#ditar

Nuk kam frikë  të  vdes. Kam frikë  se po të  vdes do të  më  varrosin në  vendin e gabuar. Mjaft po vuaj këtu. Një  i huaj mes të  huajve. Më  tmerron ideja që  do të  më  groposin në  një  varrezë  ku do të  jem përsëri i huaj. Une dua të  rri me njerëzit e mi. Me të vdekurit e mi. Të  bej muhabet me ta hapur. Të  dëgjoj muzikën e tyre. Muzikën time. Të  dashuroj të vdekurat e varrezës time. 

Kundër botës. Shpirt I mirë. I fortë. I gjallë. Që  zgjedhë  të  vuajë. Të  mos e bëj të  keqen. Të mos njolloset.

Kjo ftyrë  e zhuritur gruaje ma rrëmben zemrën. 

Krevati po më ngushtohej. Nga të dy krahët. Kokën e ndieja shumë  të  rendë. Si një  gjyle topi. Mezi po mbushesha me ajër. Shpina ndjeu vrazhdësinë  e dyshekut, a thua sikur isha nën zhavorr.

Shtrëngimi u bë  i padurueshëm. Akoma më  e padurueshme u bë  era. Mbytëse si e një  varri. Nuk kam qënë  ndonjëherë  i varrosur, por ajo ishte erë  varri.

E ndjeva që  kisha vdekur. Kjo ishte era e kufomës time. Nuk qe erë  e ligë , por qe mbytëse. Kjo e bente atë  më  të  padurueshme. Edhe se gjithfarë  aromash të  këqija.