Dag 19 - Kayleigh
Ze heeft iedere dag een reistijd van twee keer 25 minuten, die gebruikte ze altijd graag om haar werk als rechercheur in zedendelictenzaken wat te verwerken. Uit het raam staren, proberen alles een plekje te geven, candycrush. Maar de laatste tijd werkt haar forenzenmedicijn niet meer zo goed. Ze durft niet meer god in het donker over straat. 's Nachts wordt ze in paniek wakker uit nachtmerries. Ze heeft een half uur nodig om tot rust te komen, maar dan is ze natuurlijk al wakker. Een tijdje kon ze doen alsof er niets aan de hand was maar ze is de afgelopen twee weken vier keer in slaap gevallen terwijl ze op het toilet zat.
Daarom zit ze nu tegenover de huisarts, en legt uit wat er mis is. Na haar verhaal gehoord te hebben, knikt hij langzaam. Hij duwt zijn stoel weg van het bureau, trekt zijn linkerbroekspijp een beetje op en legt zijn linkerenkel op zijn rechterbeen. Hij gaat achterover zitten. "Kijk, er start binnenkort een medische proef. Die is dus sowieso vergoed. Het is niet zonder risico, maar het zou de oplossing kunnen zijn." Ze kijkt hem afwachtend aan. Hij leunt weer naar voren en vervolgt. "Uit onderzoek is gebleken dat mensen die wakker worden uit een coma geen PTSD hebben. Het trauma wordt in het onderbewuste al verwerkt. Er is al geëxperimenteerd met militairen een korte periode in coma houden. En, er zijn indrukwekkende resultaten geboekt." De arts begint zijn bril te poetsen. "Een volgende stap is het toegankelijk maken van een coma voor professionals die ook een emotioneel belastende baan hebben. Zoals jij." Ze duwt haar stoel wat naar achter zodat ze haar benen kan strekken. De huisarts ademt diep in en uit, ze heeft het gevoel dat hij verwacht dat zij nu iets zegt. "Ik luister." "Het idee is dat er een hogesnelheidstrein wordt ingericht met 100 comabines. Er is ruimte voor 100 professionals, zoals jij, om elke dag met deze trein op een van de vier grootste stations te worden opgehaald en afgezet. Na een uur ben je thuis, in coma geweest, en zijn al je trauma's verwerkt. In feite wordt je een coma-forens." "En wat zijn de risico's?" "God, je kunt je er vast wel iets bij voorstellen. Je zou jezelf vijf keer per week vrijwillig onder coma laten brengen. Dat is natuurlijk risicovol."
Vijf minuten later haalt ze haar fiets van het slot. In haar hand heeft ze een formulier, waarop staat dat zij gedurende het hele kalenderjaar 2024 de Comabines #34 vijf keer per week zal bemannen. Met uitzondering van zon- en feestdagen.
