#delialis

(Σημείωση: Η ταινία προβάλλεται στο Κινηματογράφο Ολυμπίον μέχρι τις 11/0)

Ο 73χρονος designer, συλλέκτης και δάσκαλος Στέργιος Δελιαλής ζει σαν φάντασμα ανάμεσα στα συντρίμμια του ονείρου του: του Μουσείου Design Θεσσαλονίκης. Μοναδικό στο είδος του από τη δεκαετία του ’90, στεγάζοντας περισσότερα από 3.000 δείγματα βιομηχανικού σχεδιασμού και έχοντας οργανώσει δεκάδες εκθέσεις και σεμινάρια που γαλούχησαν την ακμάζουσα σύγχρονη σκηνή του design στην πόλη, ο εμβληματικός δημιουργός και συλλέκτης παρακολουθεί τη σύγκρουση του οράματός του για ένα μουσείο design στη Θεσσαλονίκη με την οικονομική πραγματικότητα.

O Κωνσταντίνος Καμπούρογλου, σκηνοθέτης που μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη και ζει στη Νέα Υόρκη, όπου δημιουργεί ντοκιμαντέρ και ψηφιακό περιεχόμενο μέσω της εταιρίας του Grouse Films, ήθελε από χρόνια να κάνει μια ταινία με θέμα τον Στέργιο Δελιαλή και το χαμένο του Μουσείο. Ο ίδιος αναφέρει: «Αυτό που με ενδιέφερε ήταν ο Στέργιος ως στάση ζωής: ένας εμπνευσμένος, συγκεντρωτικός και ανένδοτος απόστολος του design, ο οποίος αδυνατεί να αποκλίνει από τις επιλογές του».

Ένας ασυμβίβαστος ευπατρίδης του design παλεύει να περισώσει το νόημα της ζωής του σε ένα φιλμ που καταγράφει μια από τις ρομαντικότερες ιστορίες πολιτισμού, ποπ κουλτούρας, και δονκιχωτικού πείσματος της σύγχρονης εποχής.

Θα ακολουθήσει συζήτηση.

ΠΡΟΛΟΓΙΖΕΙ – ΣΥΝΤΟΝΙΖΕΙ: Άρης Δημοκίδης

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ: Γιάννης Μπουτάρης Στέργιος Δελιαλής Κωνσταντίνος Καμπούρογλου Δημήτρης Φράγκος Τέλλος Φίλης

Ένα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ του Κωνσταντίνου Καμπούρογλου αναμένεται αυτόν τον Οκτώβριο στην Θεσσαλονίκη, διεισδύοντας στην προσπάθειά ενός ασυμβίβαστου ευπατρίδη του design να περισώσει το νόημα της ζωής του.

Ο 73χρονος designer, συλλέκτης και δάσκαλος Στέργιος Δελιαλής ζει σαν φάντασμα ανάμεσα στα συντρίμια του ονείρου του: του Μουσείου Design Θεσσαλονίκης, που έκανε διεθνή πάταγο και μετά πέθανε θάνατο αργό τη δεκαετία του ’90. Γύρω του απομεινάρια μιας τεράστιας συλλογής έργων βιομηχανικού σχεδιασμού: η άλλοτε καρδιά του Μουσείου, που τώρα είναι παροπλισμένη και κοστοβόρα. Η ταινία, με τίτλο “Πώς να κλέψετε μια καρέκλα”, παρακολουθεί τη δονκιχωτική σύγκρουση του Στέργιου με την πραγματικότητα, καθώς αρνείται να αποχωριστεί τη συλλογή του ενώ επιχειρεί να στήσει την αναδρομική έκθεση της προσωπικής του δουλειάς στο χώρο που προοριζόταν για μόνιμη στέγη του Μουσείου Design.

Ας πάρουμε όμως την ιστορία από την αρχή.

Ο Στέργιος Δελιαλής είναι designer και συλλέκτης ευρύτερα γνωστός ως ο ιδρυτής του Μουσείου Design Θεσσαλονίκης.

Γεννημένος το 1944 στη Θεσσαλονίκη, ο Δελιαλής επέδειξε πάθος για το σκίτσο σχεδόν από τη στιγμή που έπιασε μολύβι στο χέρι του. Μοναδικές σπουδές του οι μαθητείες του με έναν αρχιτέκτονα, ένα δημιουργό αφισών κινηματογράφου, έναν τυπογράφο και με τον grafiker Γιάννη Σβορώνο.

Καθιερώθηκε ως γραφίστας με τις πρώιμες δουλειές του: έργα με έντονη την επιρροή της ψυχεδέλειας, όπως το εξώφυλλο από το «Περιβόλι του Τρελλού» του Διονύση Σαββόπουλου και το λογότυπο της θρυλικής ντισκοτέκ Help.

