#dedz

DEDZ008/

Exterior. Babaan ng pasahero. Gabi.

Ilang minuto pa lang makalipas ang ala siyete. Magmamadaling bababa si FAITH mula sa sinakyang FX. Matagal na niyang pinapangarap na makita at mapanood sa personal ang paborito niyang Alt-Rock Pop cover band na PEPE’S KITE, lalo na ang bokalista ng banda na si JOSE MIGUEL BONIFACIO, na mas kilala bilang MIGGY.

May kalkalin sa kanyang bag si Faith. Iisa-isahin niya ang mga laman nitong photocards, banners, albums, magazines, at ang guitar pick na binigay sa kanya ng kuya niya, na ayon dito ay galing kay Miggy mismo. Guitar pick ni Miggy--ang most prized possession ni Faith.

FAITH:

(Kukunin ang pick at iaangat sa eye-level niya) 

Sana naaalala ka pa ni Miggy! Ipapakita ko talaga ‘to sa kanya at sasabihing, Miggy! Ito ‘yung nailaglag mong pick nung nag-perform ka sa Brgy. Laging-Puyat dati. Naalala mo? ‘Yung nung nag-guest kayo sa One for All, All for One: 1 Million-Peso Bidyoke Challenge ng Eat’s Showtime?

Mag-gi-green light sa pedestrian lane at tatawid si Faith. Mababangga siya sa kanyang pagmamadali. Hindi na lilingon pa si Faith na tuon ang pansin sa mall entrance kung saan naghihintay sa kanya ang Pepe’s Kite. Magdidire-diretso siya sa paglakad.

Ext. Pedestrian lane. Gabi.

Galing eskwela si ECHO. Pagod at lutang sa pag-atupag sa thesis. Antok at puyat na rin sa kawalan ng tulog nitong nagdaang araw. Ginabi na naman siya ng uwi sa araw na ito. Patawid sa kalsada para makarating sa sakayan ng FX ay may makakabunggo siyang babae. Hindi siya nito pinansin.

ECHO:

(Pabulyaw)

Aray! Hindi kasi tumitingin sa dinadaanan eh.

Panlilisikan ng mata ni Echo ang babae, pero makakalayo na ito. Mapapansin na lang niya na may nailaglag pala ito--isang guitar pick. Pupulutin ni Echo ang pick.

ECHO:

(Susuriin ang pick)

Hmm. Bakit parang bastos ‘yung design?

Kulay grey ang guitar pick, at may parang drawing na mahabang...something sa gitna, at may bilog na...something sa ibabaw.

ECHO:

(Biglang may mare-realize)

Ay gagi! UFO pala na may ilaw na lumalabas sa ilalim. Akala ko bastos.

Magpapatuloy sa paglalakad si Echo hanggang makarating sa sakayan, hawak pa rin ang pick.

Cut to

Interior. Loob ng FX. Gabi.

Nakatingin lang si Echo sa napulot na pick, inaalam kung anong kakaiba rito.

ECHO:

(Pabulong sa sarili)

Ay pota, sabi na eh. Pamilyar ‘yung design. Ba’t kung saan-saan na naghahasik ng lagim ‘yung baduy na bandang ‘yon? Wala na talagang ligtas na lugar sa ‘Pinas. Nagkalat na sa paligid ang mga poser ng JDC band. Baduy na nga, sintunado pa ‘yung bokalista.

Tinutukoy ni Echo ang Pepe’s Kite--ang bandang pinakaayaw niya sa lahat. Maraming ayaw si Echo, pero isa ito sa nasa top 10. Ayaw niya sa lahat ‘yung mga nagpapanggap na “orig” or “artists” daw kahit hindi naman alam ang depinisyon ng tunay na art. Ayaw niya rin sa mga lalaking mukhang marunong gumamit ng Eskinol (banidoso) at hindi naaarawan (mukhang naliligo).

ECHO:

Itapon ko kaya?

Titingin si Echo sa bintana ng sasakyan. Pag-iisipan kung gusto niyang itapon ang pick. Magbabago ang isip niya at itatabi ang pick sa bulsa ng kanyang bag.

ECHO:

Bukas na lang siguro. Idadarang ko sa kalan ‘pag nagluto ako ng pancit canton sa almusal.

Cut to

Ext. Pedestrian crossing. Gabi.

Aligaga na naman si Faith. Magmamadali siyang lalabas ng mall para balikan ang mga dinaanan niya kanina. Iniwan niya pa ang pila niya sa admission lane para sa mga manonood ng performance ng Pepe’s Kite sa gabing iyon. Naiwala niya ang pick ni Miggy.

FAITH:

(Tuliro at hindi mapakali)

‘Asan na ba ‘yun? Paano ko na maipapakita ‘yun kay Miggy? ‘Yun pa naman ‘yung pinaka-unique na bagay na meron ako, para maalala ako ni Miggy kaagad. Lahat kami may posters, photocards, albums. Ako lang dapat ang may pick niya! Paano na ‘yung impact ko?

