تنها... تویی تو... که میتپی به نبض این رهایی تو فارغ از وفور سایههایی باز آ... که جز تو... جهان من حقیقتی ندارد تو میروی که ابر غم ببارد
به سمت ماندنت راهی نمیشوی چرا گاهی ستاره هدیه کن به مشت پوچ شبها شمردهتر بگو با من حروف رفتنت تا من بگیرم از دلت همه بهانهها را
آشوبم آرامشم تویی به هر ترانهای سر میکشم تویی سحر اضافه کن به فهم آسمانم آشوبم آرامشم تویی به هر ترانهای سر میکشم تویی بیا که بیتو من غم دوصد خزانم
بگذار... بگویم
که از سراب این و آن بریدهام من از عطش ترانه آفریدهام
به سمت ماندنت راهی نمیشوی چرا گاهی ستاره هدیه کن به مشت پوچ شبها شمردهتر بگو با من حروف رفتنت تا من بگیرم از دلت همه بهانهها را
آشوبم، آرامشم تویی به هر ترانهای سر میکشم تویی سحر اضافه کن به فهم آسمانم آشوبم آرامشم تویی به هر ترانهای سر میکشم تویی بیا که بیتو من غم دوصد خزانم آشوبم... سحر اضافه کن به فهم آسمانم