Η μετέπειτα πορεία του τον εδραίωσε ως ανατρεπτικό σχεδιαστή εσωτερικών χώρων και το έργο του έγινε αντικείμενο μελέτης σε αρχιτεκτονικές σχολές. Λογότυπα, εταιρικές ταυτότητες και επαγγελματικοί χώροι σχεδιασμένοι από το Δελιαλή, υπάρχουν ακόμα σε πολλά σημεία της Ελλάδας.

Από τα πρώτα επαγγελματικά του βήματα, ο Δελιαλής αγάπησε παράφορα το βιομηχανικό σχεδιασμό και άρχισε να συλλέγει βιβλία, περιοδικά, φωτιστικά, καρέκλες και κάθε λογής χρηστικά αντικείμενα.

Τη δεκαετία του ’90, υπήρχαν ελάχιστα μουσεία στον κόσμο αφιερωμένα αποκλειστικά στο design και ένα από αυτά ήταν το Μουσείο Design Θεσσαλονίκης που λειτουργούσε σε χώρο εμπορικού καταστήματος στην οδό Μητροπόλεως και στέγαζε τη συλλογή Δελιαλή με περισσότερα από 3.000 αντικείμενα βιομηχανικού σχεδιασμού.

Υπό τη διεύθυνση του Δελιαλή, το Μουσείο οργάνωσε δεκάδες προσωπικές εκθέσεις (π.χ. Glaser/Palladino, Mario Botta, Michael Graves, Ron Arad) καθώς και πολλές θεματικές εκθέσεις βασισμένες στη μόνιμη συλλογή.

Παράλληλα, το Μουσείο οργάνωνε σεμινάρια, ομιλίες και προβολές και γρήγορα εξελίχθηκε σε μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας της Αρχιτεκτονικής Σχολής του ΑΠΘ. Η γενιά που απαρτίζει τη σημερινή ακμάζουσα σκηνή του design στη Θεσσαλονίκη, αναγνωρίζει με ευλάβια την κληρονομιά που άφησε πίσω του το Μουσείο Design.

Το 1997, μια συμφωνία με το Υπουργείο Πολιτισμού, που υποσχόταν μόνιμη στέγη και χρηματοδότηση, δεν εφαρμόστηκε με αποτέλεσμα το κλείσιμο του Μουσείου.

Με τη συλλογή σε αποθήκες, ο Δελιαλής πείσμωσε και συνέχισε τις δράσεις του «άστεγου» πια Μουσείου Design. Στο διάστημα 1998-2010, δούλεψε ασταμάτητα για να αναστήσει το Μουσείο και οργάνωσε αμέτρητες εκθέσεις με καλεσμένους όπως ο Alan Fletcher, ο David Tartakover και η Paola Antonelli του MoMa. Σήμερα, στην όγδοη πλέον δεκαετία της ζωής του, ο Δελιαλής ακόμα μιλάει για το design σε όποιον θέλει να τον ακούσει.

Όπως αναφέρει ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Καμπούρογλου: “Από χρόνια ήθελα να κάνω μια ταινία με θέμα το Στέργιο Δελιαλή και το χαμένο του Μουσείο. Δεν ήθελα, όμως, απλά να αφηγηθώ ποιος έκανε τι (και ποιος φταίει). Αυτό που με ενδιέφερε ήταν ο Στέργιος ως στάση ζωής: ένας εμπνευσμένος, συγκεντρωτικός και ανένδοτος απόστολος του design, ο οποίος αδυνατεί να αποκλίνει από τις επιλογές του. Το όραμα μου ήταν να σκιαγραφήσω αυτό το ιδιαίτερο πνεύμα, ώστε να αποτυπώσω τη σημασία του έργου του Δελιαλή.

Η αφορμή να αρχίσουν γυρίσματα δόθηκε το 2015, όταν η οικονομική πραγματικότητα και η συναισθηματική κατάσταση του Στέργιου μπήκαν σε πορεία μετωπικής σύγκρουσης. Μέσα από το πρίσμα πολύχρονων σχέσεων, η ταινία παρακολουθεί το τελευταίο αυτό κεφάλαιο της ιστορίας, ξετυλίγοντας παράλληλα το ψυχολογικό κουβάρι της γενιάς του ’60.”

Η πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ θα γίνει στον κινηματογράφο Ολύμπιον στη Θεσσαλονίκη στις αρχές Οκτωβρίου.

Σκηνοθεσία / Μοντάζ: Κωνσταντίνος Καμπούρογλου Παραγωγή: Heather Greer & Κωνσταντίνος Καμπούρογλου Διεύθυνση Φωτογραφίας: Ανδρέας Σιαδήμας Μουσική: Σάκης Παπαδημητρίου (Trio JoBaSa) Διάρκεια 87min

Info: @howtostealachair www.howtostealachair.com