#damulka

Kolejna różnica między Damą a Damulką? Bardzo proszę. Damulka ma w sobie niezaspokojoną potrzebę posiadania czegoś więcej, niż do tej pory otrzymała - czy to kwiatów, czy nowej biżuterii ( której ani razu nie założy ) czy kolejnych dekoracji do mieszkania, które będą wypełniać Jej przestrzeń. Z czego wynika ta niezaspokojona potrzeba? Damulka nie kupiłaby samej sobie kwiatów - kwiaty trzeba otrzymać od kogoś.  Prawdziwa Dama wszystkie dobra materialne dawno temu ograniczyła do minimum. Nie potrzebuje prezentów -  zawsze, ze szczerym uśmiechem dziękuje za kolejne. Regularnie kupuje samej sobie kwiaty - jest to dla niej po prostu przyjemność. Całkiem niedawno, rankiem spotkałam Panią,  która lekko machała goździkami w tych samych odcieniach co Jej futrzana, biało-różowa czapeczka. Kupiła je dla siebie czy dla kogoś?

Ciepły, czerwcowy poranek, Plac Konstytucji, Warszawa, 2017

~

Another difference between Dame and a Lady? Please. The lady has an unsatisfied need to have something more than she has received so far - is it flowers or new jewelry ( which she will never wear ) or more decorations for the apartment that will fill her space. What is this unmet need? A Lady wouldn't buy herself flowers - you have to get flowers from someone. The True Dame reduced all material goods to a minimum a long time ago. She doesn't need gifts - she always thanks for another one with a sincere smile. She regularly buys herself flowers - it's a pure pleasure for her. Quite recently, in the morning, I met a woman who was lightly waving carnations in the same shades as her fur, white and pink hat. Did she buy them for herself or for someone else?

Zobaczyłam ją gdy czekała na tramwaj. 

Wiedząc, że to ostatnie chwile lata, pozwoliła sobie przymknąć oczy - specjalnie usiadła tak, żeby promienie Słońca padały prosto na jej twarz. Nie była szykownie czy elegancko ubrana. Była naturalna. Żadnego make-up’u,  siwe włosy spięte brązową, cienką klamrą. Nie grała lepszej niż ta, którą rzeczywiście jest.

Kiedy ostatnio ktoś Ją przytulał? 

Wrzesień na placu Zbawiciela, Warszawa, 2017

~

I saw her waiting for the tram.

Knowing that these were the last moments of summer, she allowed herself to close her eyes - she deliberately sat down so that the sun's rays fell directly on her face. She wasn't smartly or elegantly dressed. She was natural. No make-up, gray hair fastened with a thin brown clamp. She didn't act better than what she really is.

When was the last time someone hugged her?

- Co u mnie? Wyszłam tylko na chwilkę, za gorąco na dłuższe spacery. Nogi zaczynają odmawiać mi posłuszeństwa, wiesz, nie jest to łatwe do zaakceptowania, ale co mam zrobić ? Nie zamierzam cały dzień leżeć - szkoda mi na to życia, wolę działać.

To już drugie spotkanie z Renatą.

Wciąż nosi te same, duże, czarne okulary. Nic się nie zmieniła.

Pożegnała się i wolnym, ale szarmanckim krokiem poszła po śniadanie.

Mam nadzieję, że nie jada samotnie.

Pierwsze spotkanie => https://tiny.pl/cc5j3

Czerwcowy, upalny poranek, Plac Konstytucji, Warszawa, 2017

~

- What about me? I only went out for a moment, too hot for long walks. My legs are starting to fail me, you know, it's not easy to accept, but what should I do? I'm not going to lie down all day - it's a waste of my life, I prefer to act.

This is the second meeting with Renata.

She still wears the same, big, black glasses. Nothing has changed.

She said goodbye and slowly but gallantly went to get breakfast.

I hope she doesn't eat alone.

First meeting => https://tiny.pl/cc5j3

Annę po raz pierwszy spotkałam na zewnątrz kawiarni na Centralnym. Paliłyśmy obok siebie na przemian korzystając z popielniczki. Gasząc swojego, uprzejmie powiedziała “ Do widzenia” i poszła w kierunku peronów. Kilka godzin później okazało się, że jedziemy tym samym pociągiem siedząc w przedziałach obok siebie.

Anna zaczęła pracować w wieku 18 lat. Całe życie była księgową. Pali cienkie, mentolowe papierosy. Ma telefon komórkowy z klapką i bordowe, zadbane paznokcie. 

Jasno-niebieski pierścionek na prawej dłoni to Jej jedyna biżuteria (jego kamień co jakiś czas w trakcie rozmowy pociera). Anna ma 84 lata i ani myśli siedzieć po ponad 30 przepracowanych latach na emeryturze w Milanówku, gdzie na co dzień mieszka.

