#busonveda

Büyüdükçe hayat daha da sıkıcı olmaya başladı.

Bu soğuk gün yine sensizlikle üşüttü beni. Ellerim buz kesti, yüreğim senle yandı ey sevgili.

'Kendimle' sabaha kadar oturup konuşmaya, birbirimizi anlamaya ihtiyacımız var.

Olmadı! Hayra yordum ama çok yoruldum. Güzel bir geleceğin umudunu düşledim. Sonu hep kabus! Gerçekleşsin diye dilekler diledim. Yine olmadı! Geçmişim yıkık dökük. "Geçecek" diyeni duymadım, "Geçti" diyen olmadı hiç. Tamam... Tamam bitti... Anladım ki yanlızım!

Hiçbir zaman prenses veya kötü cadı olmayı hayal etmedim. Ben, yağmur yağdığında ıslanmış toprağın kokusu, güneşin tepede olduğunda ağacın gölgesi , kar yağdığında elini ısıtan eldiven... Bazen de gece uyumadan önce korkup sığındığın yorganın olmayı istemiştim.

Bu hayatta yalnız olmak en iyi mutluluk bence. Seni yönlendiren, sınırlayan, emirler yağdıran en önemlisi tedirginlikle sırlarını saklayacağın tek bir kişinin olmaması özgürlüğü dibine kadar yaşamak demekti.

Her hoşgeliş bir vazgeçişten doğar...

Herkesin kalbi beş karış havada. Ne seven güzel seviyor ne de sevilen sevgiyi hak ediyor. Aşkın içi boşaltılıp ego doldurulmuş. Resmen öylesine "Çıkıyorum" demek için aşk gibi güzel hisleri kullanıp batırıyorlar değerini.