#de afdronk

2013 06 28 De Parade, Café Correct, Rotterdam Grillo, Blanc, Sicilië

Het is zomer, het theaterfestival De Parade reist weer door ons land. Zoals ieder jaar beginnen ze in het Museumpark in Rotterdam en aangezien Maison alle Paradesteden aandoet zijn wij er vandaag ook bij. Ze zetten ons op het kleinst denkbare podiumpje neer in Café Correct, bij ons beter bekend als De Bogentent die jaarlijks op de Aprilfeesten op de Nieuwmarkt staat. We zijn vandaag zevenkoppig: Janfie van Strien, saxofonist/klarinettist van onder meer de Amsterdam Klezmer Band, is weer terug van weggeweest. Ondanks het grote aantal muzikanten en instrumenten past alles wonderwel. Er is zelfs nog een plaatsje over voor de fanclub cq. harem van Van Strien.

Sinds kort delen Thijs Elzinga, gitarist van Maison, en ik een gitaarrek. Dat lijkt een beetje overdreven maar het werden gewoon teveel gitaren om maar te laten rondslingeren, een rek was de enige oplossing. En omdat we hem delen staat die in het midden vlak voor het drumstel van Martin de Ruiter. Al met al lijkt dit rek eigenlijk nog het meest op een soort publieke eretribune die wordt bevolkt door respectabele oudjes. Als de eerste van de club van onze vijf snaarinstrumenten 80 jaar geleden aan een zwerftocht door Noord-Amerika was begonnen waren ze elkaar uiteindelijk bijna allemaal tegengekomen. Laat ik ze maar aan je voorstellen, voor je het weet zijn ze versleten, verdwenen of doorverkocht.

De oudste van het stel is de Ludwig Kingston Tenor Banjo, gemaakt door de gebroeders Ludwig & Ludwig, omstreeks 1925-1933. Deze broers werden wereldberoemd door het uitvinden van het basdrumpedaal in een gehuurde schuur ten zuiden van Chicago in 1916 en verwierven hun faam voornamelijk door het bouwen van drumstellen. Opmerkelijk genoeg gelden de door deze mannen gebouwde ukelele's uit de jaren twintig als de beste die je kan krijgen. Maar ze maakten dus ook banjo's met imitatie paarlemoeren versieringen.

Als je via het oosten de staat Illinois verlaat en schuin omhoog door Indiana scheurt stuit je uiteindelijk op het stadje Kalamazoo, Michigan. Schoenmaker Orville H. Gibson kreeg het aan het einde van de negentiende eeuw zo druk met het vervaardigen van gitaren en mandolines dat hij in 1902 de Gibson Mandolin-Guitar Corporation oprichtte. De ES 125 (ES staat voor Electric Spanish) werd uiteindelijk omstreeks 1955 door hen gemaakt, het is met zijn "hollow body" de dikste van het hele stel.

In 1957 nam Gibson de firma Epiphone over. De productie verhuiste van Philadelphia naar Kalamazoo, in de jaren zestig waren er nog nauwelijks verschillen tussen een Gibson of een Epiphone. De acoustische gitaar in ons rek is een Epiphone Folkster FT 95 uit '62, helder en sprankelend als een kabbelend bergbeekje.

De jongste van de Amerikanen is de Guild Starfire IV uit 1966. De eerste Guild gitaren zagen het licht in een werkplaats in Manhattan, 1952. Deze straffe New Yorker moet wekelijks behoorlijk aan de bak om de rappe, onnavolgbare vingerzettingen van Thijs in geluid om te zetten.

De benjamin en vreemde eend in de bijt is het eigengebouwde Fender Telecaster model. Onnodig te zeggen dat dit een voortdurend experiment van Thijs is. Op zoek naar nieuwe gitaarsounds die opvallen tussen het geweld van scheurende saxofonen en ratelende piano's verandert deze gitaar bijna wekelijks van body, hals of kleur. De oprichting van de Elzinga Guitar Corporation is nabij.