- Na moich oczach odbudowywano Warszawę. Podoba mi się jak miasto obecnie wygląda, ale nie podoba mi się brak kultury ludzi. Jak spalę papierosa, to zawsze wyrzucam go do śmietnika, nie rzucam byle gdzie. (…) Gdy miałam te 20, 20 - parę lat, mężczyźni zawsze ustępowali mi miejsca, teraz? Nigdy mi się to nie zdarzyło. (...) Jadę do Ustki spacerować brzegiem Morza. Niczego więcej mi nie trzeba.

 Razem wysiadłyśmy z pociągu i pożegnałyśmy się, aby… ponownie zobaczyć się na nadmorskiej promenadzie przy pomniku Mickiewicza. W ostatni dzień przed wyjazdem znowu ją widziałam - tym razem po prostu szła przed siebie w pomarańczowej kurtce przeciwdeszczowej.

Gdzieś w okolicach Gdańska i w Ustce, początek września, 2017

~

I met Anna for the first time outside the cafe at the Central Railway Station. We smoked side by side, taking turns using the ashtray. Putting out hers, she politely said "Goodbye" and walked towards the platforms. A few hours later, it turned out that we were traveling on the same train, sitting in the compartments next to each other.

Anna started working at the age of  18. She has been an accountant all her life. She smokes thin, menthol cigarettes. She has a flip cell phone and burgundy, well-groomed nails. 

The light blue ring on the right hand is her only jewelry (Anna rubs the stone occasionally during the conversation). She’s 84 years old and after more than 30 years of work, she has no intention of sitting retirement in Milanówek, where she lives every day.

- Warsaw was being rebuilt before my eyes. I like how the city looks now, but I don't like the lack of culture of the people. When I smoke a cigarette, I always throw it in the garbage, I don't throw it anywhere. (…) When I was in my 20s, 20s, men always gave way to me, now? It's never happened. (...) I am going to Ustka to walk along the seashore. I don't need anything else.

We got off the train together and said goodbye to... see each other again on the seaside promenade by the Mickiewicz monument. On the last day before leaving, I saw her again - this time she was just walking in an orange raincoat.

Współczesna Damulka musi, po prostu musi podążać za tym, co obecnie uznawane jest za "modne" - czy to jakieś ubranie czy restauracja. Współczesna Damulka podąża za trendami.

Prawda jest taka, że często wcale jej się to ubranie czy restauracja zwyczajnie nie podobają, no, ale "trzeba chodzić!" - powtarzają Jej koleżanki, też Damulki. 

Prawda jest taka, że Współczesna Dama nic nie musi. Współczesna Dama nie podąża tą samą drogą co inni. Od wielu lat trzyma się swojej ścieżki. Współczesna Dama nie interesuje się obecnie uznawanymi za "modne" ubraniami czy restauracjami. Mija te witryny sklepowe czy pachnące talerze, ale wtedy patrzy w oczy od lat temu samemu, ukochanemu mężczyźnie, mocniej chwyta jego dłoń i razem wracają do miejsca, gdzie mają ulubiony stolik, które jest lokalne, w którym wciąż czują się po prostu dobrze, bez nadęcia.

To Damulka odwraca się na ulicy za Damą.

Koniec lipca, Warszawa, 2017

~

A modern Lady must, simply must follow what is now considered "fashionable" - be it a piece of clothing or a restaurant. Modern Lady follows the trends.

The truth is that she often doesn't like these clothes or that restaurant at all, but "you have to go!" - repeat her friends, also Ladies.

The truth is, the Modern Dame doesn't have to. The Modern Dame does not follow the same path as others. She has been following her path for many years. The Modern Dameis not interested in currently considered "fashionable" clothes or restaurants. She passes those shop windows or fragrant plates, but then she looks into the eyes of the same beloved man for years, grips his hand tighter and they return to the place, where they have favorite table, which is local, where they still feel just good, without being stuffed.

It’s Lady who turns on the street behind Dame.

Najlepsze w Damulce jest to, że zawsze, niezależnie od pory roku czy okazji, jest elegancka. Bycie "elegancką" dla Damulki nie oznacza tego samego co bycie "elegancką" dla Damy. 

Rano, gdy wychodzi po świeże pieczywo i mleko do kawy- ma umalowane usta i jest ubrana w najlepszy swój kostium - w przeciwnym razie - nie ruszy się z domu. Wieczorem, zanim pogasi wszystkie światła w domu, Damulka trzy razy poprawia oko swoim najdroższym, ulubionym tuszem. 

Niektóre z nich sypiają w makijażu lub wstają kilka godzin przed pozostałymi domownikami aby przygotować włosy i makijaż i wrócić do łóżka. Damulka wstydzi się swojej naturalności i tego, że czas "niemiłosiernie szybko” płynie do przodu - jak wiele z nich mi mówi.

Wiedząc o tym wszystkim, jej najbliżsi kochają ją i zachęcają, aby od czasu do czasu pozwoliła sobie na większą swobodę i podążała za tym, co mówi jej serce, nie rozum.

