#cildirmak

‘Bıçak kemiğe dayandı, çıldırmak üzereyiz’

1 milyon 400 bin metrekarelik bir alanda başlatılan dönüşüm çalışmaları, çözülemeyen sorunlar nedeniyle yavaş ilerliyor. Müteahhitlik firmasıyla anlaşamadığı için çevredeki evler yıkılmasına rağmen oturduğu binayı yıktırmayan A.D. isimli vatandaşa ait eve son kepçe vuruldu.

Çalışmayı yerinde inceleyen Kadıköy Belediye Başkanı Aykurt Nuhoğlu, Çevre ve Şehircilik Bakanlığı’nın Fikirtepe’ye gerekli…

Tam olarak yaşadığım şey bu.. Uzunca bir zamandan beri çıldırıyorum ben.. Olayları, insanları, yaşadığım bana dayatılan hayatı düşünmeye, irdelemeye başladığımdan beri her gün daha deli oluyorum. İnsanların bencilliklerini görmek beni gün geçtikçe çıldırtıyor.. Bende bencilim aslında, herkes gibi.. 

İş hayatı denilen mesai saatleri beni çıldırtıyor..

Hangi gerzek sabah çalışmaya başlayıp, öğlen yemek yemek zorunda olduğumuzu belirlemişse ondan ayrı bir tiksiniyorum..

Hayatta düzen diye tanımlanan şey eminimki belli bir insana göre yapılmış, geri kalanlar koyun sürüsü gibi buna uyuyorlar.. Bijolojik saat diye bir şey var mesela, herkesin aynı olması mümkün değil bence.. Kimi sabahları daha üretken, kimi ise akşamları daha üretkendir.. Hatta bunun için bilimsel çalışma bile yapıyorlar, "akşamları üretken olanlar sanatçıdır" gibisinden.. Madem biliyorsunuz bunu e o zaman düzeni değiştirin..

Bu kadar içten içe çıldırmama rağmen normalmiş rolü yapmak gerçekten zor.. Eminim herkes çıldırıyor, ama normal diye dayatılan şeyi yapmak zorunda hissediyor.. Özgürlük adı altında kimse özgür değil.. Düşünce olarak özgür bile olsa, kimse rahatça yaşayamıyor.. Kimisi açlıktan çıldırıyor, kimisi sıkıntıdan, kimisi hayatın dayattıklarından..

Tüm dünya sessiz sessiz, içten içe çıldırıyor.. Çıldırmamak için hayata test gözüyle bakanlar var, ölümden sonrasının güzel olacağına inanıp, çıldırmalarını baskılıyorlar.. 

İnançlı insanlara hayret ederek, biraz kıskanmıyor da değilim.. Dünyayı pek umursamıyor görünüyorlar, eğer gerçekse bu.. Önemli olan ölümden sonrası.. Cennet diye tabir edilen yer.. Dünya sadece bir sınav.. düşünebilen bir varlık olarak, zamanında o kadar hızlı geçtiğini varsayarsak, bu insanların çoğu cinnet bile geçirmiyor.. bu kadar saçma sapan bir düzen varken, iş,evlilik, aile vb gibi.. bir de tanrı ve ölümden sonraki hayat için bir sürü kurala uyarak iyi yaşıyorlar..

kendini "normal" olarak sayan insanlara göre "deliler", bana göre çok fazla düşünen sorgulayan insanlar.. çünkü çok fazla sorguladığında delirmekten başka bir çıkışın yok.. zaten insanların hepsinde doğuştan merak, sorgulama varolduğundan ve buna bağlı delilik gelişeceğinden; insanlar çıldırmasın diye yıllar içerisinde oluşturulmuş bir ton afyon var.. 

din, televizyon, internet bunların en başında geliyor.. daha az afyon olarak, romanlar, hikayeler, uyuşturu maddeleri sayabilirim.. 

bunların hiç biri olmasa mümkün değil yaşayamaz insan.. bunlarla biraz sakinleşiyor.. bir süreliğine unutuyor.. bir müzik dinliyor mesela.. bir süreliğine sakinleşiyor.. sonra tekrardan çıldırmaya başladığında bir film izliyor.. birine sarılıyor.. bir içki içiyor, iki dedikodu yapıyor, sakinleşiyor..

Merhaba

Hepimiz bi nebze deli olabilsek keske. Oyle midir ya da? Zat-i sahanelerinizi bilmem ama ben kesinlikle oyleyim.

