#birazsen

Tükendim artık yalanlarınıza, yoruldum isyanlarıma.

hikayeler başlıyor yeniden, cümleler biraz daha naif oluyor seni anlatırken...  ben duygusallaşıyorum.  bazen kilometrelerden hissettiğim sen, neden gerçekte bana bu kadar uzaksın? ya da şiirlerim arasında sıkışıp kalmışsındır belki de?  üzerimizden yıllar geçmiş olmasına rağmen, sanki kalbimi parçalara bölüyor anılar... ve ben tutunamıyorum zamanın yakasına, hep elimden kaçıyor, ve zaman ilerledikçe ben olduğum yerde sayıyor gibiyim.  seninle dinlediğim şarkılar çaldığında ise tonlarca ağırlık üzerime çöküyormuş gibi, nefes alamıyorum.  oysa bu naif şiirlerimi ne zaman yazsam, biraz da olsa rahatlatıyorum ruhumu...  peki bu bir şeyi değiştiriyor mu?  ‘‘bir şiir bıraktım sevdiğin menekşelerin arasına,  ve ne zaman okusam, biraz daha hüzünleniyor şairliğim.  ellerinde solup giden benliğim, sana dokunduğunda bütünleşiyor yıldızlar ile. biraz anlatmalıyım zamanı yeniden, yaşamalıyım ve nefes almalıyım papatya kokusu sinen saçlarında...  ancak ne zaman aklıma gelse hatırlanmaktan yıpranmış yıllar,  hüzünlendiriyor ruhumun derinliklerini...  ben karanlığı seviyorum, gökyüzüne aşığım...  uzanamıyorum yıldızlarıma eskisi gibi, tutamıyorum zamanın ellerinden,  ya da keşfedemiyorum yeniden gözlerinin içinde ki evreni...  ben senin evreninde dönüp duran yalnızlık mıyım?  kilometrelerce mesafeden dokunuyorum ben her gece kafamda sana,  biraz daha hüzünlendirse de beni, içimde büyütüyorum yalnızlığı...  geçmişin ayak izleri takip ediyor beni, hiç bir zaman bırakmayacakmış gibi peşimi... bir sandaldayım ve batıyorum bazen, ne zaman kürek çeksem bir dalga daha savuruyor beni...