoekt om te beschrijven wat ze denkt en wat ze me eigenlijk wil duidelijk maken. Na enkele stille seconden, die ontzettend traag vooruit lijken te gaan, begint ze te praten.

“Ik heb uw briefje gelezen.”

Ik durf haar niet aankijken, en wacht tot ze opnieuw iets zegt.

“Je denkt dus dat je homo bent?”

Ik knik, maar blijf naar m’n handen staren die op m’n schoot liggen. Wat moet ik anders doen? Aan de zucht die ze slaakt hoor ik immers al dat ze ontzettend teleurgesteld is. Alhoewel…is teleurgesteld wel het juiste  woord?

“Waarom denk je dat, Thomas?”

De zenuwen gieren door m’n lijf, maar ik moet m’n mond opendoen. Ik moet nu wel iets zeggen. Maar wat? Wat kan ik in godsnaam antwoorden op zo’n vraag? Wat verwacht ze nu? Ik baseer mezelf op een gevoel, waar ik eigenlijk geen woorden aan kan vasthangen. Een gevoel dat onmogelijk te beschrijven valt. Er zijn zoveel woorden die ik kan gebruiken om het uit te leggen, maar tegelijk valt het gewoon met geen enkele letter te beschrijven. Moeten hetero’s dan ook aan anderen uitleggen hoe het komt dat ze vlinders in hun buik krijgen als ze iemand zien die ze lekker vinden? Heeft er iemand ooit al een poging gedaan om dit gevoel uit te leggen? Ik zou het geweldig vinden moest die persoon zich dan zo snel mogelijk melden, want momenteel weet ik helemaal niets te zeggen.

“Euh…ja…”, begin ik, zonder echt te weten wat ik ga zeggen.

“Want dat moet toch ergens van komen? Je moet dat gevoel toch om één of andere reden plots gekregen hebben?”, onderbreekt ze me –gelukkig- terug.

Ik durf haar nog steeds niet aankijken, maar uit de hoek van m’n oog zie ik dat ze me nog steeds aanstaart met een afwachtende blik. Ik sta op het punt om te wenen, maar wil vooral gewoon weglopen. Ik heb geen zin in dit gesprek. Ik wil gewoon vrij zijn en kunnen doen wat ik zelf wil. Mijn eigen buikgevoel volgen zonder me te hoeven verantwoorden aan iedereen. Gewoon grenzeloos zijn.

“Ik weet het niet. Ik kan dat niet uitleggen, da’s gewoon een gevoel.”, zeg ik dan maar.

“Een gevoel?”, reageert ze beetje neerbuigend.

Het blijft enkele seconden stil, maar ze blijft me aankijken. Ik kijk haar heel eventjes aan, maar draai m’n hoofd onmiddellijk terug naar beneden. Niet zozeer uit schaamte, maar vooral omdat ik gewoon geen zin heb in deze confrontatie.

“Weet je wat ik denk?”, begint ze rustig opnieuw. “Ik denk dat je een beetje in de war bent.”

Dat klopt, denk ik bij mezelf. Het klopt inderdaad dat ik beetje in de war ben, omdat ik plots ben beginnen beseffen dat ik op jongens viel.

“Maar ik denk niet dat jij een homo bent, Thomas.”, gaat ze verder.

Euh…wat? Heb ik haar nu verkeerd verstaan?

“Jij bent toch geen homo, Thomas, komaan. Ik denk dat je die vlinders in de buik verward met het feit dat je die oudere jongen ziet als een voorbeeld. Je vergist je gewoon.”

Een…voorbeeld? Ja, ok, hij is wel lekker en ik zou er dolgraag aan willen zitten en er misschien zelfs willen uitzien als hem, maar…een voorbeeld? Nee, dat is niet echt helemaal wat ik nu voel…

“Denk je niet?”, vraagt ze me dan, na een korte stilte.

“Euh…ik weet het niet.”, stamel ik.

“Jij bent toch helemaal niet verwijfd ofzo?”, zegt ze.

Wow…hoor ik dat nu goed? Heb ik nu werkelijk het woord ‘verwijfd’ gehoord? Staat ‘homo’ dus effectief bij sommige mensen nog steeds onlosmakelijk verbonden met ‘verwijfd’? Ik voel me serieus in m’n gat gebeten om eerlijk te zijn. Homo’s zijn ook mensen. Homo’s zijn geen typetjes op z’n FC De Kampioenen’s die hun ganse leven op dezelfde manier door het leven fladderen. Wat een walgelijk argument, zeg. En verwacht ze nu dat ik daar nog op antwoord ook? Dat ik effectief ‘nee’ zeg en haar cliché nog eens volledig beaam? Verwacht ze dat nu écht? Oh, god, waar ben ik aan begonnen. Het gevoel van spijt begint al op te komen.

