#cpanomore

First of all, I don’t know if “contentment” is a  word. So for you not to be confuse  here it goes.

5 months. It’s been 5 months since I failed everyone.  5  months since I got my first job.

I am happy. I earn my own money. I pay some of  our  bills. I can buy what I want.

I thought everything is fine, not until yesterday.

Retaking the board  exam is  not part of my plan. But my  parents are pushing me to  enter review school again and  they are willing to  pay my fees in review  school.

Actually, I’ve been thinking of taking it one last time but next year not this year.

But then ayun na nga, pinipilit nila ako.

What they don’t  know  is that “Hindi sa hindi  ako handa  magreview at magexam ulit. Hindi ko palang talaga kayang masaktan ulit”

Hindi nila magets  kung gaano kasakit. For them, exam lang yun. But for me, Ako yung nagaral ng limang taon. Ako yung nagreview at nabaliw  ng limang buwan. Di ko sila masisisi. Mahirap naman talga magpaaral

But andun na nga tayo, I did my best. I helped them, kumuha ako ng scholarship.  Maliit pero  atleast  medyo nakakatulong.

Grumaduate  ako on time. Hindi ako nagloko. Hindi ako bumagsak. Hindi ako nagbisyo. Nagaral lang talaga  ako.

Ngayon ko lang  naeexperience yung ganito. Tumambay, Maginom, gumala, umuwi ng walang iniisip.

Mahirap  mabuhay  while  reaching your parent’s  expectation.

Mahirap maging perfect daughter.  Madali siguro  mag imagine  having one.

It’s hard to explain why I am refusing to do it. Feeling kasi nila tinatamad  lang ako or what.

Pero sa  kabila ng lahat ng yun, isa  lang naisip ko.

Hindi  nila matanggap na yung anak nilang achiever  at pinagmamalaki ay hindi nakapasa ng board exam.

Tangina. Sakit men!

Masakit.  Yun lang talaga yung kaya  kong sabihin.

Ayoko  na.

Eto yung mga panahon na kailangan ko ng makakausap  pero wala. Mahirap  magopen sa mga taong alam mo na hindi ka naman maiintindihan. After  mo magkwento they’ll be like “ahh. kaya mo yan” di yun yung kailangan ko.

Syempre sa lahat naman ng blogs ko kasama si  “the man who can’t be named” kung sana andito lang siya may iiyakan ako, may kkwentuhan ako, may magcocomfort sakin.

Parang gago kasi mas naiiyak  pa ko pag iniisip ko na wala na.

Pero  about dapat to sa  plano ko in life.

Wag na nating pahabain.