Vrijwel nergens voelen we ons sneller thuis dan op De Parade. De afdronk begint al voor de koffers goed en wel zijn uitgepakt, de eerste plaat is alvast vergeven aan de crew van de Zweefmolen. Witte wijn van de Grillo druif uit Sicilie gaat er wonderwel bij. Bescheiden, plezierig eigenwijs en onbekommerd. Eigenaar van diezelfde eigenschappen is de bebaarde portier: gastenlijst doen we vanavond even niet aan, je komt erin met het wachtwoord "Dikke Vinger". 

- - -

Een officiële beschrijving van de wijn, Grillo, Blanc, uit Sicilië, vind je dit keer niet in de online catalogus van Pieksman wijnen Amsterdam, maar moet je echt even voor naar hun winkel in Oost.

2013 06 15 8 Jaar De Nieuwe Anita, Amsterdam V.D.P. Des Bouches du Rhone Rouge "Tradition", Domaine Richeame

Cafe-bar-bodega-disco-dancing De Nieuwe Anita op de Frederik Hendrikstraat in Amsterdam-West bestaat 8 jaar en dat moet gevierd worden. Sinds mensheugenis runnen Jeroen en Olga dit charmante toevluchtsoord voor succesvolle, gedupeerde, berooide, internationaal doorgezaagde, hulpeloze, extatische muzikanten, kunstenaars en ander soort lui. Bij binnenkomst krijgen we allemaal een glas champagne en een zak vol met gouden drankdukaten en dan kan de avond beginnen.

De eerste band is "Head Relax Man", het nieuwe project van de illustere Wim & Tineke. Vintage tweestemmig gezongen liedjes, begeleid op ukulele en wastobbe bas. Het geheel wordt door een tape echo gehaald die zelf op het podium wordt bediend. Een vloedgolf van exotica beukt op me in, ik ga drie keer kopje onder voordat ik houvast vind aan een vlot naast het beneden-barretje. Wat een sound! Mocht Maison ooit aan een wereldtournee beginnen, we nemen ze mee.

Maison mag ook een setje spelen, we hebben een speciale gastmuzikant bij ons. Eerder was hij al te horen op de track “Wicked Transmission” {luister hier} van het gelijknamige album, nu laat Ir Vandermeulen zien wat hij live met een theremin kan. Voor wie niet weet wat een theremin is leg ik het even uit. De theremin is vernoemd naar de Russische uitvinder van dit zonderlinge instrument: Leon Theremin. Theremin bespeel je zonder het daadwerkelijk aan te raken. Door je handen in de buurt van twee antennes te bewegen bepaal je de hoogte van de toon en hoe hard hij klinkt. De signalen worden naar een versterker gestuurd die een soort electronische gillende keukenmeid uit de speakers laat zweven. Het bezwerende spel van Ir Vandermeulen voegt een prachtige waanzin toe aan de Cubaans klinkende blazers. Het enige logische vervolg na afloop is naar de cocktailbar lopen en iets met rum te bestellen.

De Afdronk vindt dit keer plaats op de volgende dag. De belangrijkste reden hiertoe is de proeverij die vandaag plaatsvindt in de winkel van Pieksman. Er staan maar liefst 41 wijnen opgesteld, en je kan er allemaal een glaasje van proberen. Zoals je al in de vorige Afdronk las, ga ik zelden op reis zonder tourmanager Remco Frijns, zo ook nu. Hij controleert de akoestiek, daarna kunnen we beginnen. Op zich is het de bedoeling dat je de wijn na het proeven weer uitspuugt maar in slechts vier gevallen is hier aanleiding toe. De rest is veel te lekker. Ik kies na een lange weg te hebben afgelegd voor nummertje 40: V.D.P. Des Bouches du Rhone rouge "Tradition" van het Domaine Richeame, een half uurtje rijden vanuit Aix-en-Provence. 50% Cabernet Sauvignon, 40% Grenache Noir en 10% Syrah, dus dan weet je het wel. Vol en krachtig. Op het domein gebruiken ze uitsluitend mest van de eigen schapenkudde, maar af en toe zullen ze er toch ook eentje oppeuzelen met een teentje knoflook, rozemarijn en zo'n indrukwekkend glaasje rood.

