#bialorus

„Białoruś to nie państwo, tylko muzeum”[2] - ocenia jeden z bohaterów. Trudna historia i często nieoczywista tożsamość dodatkowo komplikują sytuację. Tak reportaże, jak i nasza dyskusja były zatem wyjątkowo interesujące. Zastanawialiśmy się wspólnie nad sygnalizowaną w omawianych tekstach mentalnością białoruskich mężczyzn (a także nad tym, czy można tu w ogóle mówić o jakichś geograficzno-narodowościowych prawidłowościach), nad zagrożeniami płynącymi z nieznajomości historii, a także z jej powierzchownego nauczania i politycznego wykorzystywania oraz nad przyszłością, nie tylko naszych wschodnich sąsiadów (dziś wyjątkowo niepewną), ale też całego świata.

Nikt z nas nie miał chyba wątpliwości, że dobry reportaż to doskonały sposób na poznawanie otaczającej rzeczywistości. A następnym razem pochylimy się nad doskonałą, egzystencjalną prozą…Stay tuned! :)

[1] Ojczyzna dobrej jakości. Reportaże z Białorusi, red. M. Nocuń, Wołowiec 2019, s. 176.

[2] Tamże, s. 74.

Autorka: Zuza Sobieraj