#diaryko

Maraming bagay sa mundo ang nabibigyang halaga kapag nakatunog kang mawawala na ito ng lubusan.

Tulad ng pera o pagkain. 

Magtitipid ka lamang kapag nalaman mong kokonti na. 

‘Diba dapat sa simula pa lang e pinapahalagahan na dapat ang mga bagay bagay para pag dumating ang point na biglaan itong nagkaron ng problema eh handa tayo sa mga posibleng mangyari?

Parang pag ibig.

Yung mga hindi mo inexpect na darating at bigla na lamang sumulpot, yan yung mga kadalasang nagkakaroon ng magandang bunga.

Mahirap nga lang sa umpisa pero sure ako, kapag nalagpasan nyo yan, ang ganda nyan.

Sana itong tinatahak kong landas ay ayon sa mga sinabi ko sa taas.

Sa panahon ngayon, may mga bagay talagang mahirap kalimutan. 

Yung mga bagay na lagi mong nakikita;

Yung mga taong lagi mong kinakausap;

Yung mga gawain na ginagawa mo kapag malungkot ka o masaya.

Higit sa lahat, mahirap kalimutan yung mga bagay na napamahal na sayo.

Mapabagay o mapatao man, applicable itong sinasabi ko. 

Halimbawa, may wallet kang either bigay ng mama mo or ng special someone mo, o kaya naman e cellphone na pinag ipunan mo ng matagal.

Darating ang araw na mawawala yan. Masisira. O magsasawa ka. Wala kang ibang choice kungdi ibigay sa iba o itapon na lang. Isa sa mga stage na pagdadaanan mo e yung moment na maaalala mo yung bagay na yun bigla:

Yung memories, yung time, yung moments - kung saan naging masaya ka dahil nagagamit mo sya. 

Naging masaya ka kasi kasama mo sya. 

Tapos sasampalin ka ng realidad na wala na pala yung bagay na iniingatan mo sa possession mo.

Parang tao.

Yung tinuring mong kaibigan, kakampi. Darating ang pagkakataong mawawala sila. Hindi natin masasabi. Hindi rin natin malalaman kung biglaan.

Yung pakiramdam na wala kang makausap kasi wala na yung taong pinagsasabihan mo ng problema.

Yung pakiramdam na nag iisa ka kasi hindi kayo ayos nung taong dati mong tinuring na kasangga.

Yung pakiramdam na iniwasan ka ng tao dahil nagtapat ka ng nararamdaman mo sa kanya, o dahil nagtapat sya sayo at nalaman nyang hindi sya ang gusto mo.

Higit sa lahat, yung inaasahan mong laging nandyan para tumulong o makinig sayo. Nilayuan mo kasi nakukulitan ka sa kanila e nag aalala lang naman sila sayo.

Sad nu?

Masanay ka na. Things come and go, ganun din yung mga taong nasa paligid mo. Ang payo ko sayo ehh:

Keep moving forward.

Focus on greater things.

Maniwala kang kaya nawawala ang isang bagay dahil may mas better na darating.

Susmaryosep. Sabi ko pagkatapos ko magsulat sa devotion journal e ako’y tutulog na. 

Nahuli ko nalang ang sarili kong nag aayos ng blog.

Mehehe. Been a year.