#bezichtiging

Dat de vakantie definitief voorbij is bleek vandaag maar weer eens. Ik werkte me uit de naad om de boel schoon en opgeruimd te krijgen. Ik bracht de hond elders onder en moest met de kinderen ook ergens mijn toevlucht zoeken. Met andere woorden: er stond weer een bezichtiging op het programma #imlovinit

Kleine, achterstallige klusjes uitgevoerd, alles fris en zuiver gemaakt kortom: wees welkom .…

Soms, heel soms, gaat een gesprek niet zoals je zou willen. Haperend wat informatie en beleefdheden uitwisselen, meer is het dan niet. Het gebeurt me niet vaak. Ik kan redelijk kletsen. Ook voor twee. Mitch heeft ook geen moeite een gesprek wat langer aan de gang kan houden dan, strikt gezien, noodzakelijk is.  Het is hier dus niet vaak stil op kantoor. Soort zoekt soort wordt wel eens gezegd. We komen vaak in contact met gelijkgestemden. Geouwehoer is het resultaat.

Gister had ik zo’n net-niet gesprek. Het was eigenlijk meer een helemaal niet gesprek. Een collega makelaar wilde met haar klant een huisje bezichtigen. Toen ik aankwam was zij er wel, maar de klant nog niet. Geen probleem. ‘Dan wachten we toch even?’ Ik leidde haar, in afwachting van de klant, alvast even rond. Omdat het een klein huisje is, duurde dat niet lang. We eindigden de ronde in de woonkamer en daar begon het:

‘Dus, jullie werken met z’n tweeën ook? ‘

‘Ja.’

‘Ok, leuk.’

‘Ja.’

‘Hebben jullie het druk?’

‘Hmm? Ja. Beetje.’

Stilte…

Ken je dat? Dat je TV zit te kijken en je bij iets ongemakkelijks de neiging hebt om weg te zappen?  Nou zoiets maar dan erger. En ik kon deze collega natuurlijk niet weg zappen. Quasi nonchalant pakte ik mijn Blackberry om net te doen alsof ik een heel belangrijke mail had gekregen. Turend naar het beeldscherm zocht ik naar een gespreksonderwerp. Ik probeerde het maar nog een keer:

‘Is je klant er al bijna denk je?’

‘Als het goed is wel' 

‘Weet hij waar het is?’

‘Ik denk het wel’

‘Oh…’ 

Oorverdovende stilte…

De klant in kwestie, een meneer uit Taiwan, bleek een aantal haltes te vroeg uit de tram te zijn gestapt. Daarop was hij maar gaan lopen. De wandeling duurde, helaas, ruim 25 minuten. 25 hele lange minuten. Zulke lange minuten had ik nog nooit meegemaakt. En als mijn collega nou zelf ook gewoon haar smartphone erbij had gepakt, dan hadden we allebei wat voor onszelf kunnen doen. In plaats daarvan bleef ze me maar verwachtingsvol  aankijken met blik van: nou jongen, vertel eens wat leuks. Onder druk presteer ik blijkbaar het slechtst want, voor ik het wist, begon ik over (ja hoor!) het weer:

‘Koud he? Met al die sneeuw en zo.’

‘Ja.’

 ‘Best gevaarlijk zo fietsen ook he?’

‘Ja. Glad.’

En weer die stilte…

Ik was bijna in staat om een lied te gaan zingen. Een lied over het land waar de tijd stilstaat. Of een lied over de stilte wellicht. Alles om de boel maar op gang te krijgen. Net op dat moment kwam de klant binnen. Hij was heel erg sorry dat-ie te laat was. Mij maakte het allang niet meer uit. Hij praatte namelijk honderduit. Een spraakwaterval leste mijn dorst. Het wonderlijke was, dat mijn collega opeens Brugman heette. Ze leidde haar klant rond en vertelde meer over de woning dan ik ooit zelf zou hebben gekund. Best knap, aangezien wij hem verhuren. Met stomheid geslagen door deze metamorfose, hobbelde ik er maar een beetje achteraan. Ik wilde haar niet storen want ze zou zomaar weer kunnen dichtklappen.

