Wishing you all the best in new 2013.  Stay happy and don’t forget to Celebrate Life!

Exhibition I The Person, aPOSTERiori, 29.06.2012 @ Отворено графичко студио - Музеј на град Скопје

Постерот е урбан медиум и неговиот статус отсекогаш бил контроверзен. Не очекува да му се поклониме и да го изложиме во музеј. Направен е за да ги исполни барањата на клиентот и најчесто e изложен на улица а комуникативноста е негов основен императив. Постерите на Горан Костовски се изложени во галерија и добри се од повеќе аспекти- не се претенциозни, направени се за да ги задоволат неговите лични, интимистички потреби и токму тука престанува нивната врска со адвертајзингот при што навлегуваат во доменот на "чистата" уметност. Неговите постери или дигитални графики (разграничувањето на медиумите е сосема ирелевантно) изложени во Отвореното графичко студио се плод на долгогодишното искуство во доменот на графичкиот дизајн во чии рамки има остварено завидни резултати и покрај притисоците на безобразните и неедуцирани клиенти. Најновите дела се ослободени од комерцијалните стеги и компромиси и во нив Костовски го има имплементирано својот ликовен сензибилитет и културен багаж акумулиран со години. Во нив е остварена ефектна синтеза помеѓу содржината, формата и бојата. Делата се замислени како своевидна визуелна поезија во којашто графичките прикази остваруваат дијалог со кусите коани пишувани во вид на дневник, крајно непосредно и искрено. Во нив е отсутно Eгото а, e присутна Суштината со што авторот се доближува до источната зен филозофија. Костовски медитира за секојдневните нешта (персоналност, екологија, однос кон работата и професионализмот, дихотомијата дигитално-аналогно итн.) преточувајќи ги несвесните содржини во литерарна постапка блиска на принципите на психичкиот автоматизам. Иконографски, постерите носат печат на јапонската графика (црниот соларен диск е лајт мотив и аналогијата со јапонското знаме е неизбежна иако тоа не е направено тенденциозно) супрематизмот, минимализмот, поп-артот, street- артот (стилската категоризација е ирелевантна компонента но честопати преку одредени аналогии и референци им овозможува на љубопитните но неупатени реципиенти полесен приод кон ликовната проблематика како и кон поетската, философската и метафизичката димензија). Делата се графички крајно симплифицирани но да се биде или да се стане едноставен не е воопшто лесно. Едноставноста е процес на постојана редукција, кондензација, дестилација; редукција на значења и концентрација на есенцијалното. Изложен во галерија постерот e деконтекстуализиран при што се соочуваме со еден социолошки феномен -во зависност од изложбениот простор (улица или галерија) ќе зависи и акцептирањето и сугестибилноста на постерот (последниве неколку години во Македонија сме сведоци на жестоки реакции во јавноста предизвикани од уметнички практики изложени на билборд. Доколку беа изложени исклучиво во галериски простор немаше да кренат толкава прашина). Улицата има свои законитости. Изложен на улица постерот го перципираме брзо, непосредно и заради тоа сликата и идејата мора да биде концентрирани во есенцијална смисла на зборот. Галерискиот простор е храм и во него постерот го доживуваме смирено, контемплативно. Нештата добиваат речиси свечена нота. Во такви услови и контроверзната острица на постерот отапува при што тој добива сосема поинакво значење.  Настојувањата на Костовски да ја редефинира улогата на постерот како и неможноста да се направи јасна категоризација на неговите дела го потврдуваат правилото дека повеќе не постои ригидна медиумска и стилска differentia specifica и дека постојат само два вида на уметност, добра и лоша. Атанас Ботев

_

I The Person, aPOSTERiori

 The Poster is an urban medium and its status has always been controversial. It does not expect us to worship it nor display it in a museum. It is created to meet the needs of a client, most often, it is out in the street and its communicative attributes are its basic imperative.

The posters that Goran Kostovski creates are displayed in a gallery and possess some positive aspects – they lack pretentiousness and are created to satisfy the artist’s personal, intimate needs. This is the point where their relationship to advertising is disrupted as they enter the sphere of ‘pure’ art. His posters or digital prints (the differentiation of media is irrelevant) displayed at the Open Graphic Studio are a result of a long experience in the area of graphic design, where Kostovski excelled with great results, despite the pressures from the occasional rude and inexperienced clients.

His most recent works are free from commercial restraints and compromises and within them Kostovski has implanted his own sensibility and cultural baggage accumulated throughout the years. In them, he achieves an effective synthesis of content, colour and shape. The works are conceived as a kind of visual poetry through which the prints establish a dialogue with the short koans written as a diary, direct and sincere. In them, the Ego is absent, but content is present, and with this, the author approaches Eastern Zen philosophy.

Kostovski meditates on everyday experiences (personality, ecology, relationship to work and professionalism, dichotomy of the digital and the analogue etc), sublimating the unconscious contents into a literary process close to the principles of psychic automatism. Iconographically, the posters bear the signature of the Japanese prints (the black, solar disk is the light-motive and the analogy with the Japanese flag is unavoidable, though intentional), suprematism, minimalism, pop art, street art (the stylistic categorization is an irrelevant component, though at times through different analogies and references it allows the curious, but unknowledgeable recipients an easier approach to aesthetic evaluation as well as the poetic, the philosophical and metaphysical dimension).

Graphically, the works are exceptionally simplified. However, to be or to become refined is not an easy endeavor. Simplicity is a process of constant reduction, condensation, distillation, depletion of meaning and concentration of the essential.

The poster displayed in a gallery is de-contextualized, thus we face a somewhat social phenomenon – the space where the poster is displayed (on the street or in a gallery) determine its acceptance and its suggestiveness (in the last few years, we have witnessed strong public reaction to artwork displayed as billboards. If shown in a gallery they wouldn’t have stirred up the public to that extent).

The street has its own rules. Displayed there, we perceive the poster quickly and directly, thus the image and the idea have to be concentrated in the most essential sense of the word. The gallery space is a temple and there, we experience the poster with calmness and contemplation. The objects gain an almost solemn note (dimension?). In such conditions, the controversial edge of the poster becomes blunt adopting a completely new meaning.

Kostovski’s intention to redefine the role of the poster as well as the inability to clarify the categorization of his works confirm the rule that there is no longer a rigid media and a stylistic differentia specifica but that there are only two kinds of art - good and bad.