#dasal

I’d like to introduce my first story and it’s protagonists! This is “3-hero”

The story revolves around individuals that are created by three random things, traveling around unique worlds in order to save their loved ones (sorry the story’s a bit rusty at the moment nbsdfvh). Here are the comparisons between their current redesigns (a couple weeks ago) vs their first drawings of them (a couple years ago). Anyways here are these characters:

Dasal: A chicken with a dream for creativity, art and desire to be cool. She’s been painting ever since she popped out he egg, explaining the semi permanent paint splotches on her feathers. Dasal is a brave adventurer at heart who trouble comes ahead, stopping at nothing to achieve her goal. She also gets flustered at complements about her art and herself....seemingly because she develops a crush now and then.

Wilford: A humanoid robot that yearns for the identity of his creator, calmness and a watery environment. Born in a lab, Wilford only relies on water, for it powers his mechanical body. He most definitely avoids dry/hot places, especially if it involves fire. With his yaoi big hands, he could grab/smash thing with ease, though he prefers to use kindness other than violence. Wilford is a cowardly pacifist with a heart of gold (well er water but you know what I mean) inspiring others with generosity to keep things at peace.

Quarten: A toxic demon who brings chaos wherever he goes, along with a bit of complaints due to the others’ kindness. He’s a prince of his kingdom, a abandoned power plant inhabited by living toxicity, along with his father/king Lord Toxis (I’ll show him later). Taught the lessons of human neglection, Quarten often brings mischief to others due to a sad knowing that he could never love anyone, for he would almost kill someone with his toxic touch. He can absorb toxic substances around him to become stronger to others, even though he would never turn away from his....”fleshy companions”

🔎 ASELSAN'ın şirketinden Fas'a İHA ihracatı

🔎 2020'de kurulan DASAL, ilk ihracatını FAS'a yapacak

🔎 2021 sonuna kadar 120 İHA teslim edilecek

Pagkatapos ng klase ko tuwing linggo, diretso kaming Quiapo para magsimba. Nagpa-park kami sa Quinta market, sa may taas ng isang fastfood, tapos lakad na lang papuntang simbahan. Pera lang at yung parking ticket ang dinadala namin para iwas sa ano mang aberya. Pero madalas naman iniiwan niya talaga yung phone niya, tulad kapag nagutom kami sa gitna ng gabi at lalabas para kumain. Ng minsang tinanong ko siya kung bakit di na niya dinadala yung phone niya sinagot niya ako ng "Bakit pa? Eh kasama ko naman na yung taong mahal ko. Wala nakong importanteng kakausapin." Nakuha ko naman yung punto kaya iniwan ko na lang rin yung akin.

Sa labas pa lang ng simbahan kita mo na kung gaano kadami yung tao. Pero hindi pare-parehas, minsan kaunti lang, pero minsan naman wala ka ng malakaran sa dami ng tao. Kaya naman pagpasok sa loob, hindi na kami nagtatangka pang maghanap ng mauupuan. Pwesto lang kung saan kaya kong makita yung monitor bilang gabay sa takbo ng misa. Inakala ko na sa tagal ko ng hindi nagsisimba sa katoliko eh marami na akong hindi alam, marami ng binago. Pero may mga bagay talagang hindi nalilipasan ng panahon at hindi nalilimutan. Parehas pa rin naman pala ang misa, kabisado ko pa rin pala ang mga tugon at kanta. Ngunit ang mas mahalaga, saan man ako magsimba, isa lang yung pananampalataya ko sa Kanya.

Hinahanap ko din kung saan pwedeng tumayo na may hangin, kahit gaano kasi kalaki yung mga bintilador ng simbahan ng Quiapo pag-papawisan ka pa rin sa dami ng taong nagsisiksikan. Sobra din kasi ako kung pagpawisan. Konting kilos lang tumatagaktak agad yung pawis ko sa noo, anit, leeg, likod at kahit sa braso. Wala naman sanang kaso sa akin, uuwi din naman kami pagkatapos magsimba, ililigo ko lang naman yun. Pero madalas niyang hawakan yung kamay ko. Kukunin niya tapos hahawakan ng mahigpit sabay bulong ng "Hon I love you". Gusto ko sanang ituon lang yung buong atensyon ko sa misa pero paano? Ang tagal ko namang idinasal Sayo to Lord, na bigyan mo ako ng makakasama sa buhay, maiintindihan mo naman siguro kapag panandalian akong lumingon sa kanya upang ngumiti at tumugon din ng pagmamahal.

Ilang minuto din niyang nahawakan ang kamay ko bago niya naramdaman yung lagkit ng pawis ko. Natawa siya na pati yung braso ko eh namamawis. Maya-maya nagpaalam siyang lalabas lang saglit. Hindi na niya siguro kinaya yung init, kaya hinayaan ko lang siya at muling nakinig. Pagkaraan ng ilang minuto, bumalik siyang may dalang malaking pamaypay. Tumayo siya sa kanan ko at nagsimulang magpaypay sa amin. Ng mapagod na siya pinalipat niya ako sa kabila para daw mapaypayan niya pa ako, sabi ko naman okay lang ako sarili niya na lang ang paginhawain niya. "Kaya nga ako bumili nito para sayo, ayokong nakikita kang pinagpapawisan". Hindi ko alam kung paano itatago yung ngiti ko, halata pa man din kapag kinikilig ako. Kaya nagpasalamat na lang ako at sinabihan siyang huminto na lang kapag napagod. Napatapos namin ang misa, nakakain sa labas at nakauwi kami ng maayos.