Björn Ottenheim, drummer en zanger van zZz, is inmiddels ook op het strijdtoneel verschenen en terwijl de dozen wijn over de toonbank vliegen drinken we gezamenlijk met meneer Pieksman senior buiten op een bankje alle nog openstaande flessen op. Wat een rotleven.

- - -

Een officiële beschrijving van de wijn, V.D.P. Des Bouches du Rhone Rouge "Tradition", Domaine Richeame, vind je in de online catalogus van Pieksman wijnen Amsterdam op www.pieksman.nl

2013 05 28 Koninklijk Bezoek - Groningen, Grote Markt Chianti 'Odissea, Azienda Agricola Vignano, Toscane

Als je op de houten vloer van een zeecontainer staat die dan weer op een andere zeecontainer is gestapeld en je zet het hele zooitje pal naast het gemeentehuis in Groningen heb je een aardig overzicht over de werkzaamheden op en rond de Grote Markt. Mensen lopen zenuwachtig op en neer, er worden her en der podia opgebouwd, de dranghekken zijn niet aan te slepen. We gaan een paar liedjes spelen als onderdeel van een presentatie van de grote festivals van de stad, is een beetje een gedoe want ze verwachten hoog bezoek.

"Was dat Eppie die net voorbij kwam rijden met die heftruck?" Remco Frijns, tourmanager en geluidsman, kijkt me vragend aan vanachter zijn bruine zonnebrilglazen terwijl hij een snoertje uitrolt. Mijn gedachten dwalen razendsnel af richting de fameuze Rocket Dog Studio in de buurt van Arnhem, pak hem beet tien jaar geleden. Ik was daar met The Skidmarks voor de opnames van een EP, Eppie was de technicus en trotse eigenaar. Zo'n studio waar je hier of daar nog wel eens een draadje moest solderen of ter plekke een gedeelte van de mengtafel afbrak, het maakte allemaal niet uit, Eppie regelde alles, het werden te gekke sessies. Op een gegeven moment kwam je overal die blauwe sticker met die hond op een raket die door de ruimte schoot tegen. Ik laat de beelden nog een keer door mijn hoofd schieten, wacht de herhaling af maar weet het dan zeker: "No way." Twee minuten later sta ik oog in oog met de immer vrolijke studiobaas, leunend tegen een dranghek. "Hey Jeroen, ik hoor dat je een nieuwe band hebt?" Het is crisis, ook Eppie moet af en toe een beetje bijbeunen.

Ik zet een fles Chianti op de eettafel van Arno Bakker, sousafonist. Chianti heb je in alle soorten en maten maar hoofdzakelijk kan je zeggen dat het rode wijn is, dat het uit Toscane komt en dat ze er voornamelijk de Sangiovese druif voor gebruiken. In dit geval hebben ze er ook nog een handjevol Malvasia druiven bij gedaan. Er gaat een glaasje mee naar de keuken want ik sta te koken voor de hele bende. Er gaat niks boven een goed uitgeruste keuken. Als je tien hongerige uit de kluiten gewassen gasten te eten moet geven kan je niet zonder. Bij Arno zou je met gemak het dubbele aankunnen. Overal waar je kijkt hangen schuimspanen, raspen, soeplepels, messen, vergieten, noem maar op. Als je niet beter wist zou je denken hij er op maandag en dinsdag stiekum een gaarkeuken voor de buurt op na hield. Er staat zo'n schattig antiek gasfornuisje met twee grote pitten, ideaal om een paar pannen minestrone op te brouwen. De Chianti blijkt echter zo'n beul te zijn dat ik er misschien beter een Florentijnse biefstuk bij had moeten serveren.

