#cinemapp

Grote farmaceutische piefen bekogelen met bloedballonnen, labomedewerkers “traumatiseren” met een inval of een roze condoom over de Obelisk van de Place de la Concorde spannen. Het zijn allemaal controversiële acties en ideeën van Act Up, een actiegroep die draait rond HIV- en AIDS-patiënten en opgezet werd in 1987 in New York. In die periode geraakten er veel (jonge) mannen besmet met de auto-immuunziekte, waarover men toen nog niet veel wist. 120 battements par minute draait rond de militanten van Act Up Paris, die de laboratoria en medische onderzoekers willen wakker schudden uit hun onverschilligheid tegenover seropositieve patiënten en hun gestigmatiseerde lijdensweg.

We volgen het reilen en zeilen binnen de groep via nieuwkomer Nathan, die overdonderd geraakt door de radicale Sean, die met zijn laatste krachten het verschil tracht te maken. De jongens raken door elkaar begeesterd en door hun ogen ontvouwt zich niet enkel de geschiedenis van Act Up Paris, maar ook de verschrikkelijke gevolgen van aids en de impact die de ziekte heeft op een patiënt en diens omgeving.

Opmerkelijk is dat er gekozen is voor een zeer levendige en jonge film met een jeugdige ensemblecast om een serieus (en bij momenten deprimerend) onderwerp aan de man te brengen. De Franse in docu-stijl gefilmde fictieprent bruist van de energie, felle kleuren en opzwepende muziek en het is misschien daarom dat wanneer de film donkerder wordt, je als kijker net dat ietsje meer betrokken bent.

120 battements par minute is geen zuivere mozaïekfilm waar er verschillende verhalen door elkaar lopen, maar toont toch de veelzijdigheid van de Act Up-leden door even veel screen time uit te delen aan verschillende authentieke randpersonages die allemaal op één of andere manier met HIV of aids in contact zijn gekomen. Of dat nu de lesbische Sophie is of de 16-jarige Marco die besmet geraakte via een bloedtransfusie.

Regisseur Robin Campillo kiest voor een zeer menselijk thema dat zich afspeelt in een minderheidsgroep. De schuddende handcamera zorgt mogelijk voor wat misselijkheid tijdens het kijken, maar geeft de film ook net zijn realistische documentaire-look waardoor het lijkt alsof je een getuige bent.

Een zeer memorabele scène is die waarin Act Up Paris klassen in de middelbare school binnenvalt om de leerlingen te informeren over hoe ze zichzelf kunnen beschermen. Het maakt op zich al niet uit hoeveel condooms ze in het rond strooien, het grootste effect bereiken ze door hun aanwezigheid. De camera blijft herhaaldelijk hangen bij de gezichtsuitdrukking van een jongen die verbouwereerd toekijkt naar de groep en hun schaamteloosheid. Hetzelfde geld voor het meisje dat walgt van de kus van Nathan en Sean. Campillo schuwt gelukkig ook geen expliciete scènes: in een film over het verbreken van stigma’s en taboes moet er niet flauw gedaan worden over mannenseks en een beetje sperma.

Cinema Paradiso es una historia de amor por el cine. Narra la historia de un niño de un pueblecito italiano, en el que el único pasatiempo es ir al cine. Subyugado por las imágenes en movimiento, Salvatore cree ciegamente que el cine es magia; pero, un día, Alfredo, el operador, accede a enseñarle al pequeño los misterios y secretos que se ocultan detrás de una película. Salvador va creciendo y llega el momento en el que debe abandonar el pueblo y buscarse la vida. Treinta años después, recibe un mensaje, en el que le comunican que debe volver a casa.

Fecha de lanzamiento: 1988 Director: Giuseppe Tornatore Actores : Philippe Noiret, Jacques Perrin, Salvatore Cascio, Agnese Nano, Brigitte Fosey,Marco Leonardi, Antonella Attiu, Enzo Cannavale, Isa Danieli, Leo Gullota, Pupella Maggio, Leopoldo Trieste   

Ben Thomas (Will Smith), un inspector de Hacienda de Los Ángeles, se pone en contacto con algunas personas para ayudarlas, pero las razones que lo mueven a actuar así son un misterio. Sin embargo, cuando conoce a Emily Posa (Rosario Dawson), una joven enferma investigada por hacienda y empieza a sentirse atraído por ella, sus inconfesables planes se tambalean.

Chris Gardner (Will Smith) es un vendedor brillante y con talento, pero su empleo no le permite cubrir sus necesidades más básicas. Tanto es así que acaban echándolo, junto a su hijo de cinco años (Jaden Smith), de su piso de San Francisco, y ambos no tienen ningún lugar al que ir. Cuando Gardner consigue hacer unas prácticas en una prestigiosa correduría de bolsa, los dos protagonistas tendrán que afrontar muchas adversidades parar hacer realidad su sueño de una vida mejor.

En 1939, a punto de estallar la Segunda Guerra Mundial (1939-1945), el extravagante Guido llega a Arezzo (Toscana) con la intención de abrir una librería. Allí conoce a Dora y, a pesar de que es la prometida del fascista Ferruccio, se casa con ella y tiene un hijo. Al estallar la guerra, los tres son internados en un campo de exterminio, donde Guido hará lo imposible para hacer creer a su hijo que la terrible situación que están padeciendo es tan sólo un juego.

Es una película con bastante color, esto, ademas de volverla atractiva para el espectador, impulso la carrera de la protagonista. 

En una Canadá ficticia, se aprueba una ley que permite que los padres incapaces de controlar a sus hijos problemáticos les internen en un centro especial. Sin embargo, Diane "Die" Despres, una madre viuda con carácter, decide educar ella misma a su hijo adolescente Steve, que padece ADHD y que puede llegar a resultar violento. Kyla, la vecina de enfrente de su casa, le ofrece su ayuda a Die. La relación entre los tres se hará cada vez más estrecha, surgiendo preguntas sobre el misterio de su vida.

Principios del siglo XX. Narra la historia de Celie, una adolescente negra de catorce años que está embarazada de su propio padre, un hombre despótico y cruel. A partir de entonces su vida estará llena de dolor y humillaciones.