Republičke nagrade “Borbe” u vidu plakete primili su za 1967. godinu Ahmed Đuvić u Bosni i Hercegovini, za hotelsko-paviljonsko naselje “Kamelija” kod Tivta; Igor Emili, za hotelski kompleks u uvali Skot kod Kraljevice u Hrvatskoj; Blagoje Micevski u Makedoniji, za osmogodišnju školu “Mirče Acev” i Uroš Martinović, za Centar mjesne zajednice u Novom Beogradu kao predstavnik Srbije.

Savezni žiri na čijem je čelu bio Miloš Savić iz Novog Sada imao je sljedeće članove: M. Danojlić, “Borba”; D. Dimitrov, Skopje; R. konstantinović, Beograd; V. Kraljević, “Borba”; J. Kregar, Ljubljana; M. Krsmanović, Beograd; M. Kušan, Sarajevo; J. Milanović, “Večernje Novosti”; S. Miljković, Beograd; V. Mušič, Ljubljana; M. Popović, Titograd; S. Simoski, Skopje; S. Stanič, “Borba”; i J. Uhlik, Zagreb.

U obrazloženju žirija za dodjeljivanje Savezne nagrade “Borba” Milanu Miheliču kaže se da je ovaj ljubljanski arhitekt realizovao u Osijeku objekat jedinstvene konstruktivne, funkcionalne, i likovne vrijednosti. Primenjeni su industrijski elementi i ostvarena je arhitektura visokog kvaliteta u celini i u detalju.

Mlada Svetlana Radević iz Titograda primenila je prirodne materijale ostvarujući jedinstvo spoljne i unutrašnje arhitakture sa okolinom. Karakteristično podneblje i pomenuti elementi daju visoki kvalitet hotelu “Podgorica”. To su bili razlozi za dodelu ovako visokog priznanja za ovaj objekt.

Smatrajući da je kod ovakvih nagrada vredno čuti obrazloženje bar koliko i upoznati nagrađena dela, donosimo deo ocene, koju je poslao republički žiri Slovenije za rad Milana Miheliča:

“Delo ističe savremeni zahvat u rešenju arhitektonskog zadatka kako u funkciji tako i u dostignutom oblikovnom izrazu arhitekture. Sastav konstruktivno izraženog betonsko-čeličnog skeleta i lagane aluminijumske ljuske pokazuje organsku arhitektonsku celinu. Izuzev u livelju betonskih oslonaca u prizemlju, zgrada Robne kuće u Osijeku sastavljena je od nosača i obložena elementima industrijske proizvodnje. Na ovaj način je i tehnološki zahvat usklađen sa izrazom arhitekture”.

Za hotel “Podgorica” republički žiri je naglasio “ispravnost arhitektonskog postupka uklapanja objekta u ambijent, naročito s obzirom na osjetljiv lokalitet. Time su ostvareni visoki prostorni kvaliteti, a postignut je i savremeni humani tretman problema utilitarnosti. Detalj je pažljivo negovan, a materijal okoline srećno je korišćen na eksterijeru i enterijeru” To je donelo projektantu Svetlani Radević republičku nagradu i kasnije deobu savezne nagrade “Borbe”.

Treća nagrada “Borbe”, kao i republičke nagrade, koje su i ovoga puta dodeljene, izazvala je veliko intersovanje ne samo stručne javnosti. Izložba koja je priređena u galeriji Kulturnog centra Beograda treba da obiđe i druge republičke centre. Rad žirija je bio javno sniman za treći program radio Beograda. Na taj način najšira kulturna publika je imala prilike da se bliže upozna pre svega sa kriterijumima za vrednovanje dela arhitekture, što nam se čini od izuzetnog značaja.

Time “Borbina” nagrada za arhitekturu postaje moćno sredstvo ne samo za stimuliranje stvaralačkih napora naših arhitekata, nego i sredstvo prave i najvrednije popularizacije arhitekture u nas u času kada joj je to više no ikada u njenoj istoriji potrebno. Ako se zna da su brojna arhitektonska ostvarenja po republikama konkurisala za nagrade onda će se steći prvi utisak o značaju “Borbine” nagrade, koja iz godine u godinu postaje sve ozbiljnije i sve značajnije priznanje arhitekturi i arhitektima Jugoslavije. A toga je na žalost sve manje i manje.

Javna rasprava povodom Nacrta izmjena i dopuna DUP-a "Rekreativno - kulturna zona na obali rijeke Morače", južni dio je organizovana 2012. godine i razumije se, pratila ju je nebudnost i nezainteresovanost arhitekata, i naše pravo danas je makar da žalimo nad štetom koju je ta nebudnost uzrokovala. A budjenje je svakako dobro, pa i sa zakašnjenjem. To što su ovu akciju započele mlade arhitekte tj. tek svršeni studenti arhitekture nije nimalo čudno, s obzirom da je pozicija mladog arhitekte nešto drugačija od one sa koje situaciju posmatraju stariji i iskusni. S tim u vezi, u samom začetku ova inicijativa je čistija i nevinija. Mlade arhitekte se moraju privići na realnost koja je znatno drugačija od one kojoj su učeni na studijama, a do sada je izašlo više generacija arhitekata i urbanista sa Arhitektonskog fakulteta u Podgorici koje je, između ostalih, učio urbanizmu i arhitekturi niko drugi do profesor koji je uradio DUP "Rekreativno - kulturna zona na obali rijeke Morače", i te stavove stvorene na fakultetu će pretpostavljam braniti tvrdo i nepopustljivo. Moram priznati da je čast biti jedna od posljednjih generacija kojoj su predavali arhitekte iz tog neuporedivo najvrijednijeg i najuspjelijeg razdoblja u crnogorskoj arhitekturi, u prvom redu arhitekta Božidar Milić a zatim arhitekta Nikola Drakić, autor DUP-a o kome je ovdje i riječ. Nadam se da ni profesor neće zamjeriti svojim bivšim studentima ako taj plan nalaze za, u najmanju ruku, neumjesan i nepravedan po njegovu savremenicu Kanu Radević. Ipak, niko drugi ih nije mogao naučiti takvom razumijevanju prostora, a zbog čega su mu zahvalni.

