De elite van de Menapiërs leeft het liefst op de strategische versterkte heuvels van ondermeer het Hooghe en de Zandberg. De Morinen en Menapiërs bouwen geen steden, maar wonen in her en der verspreide hutten, midden in de talrijke wouden, op heuvelruggen en middenin moerassen. Het zijn harde, vrij grote (tot 1m60) korzelige, ruwe sterk gespierde mensen. Hun huid is wit. Ze bezitten heldere…

‘Goedemorgen’ klinkt de verzorgster vriendelijk vanachter haar mondkapje, voor hen geldt de nieuwe regel niet. Haar ogen kijken vragend, mijn broer noemt mijn moeders naam. Ah, daar is ze, samen met een verzorgde, slanke man die, half achter mijn moeder, aan schuifelt. Mijn moeders rug is wat gebogen, ze loopt wonderbaarlijk goed en ontspannen sinds ik haar voor het laatst bezocht. Hier zitten een paar weken tussen, vanwege een corona uitbraak op een andere afdeling. ‘Kennen jullie hem al?’ vraagt ze met lichtjes in haar ogen. Hier waren we een beetje op voorbereid. ‘Ha, ma’ zeggen we monter, omhelzen onze moeder in de virus stand, met afgewend hoofd, knikken vriendelijk naar de voor ons onbekende man. Hij glimlacht flauwtjes, kijkt zonder ons echt te zien. De verzorgster die de situatie inschat, neemt de man aan haar arm mee. ‘Ga lekker met je kinderen wandelen, jullie zien elkaar zo weer’ en geeft ons een knipoogje.

Bezocht: 17 november 2019

Ik vond de tentoonstellingen van het Nieuwe Instituut heel slecht vormgegeven. Omdat de ruimtes donker waren, was een hele hoop erg slecht te zien. De zwarte borden met witte letters met daarboven nauwelijks verlichting zorgden ervoor dat ik de teksten amper kon lezen. Ook was er helemaal geen route aangegeven, waardoor ik van de begane grond naar de eerste verdieping de brandtrap heb gebruikt in plaats van de helling die daarvoor bestemd is. De Bauhaus Lessons, de “tentoonstelling” die me het interessantst leek, was ongeveer net zo groot als de ruimte die de bank bij mij thuis in neemt. Dit was ook de enige tentoonstelling die wél leesbaar was. 

Er was op de derde verdieping een tentoonstelling over computervirussen. Deze derde verdieping bestaat vooral uit roosters, die nét iets lager liggen dan de planken vloer. Omdat de scheiding/ingang een scherm van plastic slierten was (van het soort dat je ook wel tegenkomt in zwembaden, als je naar het buitenbad wilt), kon ik dat niet zien en ik struikelde. Als persoon met hoogtevrees is struikelen en dan 3 verdiepingen naar beneden kijken niet echt een prettige ervaring. Ook bij deze tentoonstelling waren weer die zwart-met-witte-letters borden gebruikt, en de kaarten die aan de felle schermen hingen, waren door het contrast en de felle schermen eigenlijk niet te lezen. Bij het verlaten van het gangpad struikelde ik wéér over dat randje. In de laatste gang van deze tentoonstelling struikelde ik voor een derde keer, dit maal over een snoer wat midden in het looppad was vastgemaakt.

Een ander gedeelte van de derde verdieping ging over iets met vogels, maar waar het precies over ging kon ik niet lezen, omdat er dit keer gekozen was voor een bord van glimmend metaal, met letters erop in dunne lijnen. Bij de werken zelf leken geen bordjes te zijn, tot ik op een van de metalen vogels letters ontdekte. Deze waren echter nóg moeilijker te lezen, en dat was het moment waarop ik het op gaf en naar beneden ging.

Bij het Nieuwe Instituut hoort ook het Sonneveld huis, een in de begin jaren '30 gebouwde villa in de stijl van Het Nieuwe Bouwen. Dit is wat mij betreft het enige wat mijn bezoek aan het Nieuwe Instituut het waard heeft gemaakt. De piepjes van de audio-tour mogen wel iets zachter van mij.

