#diarynatagalog

ako. siguro yung mga alaga ko lang siguro. (aso, pusa at yung apo ko na pusa) at si kuya. magluluto ako para sa kanila at gagawa ako ng dessert para sa amin ni kuya. wala eh. di na kasi bu-o pamilya ko. masakit. oo. kung talagang magpapadala ka sa emosyon talagang masakit pero dahil sa mga alaga ko at kay kuya na ina-alala yung mararamdaman ko, kinakaya ko, mas tinatapangan ko sarili ko. sa ganitong sitwasyon, na realize ko at naintindihan kung ano ba talaga yung PASKO. saka mo lang mare-realize kung marunong ka ng mag appreciate sa kung anong meron ka ngayon. dati kasi pag pasko, excited ako dahil sa mga pagkain na ihahanda ni mama. ngayon, hindi na. naks! dalaga na talaga ako. Hahahahaha!

mama: wag kang mag-alala, papadalhan kita ng pera para pambayad sa tuition mo.

ilang beses ko bang uulitin na hindi pera yung kelangan ko. kelangan kita mama kesa sa pera. kelangan ko yung suporta at presensya mo bilang kaibigan at nanay sakin.  hindi lang naman ikaw yung nahihirapan e, hindi lang ikaw yung napapagod at nasasakatan sa mga pinaggagawa ni papa. ako din naman mama, pagod na pagod na pero hindi parin ako sumuko. mago-OJT na ko next year tapos wala ka. wala nang sasama sakin sa school, sa pag-aaplayan ko. wala na kong ka chikahan. hindi ko alam kung makakaya ko ba 'to. hindi kasi ako nasanay na wala ka sa tabi ko. sana matapos na yung gulo niyo ni papa.

yan sana yung gusto kong sabihin sa kanya kanina pero nagmamadali ako kasi male-late ako sa work ko.