Bunu ilk hissettigimde, odami sigara dumani kaplamis, yatagimin uzerinde elimdeki izmariti seyrederken, kollarimi karnima cektigim dizlerime sarmis sallaniyordum. Bebek gibi diyebiliriz. Hic bir sey umrunda olmayan bir bebek. Uzgun degildim, kirginda degil, mutluluk ne kelam. Hissizdim yahu. Evet evet tam anlamiyla hissizdim. Ask, nefret, aci, soguk hic bisey.

Zaman zaman duygularinizi kaybettiginiz oluyor mu? Bomba patlasa kafanizi cevirmeyeceginizi hissettiginiz?

Cevabiniz "evet" se hosgeldiniz aramiza.

Durun ama bu daha baslangic. Herkesten uzaklasacaksiniz zamanla. O dort duvar odaniz artik bulunmak istediginiz tek yer olacak. Mutsuz olmayacaksiniz o kutunun icinde "hissiz" olacaksiniz. İnsan sesine tahammulunuz olmayacak. Aramalara bahanelerle uzaklastirmayacaksiniz. Cunku artik cevap vermeyeceksiniz hic birine. Sigara kullanmiyor musunuz? Baslayacaksiniz. Sabah kahvalti yapmayi seviyo musunuz? Uzgunum ama artik kahve bile icmek istemeyeceksiniz. Sevgiliniz mi var? Sona az kaldi. Size mutluluk veren seyleri elinizin tersiyle bir bir iteceksiniz. Sizi cok inciten insanlara karsi bi cok iyi bi cok kotu olacaksiniz.

Ha carsamba gunleri yaziyorsaniz tek guzel sey bu olacak hayatinizda. Bazen bundan bile oyle bunalacaksiniz ki o carsambalar cuma olacak.

Bir şeyi çok fazla isterseniz, ama aynı zamanda hiçbir çaba gelmezse içinizden yorulmuş mu sayılırsınız, yoksa çıldırmış mı? Tam anlamıyla çıldırmam yeni bir durum değil fakat korkmaya lüzum yok. Aklınızdan aynı anda çok fazla şey geçiyorsa takip edemeyeceğiniz kadar çok, tepki veremiyorsanız artık ve aynı anda sizi bunaltan birden fazla his varsa içinizden geçen, orda bırakın ipin ucunu. Tebrikler!

İçinizden geçen sıkıntılar sadece kahkahalarla gülerken birden durulmaya yada sakince yastığınıza süzülen bir damla gözyaşından ibaret olabilir. Ortada hiçbir şey yokken herhangi bir filme ağlayabilirsiniz, bastırmak zorunda olduğunuzu düşündüğünüz anılarınızdan birini hatırlatan otobüs yolculuklarında sıkılmadan karanlık yolları izlemeye dalabilirsiniz ya da gözgöze gelmekten korktuğunuz insanlardan sessizce kaçabilirsiniz. 

Belki de ben alıştığım ve sevdiğim insanlardan kaçmak istediğimi fark ettiğim zaman anladım tam anlamıyla çıldırdığımı. Her şeyin benim algılayış bozukluklarımdan ibaret olabileceğini, her şeyin kurmaca bir hikaye olduğunu düşünmeye başladığımda çıldırdım. Tüm eşyaları sakince boşluğa bıraktığımda onları izlemekten zevk aldığımda fark ettim neye dönüştüğümü. Parfüm şişesinin kırılmasına takıldım bir tek, oda O kokunca üzüldüm çünkü - gerek yoktu. Cam kırıklarının ayağımda açtığı küçük yaraları her gördüğümde hatırlatıyorum kendime neden ve nasıl çıldırdığımı.Evet, çok sakin delirdim.

Her deliliğin bir sebebi olmalıydı çünkü. Ama bir de şöyle düşününüz çıldırmak hakkında, bu açıdan bardak dolu gibi görünüyor çünkü. Yaptığın her hatayı, buna bağlayabilme özgürlüğüdür delilik. ,

Beni ilgilendirmez efendim, beni sizler delirttiniz. 

  Hayat başka türlü sıkıcı olurdu lakin, iyi ki hayatıma renk kattınız. 

Yaşayan Ölü Kadar Beyhudeyiz…

  R: Times New Roman, 12 punto, 1,5 satır aralığı, iki yana yasla. Yapmazsan, yazılan yazıya konsantre olamıyorum.

  M: Ben de şunu anlayamıyorum: Acaba obsesif kişilik bozukluğun mu var, yoksa harbi bir kaçık mısın?

  R: Ben anlıyorum. Anladığım şey, hiçbir şey anlamadığım.