Dat het huis bij het Nieuwe Bouwen hoort is te zien aan het gebruik van moderne materialen, met veel licht, en het gebruik van kleuren om de verschillende functies van de ruimtes aan te geven. Wat mij opviel was dat dit huis gemakkelijk ook in deze tijd gebouwd had kunnen worden, hoewel de inrichting dan toch wat ouderwets zou aanvoelen. Maar in de jaren '70 had dit gebouw mét inrichting zeker niet misstaan.

De badkamers vind ik geweldig, helemaal monochroom in felle kleuren, heerlijk. Ook het op maat gemaakte meubel in de gedeelde salon van de meisjes vind ik heel goed vormgegeven. Vorm, functie en praktikaliteit, allemaal in harmonie. Ook het gebruik van metallic verf, waarvan ik dacht dat het vrij heftig zou zijn, was ik onder de indruk. Ik heb zeker inspiratie opgedaan.

Bezocht: 21 september 2019

Wondr Experience is gebaseerd op zogenaamde ´Instagram musea´, die er op gericht zijn de bezoeker een hoop mooie foto´s te laten maken. Echter, deze tentoonstelling in Amsterdam richt zich er ook op om de bezoeker de kunst echt te laten beleven, en wat mij betreft is dat gelukt. Elke kamer heeft een bepaald thema en bij bijna alle kamers worden alle zintuigen geprikkeld. 

Een goed voorbeeld is de muziekkamer, waar je overweldigd wordt door alle glitters en iriserende versiering. Je kunt een foto maken van jezelf op een speciaal ingericht podium met microfoon en ventilatoren die je haar perfect laten bewegen, maar elke hoek van de kamer is fotogeniek. Een ander belangrijk onderdeel van de kamer is een muur met draairad, waar het wiel een bepaalde kleur aan geeft. Het is dan de bedoeling dat men een koptelefoon met die kleur pakt en geniet van de gegeven muziek. Zo lopen/dansen er door de kamer meerdere mensen die allemaal naar andere muziek luisteren. Ook zitten er twee glinsterende karaoke kamers verstopt in twee met roze vacht beklede kubussen. Zo is de kamer niet puur een mooie achtergrond voor een post op sociale media, maar echt een beleving.

Zo zijn er nog 13 kamers, die met elkaar gemeen hebben dat ze met een bepaald idee zijn ingericht, en de bezoeker uitnodigen tot interactie met de kunst in de kamer. Elke kamer heeft een bordje met een korte uitleg en de naam van de kunstenaar, maar in de meeste gevallen zijn de borden niet nodig om je te vermaken. Uitzonderingen zijn de borden met regels bij het Spekjeszwembad en de Ballenbak, maar ook die regels zijn eigenlijk heel logisch.

Als ontwerper was het heel leuk om hier heen te gaan, want veel materialen worden op een ongebruikelijke manier toegepast (een pluizige muur bijvoorbeeld) en het was gaaf om te zien hoe in eigenlijk alle kamers alleen kunstlicht werd gebruikt, maar overal op een andere manier om een volledig verschillende sfeer te creëren. Ook het steeds terugkeren van dezelfde opmaak van de borden en het kunnen ontdekken van het WONDR-eye in verschillende kamers op verrassende plekken was een goede keuze van de stylisten, wat mij betreft.

Er liepen vooral typische “Instagram-meisjes” (make-up op, mooiste kleding aan, goed poseren, net zoveel foto’s maken als nodig is om de perfectie te bereiken) rond, maar er waren ook een verrassend aantal kinderen met hun ouders (het spekjeszwembad en de glitterkamer waren favoriet), en een aantal mensen die er duidelijk voor de ‘Experience’ waren. Ik weet niet of het is gelukt om bij de meesten daarvan het ‘perfecte plaatje’ denkbeeld los te laten, maar ik weet wel zeker dat iedereen het heel erg naar hun zin heeft gehad, meer dan als het alleen om de foto’s gaat. Ik raad een bezoek echt aan.