#dag18

Gijs en ik doen vandaag aan Cadavre Exquis. Elk om de beurt schrijven we een aantal zinnen, en geven dan enkel de laatste zin aan elkaar door. Dit is onze tweede poging.

Kayleigh: Ze ging nooit meer terug, dat wist ze zeker. Ze kon nog steeds niet geloven dat ze haar zo te schande hadden gezet. Die mannen had ze nooit echt als moraalridders ingeschat, maar dit was zelfs voor hen wel heel erg laag.

Gijs: Dat zou ze hen betaald zetten, daar kon geen twijfel over bestaan. Ze zou niet rusten tot ze zes meter onder de grond lagen. Ze zou het plan zorgvuldig moeten uitwerken om elk van hen te kunnen ombrengen zonder de anderen in paniek te doen slaan, maar ze had alle vertrouwen in zichzelf.

Kayleigh: Ze had genoeg documentaires gezien over moordenaars om te weten dat het meestal mis ging met het lijk (of de lijken, in haar geval) te doen verdwijnen. Ze had genoeg documentaires gezien om te weten dat de politie internationaal slecht samen werkt. Ze besloot een plek langs de grens van twee landen te zoeken. In het een zou ze moorden, in het ander zou ze de lijken droppen, dan zou ze op het vliegtuig springen en naar huis gaan.

Gijs: Het plan was retestrak. Ze had alle spullen netjes klaar liggen: de kruisboog, de gifpijltjes, de vuilniszakken, het bleekmiddel om bloedsporen te verwijderen. “Nu kan niets nog fout gaan”, zei ze tegen zichzelf toen ze die donderdagavond met een bord andijviestamppot naar House of Cards zat te kijken.

Kayleigh: Ze speelde met het mes dat ze speciaal hiervoor had gekocht. Ze hield van de ironie dat deze seksistische klootzakken met een roze dolk gefileerd zouden worden. De volgende dag stapten de klootzakken op het vliegtuig, huurden ze een auto en reden ze naar hun AIRBNB. Ze hadden geen idee dat zij hen opwachtte in hun gehuurde appartement.

Gijs: Nonchalant gooiden ze hun jassen op het kastje in de inkomhal, en de geur van gore sigaren en veel te veel drank waaide al haar richting uit. Heel even moest ze wat opborrelend maagzuur terug doorslikken. “Heel even nog”, dacht ze, terwijl ze de pees opspande en de eerste pijl in de groef legde, “nog heel even mijn walging in bedwang houden, en dan is de wereld van dit tuig verlost”.

Kayleigh: Ze kokhalsde, maar maakte af waar ze aan begonnen was. Ze was geen vrouw van halve maatregelen. Nu voor de laatste en meest precaire stap: de lijken. Ze sleurde ze richting de auto, en stapelde ze zo respectloos mogelijk in de met plastic beklede achterbak.

Gijs: Het was een beetje stompen en persen hier en daar, en ze moest hier en daar al een elleboog of een schouder doorsnijden, maar uiteindelijk kon het zeil er netjes over en was er niks meer van te zien. Met een gracieuze beweging – wie zegt verdomme dat vrouwen niet kunnen rijden? – stuurde ze in één beweging de parkeerplaats uit, en vertrok ze. Als ze een klein uurtje later aankwam glimlachte ze tevreden: in geen velden of wegen een levende ziel te bespeuren, dus het zou weken duren voor iemand hun kunstzinnig tentoongestelde overschotten hier zou vinden.

Kayleigh: Ze pakte de afgezaagde ledematen en prikte ze op de vogelverschrikkers. Ze voegde een spijker toe op de kruising van de 'beenstokken' en stak daar de pronkstukken van de klootzakken op. Een prominente plek voor de prominente pikken. Toen ze klaar was, zette ze een stapje terug en keek ze trots naar het resultaat.

Kayleigh en ik doen vandaag aan Cadavre Exquis. Elk om de beurt schrijven we een aantal zinnen, en geven dan enkel de laatste zin aan elkaar door. Dit is onze eerste poging.

Gijs: Paul had er schoon genoeg van. Altijd dat gezeur over zijn job en zijn gebrek aan ambitie en hoe haar moeder het ook nog zei en hoe ze beter dit en dat. Als ze zo door bleef gaan zou Paul verdomme zélf de scheiding aanvragen.

Kayleigh: Hoe kon ze nou zo moeilijk doen over die voorwaarden? Hij had niet gelogen. Hij had haar gewoon niet bij de hand genomen om alles door te nemen. Het was toch niet zijn schuld dat ze de kleine lettertjes niet had gelezen?

