Intensiewe boerdery
Die ontwikkeling van intensiewe beesteling word lank reeds deur die eienskappe van die klimaat en die terrein belemmer. In baie Mediterreense landbougebiede het die langdurige somerdroogte die beskikbaarheid van natuurlike weiding aansienlik beperk, en was dit ook nie moontlik om dit met grane en voer te integreer nie, weens lae landbou-opbrengste. Die situasie van skape en bokke was anders, kleiner en makliker om te bestuur, en met laer voedingsbehoeftes. Perdeteling was besonder moeilik, het groot hoeveelhede kos en ruimte geverg, en wie se teenwoordigheid in die landbou-ekonomie van Noord-Europese lande 'n teken was van groter tegniese ontwikkeling en beter landbou-opbrengste. In die eerste helfte van die 20ste eeu het die herwinning van moerasagtige grond, die nuwe stabiele teelmetodes en die gebruik van chemiese voer die honger na grond om vir weiding gebruik te word verminder, wat vinnige groei in die sektor moontlik gemaak het. Intensiewe teling, wat in die afgelope vyftig jaar deur die meerderheid geïndustrialiseerde lande aangeneem is, het gelei tot 'n konstante verlaging in die prys van vleis en suiwelprodukte, wat nou deel geword het van die daaglikse dieet van 'n groot deel van die bevolking. Hierdie suksesse het lank reeds die skade wat aan mense en die omgewing aangerig is, oorskadu. Soos die landbou, verg intensiewe teling ook 'n groot hoeveelheid energie (in die vorm van elektrisiteit en brandstof) en water (nodig om die kuddes nat te lei) en dra by tot toenemende besoedeling. Die sintetiese middels wat aan diere toegedien word (nodig om groei te versnel, siektes te genees en gewelddadige gedrag te inhibeer) en die chemikalieë wat gebruik word om voerproduksie te verhoog, besoedel die omgewing: sodra dit op die lande (in die vorm van mis) as kunsmis versprei word, word dit deel van ons voedselketting.
Dr De Beer
