#diarynidej

current location: Japan, kung saan halos every week eh lumilindol pa, aishh

paano ko nga ba nairaraos ang araw araw dito sa gitna ng pandemic na covid-19 na yan? hmm, simple lang: eat.sleep.work.repeat.. walang room sa katawan ko para magpanic, meron lang mind set na dapat panatilihin kong healthy ang aking katawan para di ako dapuan ng virus o ng kahit anong sakit in general. una sa lahat, mahirap magkasakit sa ibang bansa, magisa lang ako at may language barrier.. nung nagpabunot na nga lang ako ng ngipin eh bahagya na kaming magkaintindihan nung receptionist at dentist, buti na lang kahit barok eh nakakapag-english ung dentist at nagkakaintindihan na lang sa body language..

scenario:

Japanese dentist:　あなたうぉんぎぴんぶ碌な、かいらんがんあたんがりな

Me: . . . gomenasai, nihongo wa wakarimasen T_T 

eh di lalo na kung sa local hospital ako maconfine di ba tapos madalas ichecheck ng nurses tapos may sasabihin sila tapos tuturukan na pala ako sa pwet hindi ko pa alam, ang hirap nun, haha..

so ayun nga, instead na magpanic ako at balutin ko ng takot ang sarili ko eh magpapakahealthy living (trying!) na lang ako.. kumakaen ng fruits everyday, umiinom ng vitamins every night, umiinom ng maraming water, naghuhugas ng kamay, naliligo araw araw, twice a day kumukuha ng body temp, dinededma ang mga toxic na katrabaho, umiinom ng alak every other week, o di ba healthy living? :D 

since the outbreak, naging cautious na din ako sa mga hinahawakan ko sa labas especially sa railings sa loob ng train - iniisip ko na lang na nagsnow board ako kapag walang makapitan :) .. dahil kakaunti ang alcohol ko dito sa bahay (nagpanic buying din sila ng beri layt kaya wala akong nabili) kaya dapat maingat ako.. buti na lang sa opisina meron silang nakahanda na alcohol sa entrance pa lang ng building.. refill-an ko kaya ung 60ml bote ko mula dun? ~evil laugh~ hahaha bad..

recently lang pinayagan ng pinagtatrabahuhan ko ang mga contract persons na magwork from home (telework kung tawagin nila) nung hindi nagsusubside ang cases dito.. unang implementation eh once a week, tapos naging minimum ng 2 days ang telework.. natuwa naman ako kasi pagkakataon na to at saka maranasan ko magwork from home, mababawasan ang distractions, joke! pareho lang pala, aabalahin ka ng kateam mo sa chat kapag may hindi sila maintindihan (facepalm) pero syempre dahil team player ako, tutulungan ko sila.. ung ibang pinoy dito, as usual, mareklamo pa din kahit pinagbigyan na nga magwork from home, kesyo masakit daw sa likod - nakahiga ka ba sa sahig habang naglalaptop?? - di ko sila magets, convenient na nga un eh (para sa akin ha), ikaw na lang magaadjust kung pano mo gagawing komportable ang pagtatrabaho mo.. ginawa ko pa ngang isang monitor ang tv ko para dalawa screen ko eh, parang nasa office lang, hehe.. dahil sabi sa memo na “minimum” of 2 days daw, umasa ako na papayag ang bisor ko na dagdagan ang telework days namin, hindi din pala, 2 days lang talaga ung parang okay sa kanya, saklap.. anyway, okay na din un tapos itatapat sa huwebes at biyernes, ayos, para na kong naglong weekend..

in the meantime, sa pinas naman nagdeclare ng lockdown pero hindi agad pinatupad.. so parang ung nabasa ko ung nangyari sa wuhan, 5M katao ang nakalabas na ng probinsya bago pa nagstart ung lockdown kaya naman ung mga potential carrier eh makakapagspread ng virus, at ganun na nga ang nangyari.. aligaga tuloy ang mga pinoy, ang karamihan nagpanic buying, ayun wala na tuloy mabiling alcohol ang family ko kasi sa mga puto~?@#&!#@ mga hoarder na yan, hindi na inisip ang ibang kababayan nila, especially ung mga mahihirap at mas nangangailangan.. sa inyo na alcohol nyo, kung hindi din naman kayo maalaga sa katawan magkakasakit din kayo ~evil laugh ulit~ wehehe charot..

