#burhaniye

Bir yerden ayrılırken geride kendimizden bir şey bırakıyoruz, oradan gitsek de orada kalıyoruz. Öyle şeyler var ki bizde, ancak oraya geri dönerek bulabiliriz onları.

( Pascal Mercier, Lizbon’ a Gece Treni )

.

.

.

.

.

odada perde var perdenin arkasında başka bir oda, o odada yaşlı var perdenin arkasında bir yastıkta koskoca.

odada hasta var kafamın içinde dört oda. kafamda dört refakatçi her biri bir odada. kafamın içinde bir perde, yırtılmış, çocuklar asılmakta.

kadın ölü içi kokar yüzü parlamakta. kafamın içi sayısız oda, süslü yağlı kolları ahtapot gibi her yeri kaplamakta. kafamın içi çirkin adam.

odada perde var kapıda rüzgâr aklım odaya uçuşmakta. perde kanlı ruhumuz sivriliyor, badanalara kahve kırmızı bulaşık desenler diye yapışmakta. dışarıda ağaçlar ferah sonsuz odalar kurmakta. gidememekte kalamamakta falanda filanda. kafam perdesiz penceresiz havasız nem çürüğü bir oda.

odaları uyutabilmekteyiz. perdeleri ört ışıkları göm, odaları unutabilmeliyiz.