Met zijn allen aan tafel in de Oosterparkbuurt, het blijft een mooi schouwspel. Het zooitje werkt borden soep met brood weg, neemt een mok doorloop koffie en laat zich uitzakken op de bank. Arno draait nog wat plaatjes, ik zit er met Thijs naar te luisteren. Eerst eentje van een Duitse band waar ik de naam niet meer van weet. "Hier hoor je de sousafoon dus niet..." Dan eentje van Banda Ionica, prachtige, zware Sicilaanse begrafenismuziek. "En hier dus wel."

- - -

Een officiële beschrijving van de wijn, Chianti 'Odissea, Azienda Agricola Vignano, Toscane, vind je in de online catalogus van Pieksman wijnen Amsterdam op www.pieksman.nl

2013 05 25 Bam Festival - Hengelo Domaine de Granajolo, Corse Porto-Vecchio, 2007, Blanc

Om meteen met de deur in huis te vallen, ik weet na genoeg helemaal niets van wijn af. Ik ben mijn halve leven een kok geweest die het liefst 8 glazen bier achterover sloeg na iedere werkdag en zeker na iedere show in de bus terug naar huis. Ondanks het feit dat ik de bloedhete restaurantkeukens heb ingewisseld voor de planken van het podium hou ik nog zielsveel van eten en ook van wijn.

Verwacht dus geen abracadabra over de neus, de traan en de afdronk maar eerder persoonlijke associaties en dus vooral of ik het lekker vind of niet en wat ik er het liefst in gedachten bij zou eten. Want vergeet niet, ik zit gewoon midden in de nacht in een tourbus ergens op de snelweg tussen de drummer en de geluidsman ingeklemd, er valt helemaal niks te vreten. Helaas.

Ik heb een fles witte wijn meegenomen uit Corsica, Porto-Vecchio om precies te zijn. Dat ligt aan de onderkant van het eiland aan de kant van Italie. De wijnvelden liggen daar tussen de granieten rotsen. De druif die ze gebruiken heet “Role” op het vaste land maar op het eiland noemen ze hem “Vermentinu” wat weer een verbastering is van het Italiaanse “Vermentino”.

Officieel zou je kunnen zeggen dat het een niet al te strakke wijn is met een licht groenig boeket. Je zou ook kunnen zeggen dat ie enigszins naar gras smaakt. Toen er 50 jaar geleden nog op traditionele manier zwaardvis werd gevangen in kleine houten vissersbootjes met zo'n hele lange uitkijkmast en je nog onbezorgd een flinke moot op de barbecue kon gooien zonder je schuldig te maken aan het verorberen van een met uitsterven bedreigde vissoort stond deze fles ongetwijfeld op tafel. Nu zou ik hem liever soldaat maken naast een flinke pan bouillabaise. Het BAM! Festival waar we vanavond speelden ligt in een gemoedelijk stadsparkje in Hengelo. Het is grijs, koud en kletsnat, de nevel hangt tussen de bomen en lianen en men spreekt hier een dialect. Hetzelfde dialect als Joost Nieboer, timmerman en maandenlang rots in de branding als chauffeur van Maison. Zijn brandweerbus reed maar 80 km per uur, als je naar Vlissingen moest kon je er maar beter voor gaan zitten.

Joost heeft de uitstraling van de meeste mensen hier uit de streek. Je kan zeggen van ze wat je wil maar ze zijn niet van hun stuk te krijgen. Hij zette zonder blikken of blozen de bus in de berm, zei terloops: “...Even tanken...” en verdween fluitend met z'n jerrycan over de vluchtstrook aan de horizon.

Terwijl de tukkers moedig standhouden tijdens de show zet iemand een fles Bourbon op een bank in de kleedkamer. Er ligt een kartonnetje bij waarop staat: “Voor de mannen van Maison, groeten, Joost Nieboer.” Niks aan de hand, Joost is er even niet, hij is op wereldreis.

- - -

Een officiële beschrijving van de wijn, Domaine de Granajolo, Corse Porto-Vecchio, 2007, Blanc vind je in de online catalogus van Pieksman wijnen Amsterdam op www.pieksman.nl