Ik ben totaal in de war en heb het gevoel dat het gesprek de verkeerde richting uitgaat. Ik begin te merken dat mijn moeder me niet begrijpt en mijn keuze helemaal niet lijkt te aanvaarden. Ik panikeer lichtjes in mijn hoofd, maar probeer dat niet te laten merken. 

“Homo’s hebben trouwens geen gemakkelijk leven, hoor, Thomas. Als je aan andere mensen zou vertellen dat je homo bent, zouden ze je nogal raar bekijken, hoor. En stel u eens voor: als je tegen je vrienden zegt dat je homo bent. Wat denk je dat die zullen denken? Die gaan dat ook raar vinden, hoor. Je zou wel eens al je vrienden kunnen verliezen zo. En waarom? Voor enkele kriebels in je buik die je misschien zelfs niet juist interpreteert? Die je een gevoel geven dat je eigenlijk niet kent? Je zit gewoon midden in je puberteit, Thomas. Het is normaal dat je over zo’n dingen gaat twijfelen, maar dat is nergens voor nodig. Jij bent echt geen homo, Thomas. Daar ben ik zeker van.”

Nu begin ik echt genoeg te krijgen van dit gesprek. Ik heb het gevoel dat ze me gewoon probeert om te praten. Ze probeert me dan wel op een vriendelijke en rustige manier om te praten, maar binnenin voel ik mezelf kwader en kwader worden. Ik kook bijna over van woede, maar probeer mezelf kalm te houden om het niet teveel te laten merken. 

“Ja, misschien wel.”, zeg ik bijna fluisterend.

Oh fuck! Wat zeg ik nu?! Dit heb ik niet gezegd! You’ve got to be kidding yourself?

“Ik denk dat je gewoon nog enkele jaren moet wachten voor je over zoiets uitspraken kan doen.”, gaat ze verder.

“Wacht gewoon tot je 18 jaar bent, en je puberteit over is. En dan zal je zien dat je je gevoelens op dit moment waarschijnlijk gewoon fout interpreteert.”

“Ja, misschien wel.”, stamel ik.

27 oktober 2005. Ik ben helemaal alleen thuis en voel me allesbehalve op m’n gemak. Buiten is het al stikdonker en hoewel ik normaal als 14-jarige op zo’n momenten bij het minste geluid in huis al in m’n broek doe van de schrik, zit ik nu met m’n gedachten compleet ergens anders.

Vanavond moet het er gewoon uit. Het moet geweten zijn. Ik heb absoluut geen zin om zot te worden van al dat opkroppen. Tijd dat de hele wereld het weet. Beginnende met m’n ouders.

Ik neem een pen en papier, maar weet eigenlijk niet goed wat m’n plan is. Ik heb het gevoel dat m’n instinct het van m’n gezond verstand overneemt en ik gewoon maar iets doe, zonder aan de gevolgen te denken. Maar erg vind ik het niet. Soms moet je in je leven al eens beslissingen maken, puur op instinct, zonder ook maar één keer over de gevolgen na te denken. Elke beslissing heeft immers gevolgen, en er zijn aan alle beslissingen zowel voor –als nadelen verbonden, dus het enige wat je in zo’n situaties kan doen is gewoon je gevoel volgen. En dat gevoel zegt vanavond: Thomas…wees uzelf. En als dat niet gaat: zorg er dan zo snel mogelijk voor dat je jezelf kan zijn.

Ik begin met een lichtjes trillende hand te schrijven:

Hallo moeke en papa,

Er ligt iets op mijn lever dat ik al eventjes kwijt wil. Ik ga maar direct met de deur in huisvallen: ik denk dat ik gevoelens heb voor andere jongens. Ja, ik denk dat ik homo ben. Ik ben namelijk iets gaan voelen voor een oudere jongen op school.

Bruin, kort haar, blauwe ogen, vrij groot, en heel mooi gewoon. Ik hoop dat jullie dit kunnen aanvaarden.

Groeten,

jullie zoon Thomas

Ik leg m’n pen naast het blad neer. Dat moet genoeg zijn, denk ik. Kort en bondig. En niks dan de waarheid. Puur en eerlijk.

Of misschien iets te eerlijk? Het is immers niet niks wat er op dit onschuldig lijkende briefje geschreven staat. Vreemd eigenlijk zelfs, als je er zo over nadenkt: een simpel, klein briefje met amper enkele zinnen op kan een mensenleven volledig veranderen. Het kan een leven verrijken, maar het kan ook een mensenleven gewoonweg totaal om zeep helpen. En daar heb ik eerlijk gezegd schrik voor. Wat als ze me totaal niet begrijpen? Wat als ze me niet aanvaarden zoals ik ben, of toch op z’n minst wil proberen zijn?