Nažalost, ovi dogadjaji se često mogu iskoristiti da se urbanista i arhitekta, bez obzira na njihovo prethodno stvaranje i rad, prikažu u krivom svijetlu, jer valjda neko mora biti žrtvovan u ovakvim događajima, a to je drastičan i nepravedan sud. Uostalom većina aktivnosti na našoj sceni počiva na ličnim aspiracijama ili dokonim prozivanjima u razne narcisoidne svrhe. Ali to je stranputica kojom proces može krenuti i dovesti do rezultata suprotnog onome koji je, valjda, u startu postavljen.

Takođe, osudjivanje onih koji su učestvovali na Konkursu za idejno urbanističko-arhitektonsko rješenje  ovog objekta je još jedna karikatura, jer je najlakši i najsporiji način za navodno rješavanje ovog problema jednako optuživanje onih koji su crtali plan, onih koji su i koji nisu prisustvovali javnoj raspravi povodom usvajanja plana, onih koji su usvojili plan, onih koji su investirali, onih koji su na konkursu pokušali riješiti problem... I tako dok svi ne budu okrivljeni a niko ne bude kriv. Greška je napravljena vjerovatno davno, izostajanjem reakcije na rušenje u prvom redu Kina Kultura, zatim Hotela Crna Gora, kad je stvoreno okruženje u kojem se glas arhitektonske struke ne može ili ne želi čuti. Analizi objekta koji se planira graditi ovdje nije mjesto, jer je besmisleno govoriti o vrijednosti nečega što se želi spriječiti, ali je makar etički reći da je to, posmatrano van konteksta, svedena i savremena arhitektura, i daleko promišljenija od plana na čiji je zadatak pokušala odgovoriti. Ali i činjenica da nagrađeni konkursni rad i taj planirani objekat nisu isto rješenje tjera nas da zapitamo koji je onda zapravo bio smisao raspisivanja konkursa i izbora nagrađenog rada.

Javna i aktivna pomoć i podrška autora svih značajnih modernističkih objekata u Podgorici bi bila korisna onima koji se bore za zaštitu Hotela Podgorica, jer štiteći njega oni štite i svoje objekte od budućih i neminovnih devastacija. Ne bi bilo razumno očekivati da će iko štititi tu arhitekturu ako njeni autori nisu stali u odbranu Kaninog objekta. Ovaj nemili dogadjaj treba iskoristiti kao povod (ako već do sada nismo procijenili da je devastacija nekih najznačajnijih spomenika arhitekture to bila) da se ubrza proces zaštite 48 djela crnogorske arhitekture 20. vijeka. Ne želeći da umanjim vrijednost recimo neke crkve u Gornjem Grblju koja je zaštićeno kulturno dobro, i kao takva uveliko komplikuje život seljanima koji u skladu sa smjernicama iz elaborata o zaštiti tog objekta moraju urediti svoja ionako skromna domaćinstva jer se , eto, nalaze u zoni zaštite kulturnog dobra - dajem sebi za pravo da kažem da je potrebnije to prvo uraditi u Glavnom gradu a onda nastaviti u ruralnim sredinama. Kajakaški klub Galeb Tupe Vukotića i Zgrada stare Vlade Radosava Zekovića su makar jednake vrijednosti kao i crkva u Gornjem Grblju.

Nije naporno uvijek i stalno instistirati na činjenici da je Hotel Podgorica jedini objekat izveden u Crnoj Gori i uz to jedini objekat koji je projektovao crnogorski arhitekta nagradjen najprestižnijim priznanjem u oblasti arhitekture u SFRJ – Saveznom Borbinom nagradom 1967. godine. Onom ko ne doživljava arhitekturu na način na koji je doživljavaju arhitekte, to bi trebao da bude sasvim dovoljan podatak u prilog značaju Hotela Podgorica. A onome ko smatra da Hotel Podgorica nije povrijeđen ako se isključivo na samom objektu ne vrše intervencije dovoljno je ponuditi zamisao npr. dvanaestospratnice pored (preciznije: u uglu dvorišta na kružnom toku) Gimnazije „Slobodan Škerović“. Smatram i da je ovaj primjer blag i nedovoljno deskriptivan da bismo izmaštali razmjere ranjavanja cjelokupnog ambijenta Hotela Podgorica.

Kao što je jednom ovaj projekat nagradjen za revolucionaran stav u tretiranju prostora tako će možda i ovom borbom, iako se čini mala, dobiti još jednom i ovog puta simboličku Borbinu nagradu za revolucionaran stav u zaštiti prostora i arhitekture.