as usual, tipikal na pinoy, maraming opinion tungkol sa lockdown, kesyo bakit daw militar at mga pulis sa check point, kesyo martial law na daw, may pahash tag pa na i-oust ang pangulo.. susginuo mga taong ito.. sa halip na sumunod eh panay reklamo, di na talaga uunlad ang pilipinas kapag ganyan.. kahit sino naman umupo, kung ung sarili mo naman hindi mo ma-improve, paulit ulit lang ang mangyayari.. hindi naman natin dapat i-asa lahat sa pamahalaan, dapat lawakan muna natin ang pagiisip at simulan ang pagbabago sa sarili.. wala namang inaalis na karapatan o whatsoever, ung kapakanan mo pa nga ang isinasaalang alang dito.. ung mga umuwi ng probinsya, nagself-quarantine ba? syempre hindi lahat gagawin ang ganyan di ba? un ngang kasamahan ko dati sa trabaho, umuwi sya mula japan 2 weeks ago, nakakiss na daw sya sa asawa nya nung pagkauwi (buntis pa ung asawa nya ha) eh pano kung carrier pala sya ng virus? eh di nilagay na nya sa panganib ung asawa nyang nagdadalang tao? pinagseself quarantine nga sya ng company nya kaya hindi muna pinapasok tapos panay naman ang gala, hayyy people.. when will you learn?? hmmm..

sa mga galing manila, matuto po kayong magself quarantine, para sa safety ng family mo din naman un.. mabuti nga kayo kasi andyan lang sa paligid ang pamilya nyo, isipin nyo naman ung mga ofw na magisa lang sa ibang bansa na affected din ng virus, mas masahol pa sa self quarantine ang dinadanas nila dahil kailangan nilang harapin ang kada araw ng mag-isa, literally..

let us keep ourselves healthy.. keep calm..

let us keep our faith and pray always..

matatapos din ang ka-virusan na ito..

sakura season..

wish you were here to see their beauty..

Sa inaraw-araw ko na pagtayo sa bus mula sa lugar namin hanggang sa trabaho, nakakasalamuha ko ang iba’t ibang klase ng commuters. Minsan familiar na ‘yung mukha nila sa akin lalo na ung mga kasabay ko sa pagsakay sa bus. Iisa ang pinanggalingan namin pero hindi kami magkakakilala. Base sa obserbasyon ko, narito ang mga tipo ng pasahero na makikita sa loob ng isang public bus:

The Leader. Sa isang punuang bus at nakatayo na ang iba, sya ung tipo na susuungin ang masikip na aisle para lang makarating sa dulo at makapwesto nang maluwag.

The Follower. Hindi naman masyadong obvious pero sila ung sumusunod sa leader na sumusuong din sa masikip na aisle ng bus.

The Earphone Guy/Girl. ‘Yung pasahero na nabibingi na sa lakas ng tugtog sa earphones nya kaya hindi na nya mapakinggan ang konduktor kapag nakikiusap na umisod sya kahit konti.

The “Don’t Bother Me” Commuter. Sa limang umagang sumasakay ako ng bus, lagi ako nakaka-encounter ng kagaya nila. ‘Ung mga pasaherong ayaw gumalaw, ayaw umusod, ayaw magpadaan kahit sumisigaw na ang konduktor pero deadma pa din. Sila ung nakakainis at mga walang pakisama. Busy sa pagkalikot ng cellphone o sa pagtingin sa labas ng bintana kahit na maluwag pa sa parte nya. Sila ung mga walang pakealam. Paano uunlad ang ekonomiya nyan kung nagkalat ang mga kagaya nila??

The Siksik Pa More Koya/Ate. Kelangan ko pa ba i-explain? Sila ung mga walang sinasayang na space. Hindi nila alam ang definition ng personal space na karapatan ng bawat tao, kahit kasing-nipis na lang ng balahibo ng manok ang agwat nyo sa isa’t isa, hindi nila un sasayangin. Minsan naglalapat pa ang mga balat nyo dahil sa sobra nilang pagsiksik.