Gijs: Maar goed, hij zou het nog heel even volhouden, tot na de vakantie in Spanje. Twee weken zon, zee en strand, en wijn en tapas. Zo lang zou het nog wel lukken, maar dan zou hij vertrekken, zonder pardon.

Kayleigh: Voor nu zou hij maar zijn eigen plan trekken, had hij besloten. Daarom had hij nu een weekendtas ingepakt en had hij haar verteld dat het vrijgezellenfeest een heel weekend zou duren. In realiteit was hij van plan om na de vrijdagnacht een vlucht te pakken naar Zwitserland. Ze hadden hem verzekerd dat de bank volkomen anoniem was.

Gijs: Richard, zo zou hij voortaan heten. Er was een volledig achtergrondverhaal aan verbonden, met een geschiedenis vol jeugdherinneringen, een CV met lovende werkreferenties en zelfs een illustere voorvader of drie. Met zo'n lange lijst kwalificaties zou Paul – sorry, Richard dus – vanzelf elke job krijgen die hij maar wou.

Kayleigh: Hij had het al lang systematisch georganiseerd. Hij perste succesvolle professionals al jaren af. Eerst zocht hij het vuil, vreemdgaan, fraude, kinderporno, etc. en daarna forceerde hij hen om de eerste 10 maanden van een project uit te voeren in zijn naam. Hij nam het van ze over op het moment dat het project bijna afgerond was - zo kon hij tientallen projecten uitvoeren in een kort tijdsbestek. Nu dat hij probeerde een baan te krijgen via een eerlijke route, had hij een fantastisch CV. Maar op zijn eerste werkdag bleek dat jaren afpersing voor werkervaring hem, op het gebied van competenties, enorm in verlegenheid bracht.

Gijs: Vrijwel alles wat van hem gevraagd werd, ging voor de volle honderd procent fout. Op een gegeven moment moest het gehele gebouw ontruimd worden om veiligheidsredenen, waarna zowel de brandweer en ambulances als de politie, het leger en de staatsveiligheid het terrein kwamen opgereden, met loeiende sirenes, grof geschut, torenhoge ladders, twee helikopters en een onderhandelaar in een kogelvrij vest. Je zou dus, kort samengevat, kunnen stellen dat Paul niet bepaald een excellente start had genomen, maar hij bleef optimistisch over de nabije toekomst.

Kayleigh: Terwijl hij zo goed en zo kwaad probeerde zijn verantwoordelijkheden na te komen op het werk, was het thuis wel aan de beterende hand. Ze had eerst niet kunnen geloven dat hij in de huwelijksvoorwaarden had opgenomen dat hij niet eerlijk hoefde te zijn over zijn werk. Nu dat ze zijn huidige collega's had ontmoet was ze niet meer zo nieuwsgierig naar het verleden, en dat was nou precies de bedoeling geweest.

Gijs: Toen hij een aantal dagen later ook nog eens naar huis kwam met een ruiker bloemen en een plastic trofee voor werknemer van de week, was de kogel door de kerk. Zonder omkijken verbrak ze elk contact met haar moeder, en nooit hoorde hij nog iets over dat onmens. Eindelijk was alles klaar voor het vertrek.

Geheel volgens planning vertrekken de mannen deze ochtend om half 6 om te gaan vissen op zee. Het is 7.45 uur als zij in de haven arriveren en kunnen aan boord.

Om 8 uur vertrok de boot en was het ongeveer 2 uur varen naar de eerste visstek. Onderweg zit Danny lekker rustig in het zonnetje te wachten tot hij aan de slag kan.

Er wordt gevist op Snapper, Grouper en King Makrel. Er wordt behoorlijk wat gevangen.

Ondertussen in Davenport zijn de dames rond 9 uur gaan ontbijten, daarna even skypen met opa en oma en vervolgens lekker de zon in. Het is geheel onbewolkt en de temperatuur loopt behoorlijk op. Gelukkig kunnen we vaak het water in om af te koelen. Na de lunch blijven we even een uurtje binnen in de airco voordat we weer naar buiten gaan.

Op zee gaat de visvangst gewoon verder en Danny slaat een behoorlijke Barracuda aan de haak. Hierna wordt hij Barry genoemd.

Om 5 uur zijn de mannen weer terug in de haven en wordt de vangst van de dag uitgestald.

Alle vis wordt door de kapitein schoongemaakt, alvorens het onder de vissers wordt verdeeld. Rond half 7 vertrekken ze richting huis, waar zij om 9 uur aankomen.