De dag erna
Het geeft niks zegt hij tegen mij. Die man zo dichtbij. Dat ik hem soms aanzie voor de pijn in mij. Terwijl hij hem aanraakt en niet is. Terwijl hij laat zien wat ik bij mezelf mis. Het geeft niet. Maar ik wil geven, en ik wil graag dat het geeft! Ik weet niet hoe te leven, dus geef ik aan een ander in de hoop dat die WEL leeft. En daarna valt mijn leven als een deken over me heen. Als ik van het podium stap weer mens verward alleen.
Op dat podium plak ik een pleister op de wond, die op een wond lijkt maar mooi en gladgestreken. Ik ben genadeloos eerlijk bij zo veel andere vergeleken Maar vergeleken bij mijzelf van binnen niet. En het is dat kleine meisje dat mij ziet. Zij denkt "Oh zij weet het... Geloof ik, ik denk dat ik maar ga.." En zij vertrekt maar dat merk ik niet als ik in die lampen sta.. Pas later voel ik de leegte de verwarrende dag erna En dan het verlangen om zo snel mogelijk weer op die plek waar ik haar niet mis te staan. Het verlangen om op het podium te leven, om er nooit meer af te gaan.
En nu ik dit schrijf: de dankbaarheid, dat het stopte en dat ook het applaus verdween. En ergens heel ver dichtbij: vertrouwen dat dat meisje komt, als ik stil ben en alleen. Dat meisje waar ik zo van hou, en dat ik haar zo mis. Het geeft niet. Het geeft niet. Het geeft niet. Het geeft niet, Want het is.
Laura van Dolron
Het geeft niets En jij hoeft niets te geven Stop nu maar met leveren en begin met leven.