Sa pagkataranta ay hindi namalayan ni Faith na hindi pa green light sa tawiran. Dahil walang tao at walang sasakyan ay naisip niyang tumawid agad, pero bigla na lang siyang may maririnig na nakakabinging pagsadsad ng gulong sa aspaltong kalsada. Lilingon si Faith ngunit huli na. Sasalubungin siya ng nakakabulag na liwanag. Pagkatapos, ay tahimik na kadiliman.

I never pegged myself as a “comedy” writer. In fact, wala talaga akong genre na ni-claim as my preferred genre to write. Pero nagkataon lang na nag-eenjoy din akong magbasa ng mga sinusulat kong kalokohan. And looking back, karamihan ng mga sinulat ko ever sa buong buhay ko ng pagiging fanfic writer na pumatok ay talagang crack/humor fics. But really, I just enjoy reading them as much as the audience of these fanfics are concerned.

Maraming factors why I couldn’t finish the au in its original form. Maraming nagbago, lalo na sa panlasa ko sa mismong storyline. I love the idea of it. Nahirapan lang talaga akong ipagpatuloy sa socmed au format dahil nga, matrabaho. But most importantly, there are other personal factors involved. I realized I’m not fit for writing fanfics, not like that; not full-time. I always get reminded of how these are actual people, at nagkakaroon ng disconnect when I try to relate my made-up characters to their real-life inspirations. Kasi, for me, may truth, to some degree, ang fictional characters. They are their own persons, even if it’s just on paper. And in my mind, these two individuals can’t co-exist at the same time. Parang may gustong sabihin ‘yung fictional version nila na, I’m not really like them. And syempre, 'yung real-life people na pinagkuhaan ay patunay dyan.

‘Di ko alam. Siguro ang bottom line lang ay, hindi talaga ako pang-fanfic.

Pero I’d still like to finish DEDZ, just for closure of course. Honestly, enjoyable read talaga siya, at nakakaaliw ‘yung plot. Hindi lang sa nanghihinayang ako, pero gusto ko ring ibahagi ‘yung buong journey na nabuo ko kaka-brainstorm nitong fanfic na ‘to.

And aside from that, gusto ko ring i-share ‘yung mga “Easter egg” references I sprinkled along the entire plot, na in-add ko lang just for funsies dahil random ako. Malamang naman, dun sa mga ilang nagbasa, kahit papaano ay may naka-catch na sa ilan sa mga ito.

Firstly, of course, ang mismong title. “Dedz na Dedz.” Derived siya sa kanta ng Juan Dela Cruz band na “No Touch,” hence the title of this afterword. Syempre, double meaning din ang title. Una, bilang isang multo ang main character; at pangalawa, ay dahil patay na patay ang mc sa isa pang character.

Next, ang pangalan ng bandang “Pepe’s Kite”. Kaya Pepe’s Kite, kasi ang main vocalist ng banda ay si Miggy--na ang full name ay Jose Miguel. Nagka-idea ako sa Jose, dahil pangalan ‘to ni Jose Rizal, na ang nickname ay Pepe. Tapos naalala ko ‘yung kantang Saranggola ni Pepe na may lyrics na, “matayog ang lipad ng saranggola ni Pepe.” Ayun, kaya Pepe’s Kite.

‘Yun namang pangalan ng banda ni Ross, ewan ko kung may naka-gets nito. ‘Yung “Naval Rosary”, handa ka na bang malaman kung saan galing? In-English ko ‘yung pangalan ni Roselle Nava. (Concealed na ba si Miss Ma’am?)

Kahit ‘yung HMLSS ay reference din sa kanta ni April Boy Regino: “honey, my love, so sweet.”

At panghuli, dito pinaka-proud ako. ‘Yung Pangalan ni Echo. Jeremiah Jericho. Usong-uso ‘to nung kabataan ko eh, china-chant ng mga bata. 

“Eugene, Taguro, Jeremiah, Jericho. Lupin the 3rd, minahal si Fujiko. Saludo kami kay Son Goku. Pati na rin kay Tito Piccolo.”

Pangalan siya ng characters sa Ghost Fighter, pero ‘di ko talaga sila kilala. Bata pa ako nun at hindi naman mahilig sa anime, kasi I’m a Barbie girl in a Barbie world, kaya hindi ko alam kung sino si Jeremiah at Jericho, at kung anong iniiyak ng mga bata dyan sa chant na ‘yan. Pero nakaka-LSS siya.

Sa mga nagbasa ng Dedz, maraming salamat sa pagsama sa’kin sa pagkilala kina Faith, Echo, at Miggy, at sa iba pang cast na obvious naman ay mas favorite ng writer kesa sa lead roles. Salamat kina Chris, Kuys Eli, Chiki, Angel (Cheeky Angel?), Galo, at kay Sir JL.

Salamat din sa ate kong binulabog ko pa every time may naiisip akong idea para sa au; na nag-proofread, naging kasama mag-brainstorm, nakinig sa mga reklamo at ideya, namahagi ng kalokohan, at laging unang pinagkukunan ko ng reaksyon sa bawat bahagi ng istoryang ito.

Nawa ay napasaya ka, kahit panandalian lang, ng hatid nitong mga biro. At sana ay kahit papaano, may napulot kang aral. Kasi ako, siguradong oo.