#compassio

Now, there are many misconceptions circulating about our Best Apostle i gotta clear up - so! Friendly reminder that canonically Mary Magdalene:

was NOT a pr*stitute (stop being mean guys!)

was NOT the woman caught in adultery

was NOT the woman who anointed Jesus before His crucifixion OR the pr*stitute who poured expensive oil on His feet (they are two different women btw)

WAS the one from whom Jesus cast away 7 (!) demons

WAS His friend who aided His ministry in any way a Jewish woman could

So why do so many people have it backwards? Why is it in almost every movie/musical/book adaptation you see it all mixed up? Well, i have a theory.

Let me introduce you to Schola Węgajty and their Ludus Passionis:

https://youtu.be/Y296RvcJQ2g?si=gmqXVedbZZHjSUu4

(I could only find it in Polish i'm sorry :( )

It's a passion found in the Carmina Burana manuscript from XIII century. And if you look at 21:37-41:45 fragment you see these misconceptions date back to medieval times?! It's clearly Mary Magdalene. Serving as an amalgamate of 4 different Bible women in 3 separate biblical scenes.

The Descent from the Cross (ca. 1435), Rogier van der Weyden The Professor (2019), dir. Wayne Roberts

The above sentence got me thinking in my meditations. This has been a thread through Taoism for ages, that liberation comes with wanting to share it, fitting the tale of it’s creation (the story is some Taoists channeled it from Lu Dong-bin). It echoes with some of the fusion Buddhist sentiments from the time it was published. What is the role of wishing the best for others in the attainment (of the Tao, Enlightenment, etc.)?

So, simply, I started thinking about it, and it’s one of those moments where a few simple thoughts opens your mind. So of course I share it.

I realized how better the world would be, how happier people would be if they were more “practically” enlightened. If people were driven to be better, to be happier. It wasn’t just willing the liberation of others, it was hoping they’d seek to be happier that way.

I realized how hoping the best for others improved my own actions and meditation. I realized maybe I could help others in my practice, but also that they were fellow travelers on a journey. I wasn’t above them, or behind them, or whatever – we on the same path and it was best to do it together.

Finally I realized how people deserved better. Yes, even the assholes.

Call it Samsara or the mundane mind or whatever. Life didn’t come with a user manuals so between sages and gods and philosophers we’ve tried to figure it all the hell out. A lot of us yes, even the worst of us, could be better, could have been better. But we’re all here just trying vaguely to figure it out. So many of us would be better if we had a better idea of just what the hell we were doing.

We don’t have a full roadmap. We deserve better. We don’t deserve to suffer, and we don’t deserve to be assholes who cause suffering. This doesn’t mean I spare the assholes per se, but I can at least know things could have been better.

I’d like us to have better and we deserve it. Even when it’s time to slap some assholes down, it can be with some regret that it happened.

It really is best when the journey to self-improvement of whatever kind isn’t alone. It takes down your boundaries and your ego, and opens you up to others - and maybe to the you you want to be.

Amazing one a few sentences can do, can’t it?

You deserve better.

Maak kennis met Simon Peter, één van mijn sponsorkinderen uit Kenia. Ik mocht hem onlangs voor het eerst ontmoeten en zijn thuis bezoeken. Het is een ondeugend kereltje. Ondanks zijn vreugde dat ik op bezoek was wilde hij toch liever buiten spelen terwijl de volwassenen aan het praten waren. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Trishian (één van mijn andere sponsorkinderen) die geen seconde van mijn zijde wilde wijken, saaie gesprekken of niet. Ach, laat hem maar plezier maken, groot gelijk heeft hij toch? Als je 9 jaar bent moet je met volle teugen kunnen genieten van het leven. Op zijn roze kapotte sportschoenen gaat hij naar de kerk, naar school en naar het project. Andere schoenen heeft hij niet, al zijn op school zwarte schoolschoenen verplicht. Zijn kleren zijn kapot en hij heeft geen rugtas om zn boeken in mee naar school te nemen. En toch is er altijd een lach op zijn gezicht. Hij houdt ervan om te spelen, grapjes uit te halen en wanneer hij de kans krijgt grist hij het fototoestel uit onze handen om gekkigheid mee uit te halen.

Simon Peters moeder heeft soms werk. Bijvoorbeeld als oppas voor kleine kinderen. Daar verdient ze maar heel weinig geld mee. Ze zou wel graag iets willen verkopen zoals tomaten. Maar dan moet je eerst een klein startkapitaaltje hebben om een vrachtje tomaten van te kopen en dat heeft ze niet. Samen wonen ze in een piepklein huurhuisje dat bestaat uit 1 kamer. De huur is 1500KSH. Nog geen €15 per maand. Toch lees ik in de map van Simon Peter op het project van Compassion dat één van de zorgen is dat ze de maandelijkse huur maar moeilijk kunnen opbrengen. Ik voel me zo machteloos. Wat zou ik dit kleine nog zo speelse kereltje graag uit deze ellende willen helpen voordat de volle realiteit als een zware last op zijn schouders zal gaan wegen.

Ik koop een nieuw stel kleren, schoenen en sokken voor school, een tree eieren, een zak bonen en een zak gedroogde vis voor hem. Dat is wat ik hem nu kan geven naast de knuffels, de foto’s en de tijd die we samen mochten doorbrengen. Natuurlijk zal ik hem blijven schrijven. Ik ben ook intens blij dat hij elke zaterdag op het project extra onderwijs krijgt en extra vaardigheden leert. Hij heeft een kans op een beter leven met meer kennis en vaardigheden dan kinderen in een vergelijkbare situatie die niet naar het Compassion project gaan. Ik hoop dat het zijn moeder lukt in de loop van de tijd een minibedrijfje te beginnen. Hoe mooi zou het zijn als dit gezin met een klein beetje hulp van buitenaf stapje voor stapje op toch eigen kracht deze miserabele situatie kan ontvluchten? So long Simon Peter, may we meet again!