Het welles-nietes-spelletje tussen mijn gevoel en mijn verstand blijft de ganse avond duren, maar uiteindelijk moet het verstand het onderspit delven en geef ik toe aan m’n gevoel.

Ik wandel beetje onzeker naar de kamer van mijn ouders en doe zachtjes de deur open. Aangezien het raam beetje open staat, is het er een heel stuk frisser dan in de rest van het huis. Ik krijg er nog meer kippenvel van, en een kleine rilling loopt over m’n lijf. Als dat maar geen slecht teken is…

Op de televisie speelt het laatavondjournaal en op het salontafeltje voor me staat een half opgegeten bord pasta met groene pesto. Ben komt de kamer ingewandeld met een handdoek, die hij me in m’n handen stopt, waarna hij opnieuw wegwandelt naar de keuken.

Ik probeer me af te drogen, maar merk al snel dat ik misschien toch beter m’n kleren laat drogen op de verwarming, aangezien ik nog steeds halfnat ben en ik blijf rillen van de kou.

“Voila, dit gaat u goed doen!”, zegt Ben terwijl hij vanuit de keuken de living binnenwandelt met een tas warme chocomelk.

Ik neem de tas in m’n handen en krijg rap nog de opmerking dat ik moet oppassen omdat het nog warm kan zijn.

“Da's niet erg. Ik kan wel eventjes wat warmte gebruiken. Bedankt.”

Ik breng de tas voorzichtig naar m’n mond en probeer me niet te verbranden bij de eerste slok. Ben zet zich naast me en neemt de afstandsbediening in de hand. 

“Ik was juist naar het nieuws aan het kijken, maar da’s misschien nu eventjes niet interessant.”, zegt hij terwijl de televisie onherroepelijk uit gaat.

Hij legt de kussens in de zetel wat beter en gaat er half op liggen terwijl hij Thomas aankijkt met een blik vol medelijden.

“Ben je zelf weggegaan?”

Zonder iets te antwoorden kijk ik ongeïnteresseerd naar de damp die uit m’n tas chocomelk komt gevlogen. De zucht die uit m’n mond komt, blaast deze even de andere kant op om dan weer na enkele seconden z’n baan recht omhoog te vervolgen. Nadat ik tot het besef kom dat ik naar iets compleet oninteressant zit te kijken, antwoord ik op de vraag.

“Ik kon het gewoon niet meer aan thuis. Waarom willen die nu niet gewoon inzien dat ik zo gelukkig ben? Waarom kunnen die dat nu niet begrijpen? Komaan, zeg!”

Het verdriet in me maakt even plaats voor woede. Ik voel me in de steek gelaten door m’n bloedeigen familie. Door de mensen waar ik 20 jaar lang dag in, dag uit mee samengeleefd heb. 

“Je moet je daar niet zo kwaad in maken, Thomas. Dat lost niks op. En het is nu gebeurd: je bent eerlijk geweest tegen hen. Je hebt alles gedaan wat je kon doen. Als zij niet willen begrijpen dat jij zo gelukkig bent, ligt de fout bij hen, hé. Wees maar zeker dat ze het zich ooit nog zullen beklagen dat ze je zo ongelukkig hebben gemaakt!”, zegt hij al troostend.

“Ja, ok, allemaal goed en wel, maar ondertussen ben ik het thuis wel afgebold, hé? Mijn ouders zijn razend op mij, gewoon omdat ik gelukkig wil zijn! En dat doet verdomd veel zeer!”

En daar is ze weer, de krop in de keel. Deze keer probeer ik het te verdoezelen door een nieuwe slok te nemen van de warme chocomelk.

“Wat moet ik nu doen? Ik hou van u, Ben! Dat kan ik toch niet zomaar allemaal weggooien, omdat mijn ouders dat niet kunnen begrijpen?” 

Ik schud met m’n hoofd uit ongeloof en kijk terug naar m’n tas chocomelk die ondertussen lichtjes koud aan het worden is.

“Thomas, jongen, je moet je daar nu gewoon niets van aantrekken. Jij moet gewoon verderdoen zoals je bezig bent: je eigen leven leiden. Je blijft gewoon een tijdje bij mij tot die storm is overgewaaid. En uiteindelijk zullen ze wel gaan inzien dat ze eigenlijk een storm in een glas water hebben veroorzaakt.”

Ik kijk hem aan en zie een geruststellende glimlach die me even alles doet vergeten.

“Heb ik u al verteld wat voor een schat van een mens je bent?”