#bmfp

Siedziałam na parapecie, z kubkiem gorącej herbaty w jego koszuli. Promienie słońca przebijające się przez chmury idealnie oświetlały jego wyraźne rysy twarzy. Wyglądał tak niesamowicie, gdy spał. Ten moment, gdy promienie wpadały przez okno, a jego twarz wykrzywiała się w wyraz grymasu. Wyglądał tak słodko, tak niewinnie, tak idealnie. Jego ciężkie powieki powoli się podnosiły, wiedziałam, ze to ten moment, w którym muszę do niego podejść, ucałować go delikatnie w czoło i powiedzieć, jak bardzo go kocham. Właściwie, to nie musiałam, ja chciałam. Po czym rzucałam się na niego mocno przytulając. Wspólne śniadanie, żarty i uciekanie przed nim w jego koszuli po mieszkaniu, kochałam to. Chciałabym, żeby nasze szczęście trwało wiecznie. Żeby „żyli długo i szczęśliwie".