A Ty, za czym podążasz?

Lato w mieście, Warszawa 2017

~

The best thing about Lady is that she’s always elegant, regardless of the season or occasion. Being "elegant" to a Lady is not the same as being "elegant" to a Dame.

In the morning, when she goes out to get fresh bread and milk for her coffee - her lips is painted and she wears her best costume - otherwise - she will not leave the house. In the evening, before turning off all the lights in the house, the Lady fixes eye make-up three times with her most expensive, favourite mascara.

Some of them sleep in the make-up or get up a few hours before the rest of the household to prepare their hair and make-up and go back to bed. Lady is ashamed of her naturalness and the fact that time "mercilessly fast" moves forward - as many of them tell me.

Knowing all this, her closest members of the family love her and encourage her to allow herself more freedom from time to time and follow what her heart tells her, not her mind.

And you, what are you following?

Tą Kolorową Damulkę spotykam w centrum miasta. 

Jest upalny poranek. Mając dobry nastrój od momentu otworzenia oczu, postanawia, że pozwoli sobie na trochę więcej szaleństwa niż zazwyczaj i ubierze się tak, jak zawsze lubiła - kolorowo, ale przede wszystkim wygodnie. Łososiowe, luźne spodnie połączyła z małą, różową torebką, a srebrne, sportowe buty doskonale skomponowały się z odcieniem Jej siwych, krótko przystrzyżonych włosów. Ta Damulka nie przejmuje się spojrzeniami.

“Nie ta” figura, “nie ten” odcień włosów, “nie tak białe” zęby, “nie ta” jędrność skóry, “nie tak” zalotne spojrzenie co kiedyś - czy to wszystko sprawia, że przestaje być interesującym człowiekiem?

Czy mając te 60, 70 czy 80 lat oznacza to, że nie istnieje już w polskim społeczeństwie? Że staje się niewidzialna? Czy Damulka dba o siebie w taki sposób, w jaki dba o siebie Dama?

Czy Damulka potrafi sobie pewne rzeczy odpuścić?

Czy Damulka jest obiektywna patrząc na swoje poranne odbicie w lustrze?

Ile "musi" w swoim życiu Damulka a ile "powinna" Dama? Gdzie są granice Damy a gdzie Damulki?

Sierpniowy poranek, Plac Konstytucji, Warszawa, 2017

~

I meet this Colored Lady in the city center.

It's a hot morning. Having a good mood from the moment she opens her eyes, she decides that she will allow herself to be a little more crazy than usual and dress the way she always liked - colorful, but above all comfortable. She combined salmon, loose pants with a small pink handbag, and silver sneakers  perfectly matched the shade of her gray, short-cropped hair. This Lady doesn't care about the looks.

"Wrong" figure, "wrong" shade of hair, "wrong white" teeth, "wrong" skin firmness, "wrong" coquettish look as before - does all this make her cease to be an interesting person?

Does being 60, 70 or 80 years old mean that she no longer exists in polish society? That she becomes invisible? Does Lady takes care of herself the way a Dame takes care of herself?

Can Lady let go of certain things?

Is Lady objective looking at her morning reflection in the mirror?

How much "must" in her life Lady and how much "should" Dame? Where are the borders of Lady and where are Dames?

Jest ciepłe, piątkowe popołudnie. Dwie Damulki - bliźniaczki szukają wolnego stolika, aby wspólnie zjeść kolację. Mają taką samą fryzurę, jedna jest w czarnym t-shircie - druga w białym. 

Mimo wyraźnego z oddali podobieństwa, dopiero dokładniejsza obserwacja pozwala stwierdzić, że nie są jak przysłowiowe dwie krople wody. Dopiero dokładniejsza obserwacja pozwala stwierdzić, że inaczej malują oczy. Dopiero dokładniejsza obserwacja pozwala stwierdzić, że wybrały inny odcień lakieru do paznokci. Dopiero dokładniejsza obserwacja pozwala stwierdzić, że obydwie mają założone czarne, okrągłe okulary przeciwsłoneczne na głowę. Zamawiają to samo danie.

Od razu zgodziły się na zdjęcie.

- My jesteśmy trojaczki! - pochwaliła się jedna z nich.

 Koniec sierpnia, Off Piotrkowska, Łódź, 2016 

~

It's a warm Friday afternoon. Two Ladies - twins are looking for a free table to eat dinner together. They have the same hairstyle, one is wearing a black t-shirt - the other is in white.

Despite the clear similarity from a distance, only closer observation allows to conclude that they aren’t like the proverbial two drops of water. Only closer observation allows to conclude that they do the make-up differently. Only closer observation shows that they have chosen a different shade of nail polish. Only closer observation reveals that both are wearing black, round sunglasses on their heads. They order the same dish.

They immediately agreed to the photo.

- We're triplets! - one of them boasted.