#diarydaw

So nagbabalak nga kami ni Krystal magpa-white ink. Nae-excite ako na ewan. Parang gusto ko rin ng black ink. Kaso mas gusto ko white ink. Huhu. Balak ko magpalagay sa wrist or sa batok.

vade mecum o dance lang naiisip ko ipalagay.

Unang post ko ngayong taon, tungkol agad sa kalandian. Hahaha. Pero ito na nga...

Nung salubong kasi sa bagong taon, nagsimba kami ng mga kababata ko. Katext ko nun si Jantzen na nasa simbahan na with Nikko and friends. Dinaanan ako ni Beks at Grace 

sa bahay. Dahil ako naman ang pinakamabagal kumilos ever. Then paglabas ko, andun si Joshua. Well, di naman ako masyadong nagulat kasi nga kapatid naman siya ni Grace. Medyo awkward lang pag nagkakatinginan kami.

After namin magsimba, umuwi muna, syempre. Tapos kumain. Pumunta kami kanila Angelica, konting booze kasama kuya nya saka si Mike, boyfriend nya. Tapos nung bandang 11PM, uwi muna para sa fireworks at countdown. After ng putukan, lumabas na naman. Umpisa na ng totoong party eh! :D Pumunta na kami ni Jantzen kanila Grace, pagdating namin andun yung principal sa school ko noong elementary. Tito kase nila Grace yun. Kinukulit ako, kesyo favorite daw nya ko noon, ganito ganyan. HAHAHAHAHAHAHAHA. Nung medyo matagal na kaming umiinom syempre medyo lasheng na rin yung iba.

Bumili kami ni Joshua sa labas at nag-smoke. Dun na kami nakapag-usap ng maayos. Ayun nga, tulad ng napag-usapan namin sa Facebook. Balak nga daw nyang manligaw. Seryoso naman daw. Ako yung hindi makapag-seryoso kasi natatawa ko, di ako sanay sa ganung atmosphere namin. Simula Grade 3 puro biruan at asaran kami eh. Hahahaha. Di naman daw sya nagmamadali, sabi ko dapat lang. Lol. After namin mag-usap syempre bumalik na kami. Maya maya lang umuwi na sya kase may pasok pa sya ng 4AM sa work. Eh anong oras na yun mga 3AM? 3:30AM?

Pagbalik namin sa loob, tulog na si Grace. Hahaha. So inubos na lang namin yung nakatimpla tapos umalis na kami. Ng may hawak na isa pang bote si Jantzen. Hahahaha. Pinuntahan namin si Angelica sa Muzon para sabay sabay na kaming umuwi nila LA at Jantzen. Kaso nung pagpunta naman namin sa street naharang pa kami ng mga kaibigan namin dun. Sila Geng. Di na ko uminom kasi masakit na ulo ko saka mag-uumaga na.

November 11, 2014. Huling beses na kinunsinti ko ang sarili kong katangahan. Nakipagkita ako sa kanya na parang wala s'yang nagawang mali. Nagkitasa dating tagpuan. Kumainsadatingkainan. Nagpalipas ng oras tulad dati. Nag-asaran. Nag-harutan. Nag-lambingan na parang walang nasaktan. 11th monthsary namin 'yan. Last na rin pala. Hahaha. Eto hindi alam 'to ng kahit sino sa mga kaibigan 'ko. Alam 'ko namang alam nilang tanga 'ko kaya siguro di na sila magugulat pag nabasa nila 'to.

Nung mga oras na 'yon, akala ko talaga magiging okay pa kami. Little did I know, ayun na yung huling beses na mayayakap ko s'ya bilang boyfriend ko. Naiiyak ako, puta naman. Hahaha. Napakabait ko kasing tao eh (opo, self-proclaimed). Sa sobrang sakit nung ginawa n'yang kasalanan, pinatawad ko s'ya at binigyan pa ng chance para i-ayos yung mga mali nya. Kaso wala s'yang ginawa. So naisip ko, siguro ako naman yung may dapat gawin. Nagpaka-bitch ako. Putangina, masakit eh! Siguro naman 'di masamang maging masama kahit minsan di'ba? Makapag-bawas man lang ba ng sama ng loob? Kahit masakit para sa'kin, bumitaw na lang ako. Kase nga naman, bumitaw man ako o hindi, masasaktan at masasaktan din ako. Atleast sa pagbitaw ko, di ako nagmukhang tanga. Diakoaasa. Pero bakit parang hanggang ngayon may kakaunti pang natitira sa kadulu-duluhan ng hypothalamus ko? Siguro dahil nagtetext pa rin s'ya sakin? Kapalnga eh. Binati pa ko nung supposed-to-be-anniversary namin. Ewan ko na lang pag tinext pa ko nito sa Pasko at Bagong Taon. Nakakatuwa kasi, naaalala nya pa rin ako. Nakakainis kasi, putangina nya. Too many reasons to mention kung bakit akonaiinis. Like, putanginanya.

Hindi ako galit sa kanya. Palamura lang talaga ako. Teka, ba't ako nagpapaliwanag? Diako defensive ah. HAHAHAHAHAHA. Kidding aside, nung sinabi kong pinatawad ko na sya, sincere yun. It's just that masyadong mahirap kalimutan yung mga nangyari at yung sakit na naidulot ng putanginang sitwasyon na yon kaya ako ganito. Ayoko naman na forever akong ganito kasi, aside from walang forever, ang korni ng ganitong buhay. Yung may sama ng loob. Hahaha. Ang hirap sumaya ng ganito, parang kahit masaya ka may humahatak pa rin sayo para malungkot mamaya-maya.

I'm hoping na sana matuto na s'ya para wala nang sumunod sa'kin na masaktan dahil lang sa mga ganung pagkakamali. At sana sumaya pa rin sya, pero dapat ako maunang sumaya para naman fair. Kase kahit umiyak s'ya nun, ipaglalaban ko, mas nasaktan ako. Hahahahaha. I had a great journey with him, biruin mo, sa loob ng isang taon na kasama ko sya nainlove ako, nagselos, nainis, nagalit, natempt, kinilig, sumaya, naexcite, umiyak, nagtampo, na-stress, at syempre nasaktan, nagpatawad, etc. Nakakatuwa rin kahit nakakalungkot kasi hindi ko in-expect na ganito magiging ending namin. Hindi ko in-expect na may ending kami. Pero siguro hindi pa talaga s'ya yung dapat kong isama sa plano ko sa buhay. Hindi naman ako nagmamadali, pero sana dumating na, kase ang saya sa pakiramdam ng mainlove. Hahaha. Parang bigla akong nagiging siSuperman eh. Lahatnakakayako halos. Para kasing ang dali solusyunan ng mga problema kapag alam mo na may tao kang matatakbuhan o maku-kwentuhan, aside from your BFFs ovkors. Dinamanakomagpapamilyakaagad, Papa God eh. Hahahahaha!