Ganyang-ganyan ang naramdaman ko pagkatapos ko marinig yung salitang 'kinalawang’ na yun mula sa bibig ng direktor namin nung October 9, 2015(Friday). Ang sakit sa dibdib. Nung gabing yun hindi mawala sa isip ko yung nag-iisang salita na yun. Hanggang sa pagtulog, yun ang laman ng utak ko. Buti nga hindi ko napanaginipan eh. Akala ko nung umaga ng last show namin nakalimutan ko na pero nung kinausap ko si kuya Harold at narinig ko yung gusto kong marinig. Naiyak nako. Hindi na natigil yung pagtulo ng luha ko. Tuloy-tuloy. Ang bigat ng pakiramdam ko. Nag overthink na naman ako. Hindi ako nakapagrehearse ng maayos nung araw na yun. Ang hina hina ko. Masyado akong nagpadala sa ISANG SALITA na yun. Mabuti na lang at nakapag open ako kina Geof at Renz. Lumakas yung loob ko. Chinallenge ko yung sarili ko. Pero kahit na ganun naiiyak pa rin talaga ako. Tapos napansin na ng karamihan, syt Pinipigilan ko na nga eh, tinanong pa ko kung bakit daw ako umiyak. Wala na. Lalo tuloy akong naiyak. Ganun kasi talaga eh, kapag tinatanong ka lalong mas nakakaiyak pero wala akong pinagsabihan sa kahit na sinong parte ng produksyon namin. Mas maganda ng hindi nila alam. Kahit nga kay Madam Ariane hindi ko sinabi eh. Kahit tinanong ako ni kuya Dags bago magsimula yung last show, hindi ko sinabi. Ang nasa isip ko lang nun bago magsimula eh, “ilalabas ko na lahat mamaya”. Halimaw na kung halimaw sa stage basta itotodo ko na para wala ng masabi yung iba. Hanggang sa nagsimula na yung show namin; Prologue, Tricycle scene, Port scene .. Ruby scene. Pagkaapak ko pa lang ng stage nun, pakiramdam ko sinapian na ako ng kung ano. Nagtuloy-tuloy yun hanggang sa matapos yung scene ko. Binigay ko na lahat, lahat-lahat. Nakarinig ako ng palakpakan after ng scene ko. Napangiti ako pero hindi pa rin yung genuine na smile kasi hindi ko pa naman naririnig yung feedback ng dalawang direktor namin. Natapos yung show na maganda yung energy ng halos lahat ng scene. Nag curtain call, nakisalamuha sa mga audience, sumayaw, at nag company call. Sa wakas! Sa wakas, nakuntento sila sa ginawa ko. Sa wakas maganda yung comment. Thank You Lord! Thank You kasi pinalakas mo yung loob ko. Thank You kasi hindi mo ko iniwan at Thank You kasi answered prayer ako, makakasama po ako sa Tacloban para magperform. Salamat po. Sana lang po talaga kasama na lang lahat para buo yung kasiyahan ko. Nawa po magawan pa po ng paraan. Naniniwala po ako sa kapangyarihan nyo. Salamat po sa lahat. To God be the Glory! 🙏🙇