What If?
(Warning: This blogpost purely contains my kalandian and kabaliwan. So, read it at your own risk.)
I can say that this sem has been the happiest and the most exciting one, so far. Bakit? Kasi may CMSC2 ako. At ano naman kung may CMSC2 ako? E kasi dun ko naging kaklase si crush. :”””””> Hindi man kami parehas ng lab section pero ayun, nakakakilig parin kasi magkaklase kami sa lec. :D
Sa totoo lang, nung mga first part ng semester, hindi ko pa talaga siya crush pero napapatingin na ako sa kanya, na-cacatch niya na yung attention ko. And what I really hate is kung kailan patapos na yung sem, dun ko lang narealize na crush ko pala talaga siya. K nakakatae lang. E as you all know, sa UP, ang liit ng chance na maging magkaklase pa ulit kami kasi syempre we’re not from the same course and college as well. GE courses nalang ang pag-asa. Also, ang laki ng UPLB para makita ko siya araw-araw. It’s so saaaaaad. L pero kahit ganun, I still tried para mapansin niya or something. And here it goes…
Since we do not know each other, ang chance para mapansin niya ako ay kung ako’y maganda or something like that. Hindi naman talaga ako maganda kaya bawi-bawi nalang sa porma. Hohoho! Nung nalaman ko na crush ko na pala talaga siya, lagi akong naka-ayos ng porma kapag Wednesday at Friday kasi dun yung lec namin. Then, I have this one friend whom I found out na ka-lab niya pala si crush. And then yun, kwinento ko sa kanya na crush ko yung ka-lab niya and all tas ayun! What’s more exciting ay yung pareho kami ni crush na nakaupo palagi dun sa likod na part ng lecture hall. So, ayun, my friend and I had this plan na tabihan si crush, we tried, really tried but we always fail kaya ayun, sumuko nalang kami. Hindi na namin naisipan na tumabi pa sa kanya. So, ayun, sa likod or harap nalang ni crush kami umuupo. Then, one day, nag-iba ata yung ihip ng hangin at nag-start na kaming magkaroon ng mga moments. HAHAHAHA!
Moment #1
Moment #2
Moment #3
Moment #4
Moment #5
Bonus Moments!
At anong ending?