  M: Al işte. Yine başladın zırvalara. Deli misin ulan sen?

  R: Bir keresinde çok yaklaşmıştım. Delirmek üzereydim. Öylesine arzuladım ki çıldırmayı, başka hiçbir şey düşünemedim. Ve işte o an, salt çıldırmaya uyanmak istedim. Öylesine kısa bir andı ki ve ben öylesine çıldırmaya meyilliydim ki… Kalamadım öyle. Çıldıramadım. Çıldırmak istedim. Lakin çıldıramadım. Sen engel oldun. Her daim yükselen o aşağılık oto kontrolünle. Tuttun beni mantık çizgisinin gerisinde. Delicesine çıldırmayı istemek ne demek bilir misin sen? Sahi sen. Dışımdaki normal olan. İnsanların yüzüne normalmişçesine gülümsemeyi ustalıkla başaran. Sen. Beni içine hapseden, zincirleyen, en derin kuyuların en derin boşluklarına terk eden. Sen ne bilirsin “içinden” geldiği gibi davranmayı?

  M: He ben de çıldırayım yani? İkimizi bir edip atsınlar akıl hastanesi denilen o hapishaneye? Söyle ne farkı var akıl hastanesinin hapishaneden? İkisi de defolu insanların özgürlüklerine hunharca el konulan gri binalar değil de ne? Senin “ciğerini” bilirim ulan ben. Ölürsün sen özgürlüğün elinden alınınca. Sen ölünce ben de ölmüş sayılıyorum, bilmem farkında mısın? Hani I. Dünya Savaşı’nda Almanya yenilince biz de yenik sayılmıştık, kapiş? Sen ve ben. Ya birlikte batarız ya birlikte çıkarız. Ne yazık ki bu vücuda ikimiz birden fazlayız…

  R: Düalist bir paradoksta sürüklenip giden iki zıtlığız biz seninle… Yin yang misali, birbirimizi tamamlıyor muyuz, yoksa zıtlıklarımızda birbirimizi mi boğuyoruz, henüz emin değilim. Ancak şunu biliyorum ki; sen bensizken hiç, ben sensizken her şeyim. İşte tam da bu yüzden sensizliği arzuluyor, başka bir deyişle delicesine çıldırmak istiyorum. Şayet çıldırırsam senden sonsuza dek kurtulmuş olacağım. Benim dipsiz kuyumun tek merdiveni bu. Üstelik sular gün be gün yükseliyor, boğulmak üzere debeleniyorum, haybeye…

  M: Çıldırmicam işte ulan. Seni kör kafeslere hapsedecek, insanlara kırıntını bile hissettirmeyeceğim. Bu konudaki ustalıklı yeteneğimi en iyi sen bilirsin. Sen. Sürekli acıtan gerçekleri konuşup, hayatı bana demir parmaklıksız zindan eden. En neşeli anlarımda içime gelip yerleşiveren, yerleştiği yeri acı acı kanatıveren, kanattığı yerde debelendikçe debelenen... Unutma, ben seni içime hapsediyorsam da, sen beni dışarıdayken hapsolmak zorunda bırakıyorsun. Parmaklıklar olmadan hapis kalmak ne demek bilir misin sen? Sahi, sen ne bilirsin ki, melankolik zırvalıklardan başka?

  R: En azından senin gibi mutlu olmaya çabalayıp durmuyorum nafile. Bu saçma dünyanın farkındayım ve bu durumu senin gibi görmezden gelmek yerine, görüyor ve kabul ediyorum. Evet, başa çıkmaya çalışıyorum zaman zaman. Ancak dört bir yanın simülakrlarla kaplandığı bu hayatta, ben de gerçeğin yerine geçen ve gerçekliği bir daha hiç var olamayacak derecede yok eden sahte kadar sahteleşiyorum. Tanrı bile bir simülakr iken, ben neyim ki hakikatin ta kendisi olacağım? Sen mi gerçeksin ha, ben mi gerçeğim?

  O değil de, gerçek nedir? Gerçek diye bir şey var mıdır? Gerçek var olabilmiş midir? Bunca sahte arasında, hakikat nefes alabilmiş midir? Her şey ‘-mış gibi’ değil de nedir? Gibiler dünyasında yaşamak ölmek değil midir? Yaşayan ölü olmak ne beyhudedir… Öyledir. Öyle olmaya devam edecektir… Ya da değildir. Öyleyse, olmamaya devam edecektir.

(Devamı gelebilir de, gelmeyebilir de…)

(R: Ruh, M: Mantık)