The Kiskisan Tayo ng Butt Type. Hmmm, sa lahat ng ayaw ko, ‘ung lumalapat ang pwet ng iba sa butt ko. Kahit anong gawin kong pag-iwas sa pwet ng pasaherong katalikuran ko, lagi pa din lumalapat gang sa lumawak na ung espasyo nya at ung sa akin naman ang na-agrabyado. Magpapatahi ako ng customized na pantalon kung saan my mga aspile na nakatago at pwede kong palabasin para kapag lumapat na ung pwet ng iba, matutusok sila, bwahaha.

The Gentleman. Mga lalaki na kapag merong pasaherong bumaba sa katapat nilang upuan, papaunahin nilang paupuin ung pinakamalapit na babae na nakatayo. O da ba, bait nila.

The Not So Gentleman. Syempre kabaligtaran nung nauna. Kahit meron pang matandang babae sa paligid nila, wala silang pake, basta uupo sila sa pwesto ng bumabang pasahero.

The Kwentuhan Tandem. Mga magkakasamang pasahero na sobrang ingay kung magkwentuhan kahit alam naman nila na gusto ng ibang pasahero na makapagpahinga kahit sa byahe. May iba na tumitigil at napapagod sa pagkwento at meron din naman na maririnig mo ang boses nila mula pagsakay mo hanggang makababa ka na ng bus.

The Usap Tayo Mahalko Passenger. Kausap nila ang jowawers nila sa selepono na kagaya ng ‘kwentuhan tandem’, mula simula ng byahe nila gang sa makababa eh magkausap at kung anu-anong napaguusapan kahit hindi na dapat marinig ng publiko. Mga walang manners.

The Pokemon Snore-lax. Kala nyo ba sa pokemon cartoon lang merong Snorlax? Hah, wala kayo sa bus na nasasakyan ko, merong rare pokemon somewhere sa bus minsan. Sila ‘yung mapapatingin at mapapahanap ka kung san ba nanggagaling ang malakas na hilik na naririnig mo. Ung akala yata nila na sa malambot na kama sila natutulog, eh sa upuan lang naman ng bus. Hmmm.

The Oppa Lover. Mga mahilig manuod ng koreanovela. Minsan nakikipanuod na lang ako kasi nakikita ko ng buo ung screen ng cellphone nila kapag nakatayo ako sa bus, hehe.

The Untogmoulomodun Type. Hehe. Ganito ako minsan kapag sobrang pagod at kulang sa tulog. Magigising na lang dahil nauntog na pala sa bintana. Hihi.

The Sleeper. Ung mga tao na bongga matulog sa byahe. Ganito ako kapag nakaupo, sinusubukan ko na din matulog kahit nakatayo, nakakapagod kasi magbyahe, hehe. 

para saan pa ang pinaload ko ng isang bwan kung hindi din naman kita matatawagan?

para saan pa ang dalawang libo kong pang-text kung isang mensahe ay wala kang ma-isend..

para saan pa ang limandaang minuto kong pang-tawag kung boses mo ay umiiyak kapag ako ang iyong kausap..

para saan pa ang ating paguusap, kung buo na ang desisyon mo na alisin ako sa ‘yong hinagap..

para saan pa ang ating pinagsamahan kung mauuwi din pala tayo sa hiwalayan.. ;(

para saan pa..

siguro kelangan mo lang ng oras para ang isip mo ay magliwanag..

siguro kelangan mo lang mapag-isa, baka ang desisyon mo ay mabago pa..

siguro kelangan ko lang maghintay sa puso mong napagod na..

siguro kelangan ko lang manahimik para ang tension sa atin ay mapunit..

siguro kelangan ko ding mapag-isa dahil gaya mo, ako’y pagod na..

siguro mas makabubuti na din ito para malaman natin ang kahalagahan natin sa isa’t isa..kung may natitira pang pagpapahalaga..

Lagi na lang sya ang nasasaktan. Lagi na lang sya ang nahihirapan. Lagi na lang sya ang nag-aadjust. Lagi na lang sya, pero hindi naman nya tinatanong ang nararamdaman mo. Handa ka naman magsakripisyo, hindi lang nya makita ang mga ginagawa mo. Hindi mo kasi masabi lahat sa kanya, palagi na lang kasi syang merong side comment, hindi ka pa nakakatapos magsalita, na-interrupt ka na agad nya. Hindi ka pa dumadating sa gusto mong sabihin, nawala ka na sa momentum ng pagsisiwalat ng kung anu man ang sasabihin mo. Binasag ka na ng katotohanan na hindi naman sya nakikinig sa mga sinasabi mo.