#bitteralchemist

 Ένας σιδεράς, ένας μπογιατζής, μια αρχιτέκτων, οι βοηθοί τους και γενικά βαβούρα προετοιμασίας και άγχους. Άγχους κυρίως εικονικού γιατί στη πραγματικότητα, αν κλείσεις τα μάτια το μόνο που υπάρχει είναι ένας βόμβος και γαλήνη.  Ένα αίσθημα σταθερής ροής και εξέλιξης μιας κατάστασης που απλά θα αποφέρει ένα αποτέλεσμα. Δεν έχει σημασία αν αυτό θα είναι ένα μπαρ, ένα εστιατόριο, ένας χώρος εστίασης, σημασία έχει για μένα το εγχείρημα, η διαδρομή, όλες αυτές οι παράξενες φυσιογνωμίες που βλέπω να πηγαινοέρχονται. Έχω κάτσει σε μια άκρη και παρακολουθώ. Δε μιλάω· κάποιος που τώρα τον ευχαριστώ, μου είχε πει κάποτε, “Bill εσύ δε θα μιλάς , θ' ακούς”. Τώρα καταλαβαίνω τι όμορφο αίσθημα που είναι αυτό και πόσο εκτιμάται απ' τους άλλους. Ενίοτε με ρωτούν κιόλας, τότε απαντάω, σύντομα και περιεκτικά. Αυτό. 

Θέλω να πω δηλαδή πως η κινητήριος δύναμη της δημιουργίας, είναι τελικά η ικανότητα να μπορείς να εστιάσεις ουσιαστικά σ'αυτό που κάνεις. Τότε και μόνο τότε θα μπορέσεις να αντιληφθείς και να κατανοήσεις τι σημαίνει καλοπέραση και να στοιχειοθετήσεις ένα σενάριο για το modus vivendi που θα ακολουθήσεις, με σκοπό την εμπειρική υπεροχή.