 Nadat ik ze vriendelijk had uitgelaten spoedde ik me weer naar kantoor. Ik wist dat daar mensen zouden zijn die dingen tegen me gingen zeggen. Zomaar. Onderweg praatte ik hardop tegen mezelf. Gewoon, omdat ik dan zeker wist dat er iemand terug zou praten. Nog meer ongemakkelijke stilte zou pijn doen aan mijn oren. 

Code Oranje, weeralarm, DEFCON 5. We waren weer gewaarschuwd. Iedereen die niet voor 01:00 vannacht thuis zou zijn, zou daar ook nooit meer aankomen. Niet tot de lente in ieder geval. Sneeuwschuivers waren op strategische knooppunten door het hele land opgesteld. Het strooizout was al weer bijna op (wie doet eigenlijk de inkoop daarvan?). Een nieuw filerecord was voorspeld. Winter’s coming! Nou is er letterlijk maar een ding dat ik leuk vind aan de winter… Sneeuw dus. Een voorproefje hadden we woensdag al gehad, maar dat beetje poeder bleef natuurlijk weer niet liggen. Het nieuws van gister op de radio, tv en internet stelde mij gerust: het was aan! Misschien zouden wij dan ook eindelijk mensen op tennisrackets in de straten zien.

Vanmorgen vroeg, net wakker, schoof ik het gordijn van mijn slaapkamer hoopvol opzij. In de eerste instantie zag ik alleen grijs. Ik zette mijn bril op (zonder bril of lenzen is bij mij alles altijd wazig en grijs) en keek nog een keer. Nog steeds grijs, en een beetje wit deze keer. Snel zette ik het nieuws aan. Misschien was de storm overgewaaid. Een reporter van het KNMI vertelde, ietwat beteuterd, dat allemaal wat later zou gaan gebeuren. Zeeland had het al wel ontzettend zwaar, en dat zouden wij ook nog gaan krijgen. Dacht ze.

Ik had mijn eerste bezichtiging om 09:00. Net toen ik naar buiten liep begon het te sneeuwen. Nou ja sneeuwen. Natte, zachte vlokken die mijn handschoenen en jas in no-time drijfnat maakten . We hebben een apart woord voor hagel, ijzel, sneeuw en zes soorten regen, maar voor deze sneeuw mag van mij een nieuw woord worden bedacht. Mc Flurry ofzo. Eenmaal onderweg merkte ik, door de glibberigheid pas na een tijdje, dat ik een… *TROMGEROFFEL*… lekke band had. Ik keek op en zag warempel een fietsenmaker aan de overkant van de straat. Geluk bij een ongeluk. De fietsenmaker was nog niet open, maar aan de openingstijden op de deur te zien, ging dat niet lang meer duren.

Het duurde natuurlijk wel lang. Na een tijdje wachten in de Flurry, kon ik in de winkelruit zien dat wit mij toch erg goed staat. Net toen ik op het punt stond mijn fiets (en de bezichtiging) te laten voor wat-ie was, verscheen de fietsenmaker in de verte. Lopend, welteverstaan. Terwijl ik me verwonderde over het feit dat een fietsenmaker niet op de fiets naar zijn werk ging, opende de goede man zijn zaak. ‘Wat kan ik voor je doen jongen?’  ‘Nou meneer, doet u mij maar een setje winterbanden’, begon ik jolig. De blik in zijn ogen na het horen van deze opmerking, maakte dat de sneeuw voor zijn winkel opeens wel bleef liggen. ‘Die heb ik niet jongen, het is hier geen Kwik-Fit!’. ‘Grapje meneer, ik heb een lekke achterband. En best wel haast’. Grommend pompte de fietsenmaker mijn achterband op. Toen hij merkte dat de band niet leegliep verkilde de blik in zijn ogen nog meer. De sneeuw bleef nu ook liggen aan de overkant van de straat. Terwijl ik hem duidelijk probeerde te maken dat ik echt niet expres zijn tijd had verdaan, verliet ik, excuses mompelend, snel de winkel. Op naar mijn bezichtiging. Daar aangekomen merkte ik dat iedereen te laat was. ‘We hebben even afgewacht hoe erg de sneeuw zou zijn…’

Dinsdagavond  om 22:06 kreeg ik het volgende berichtje van Mitch:

‘Hi there, just to let you know, knie naar de klote nu voor controle in het ziekenhuis wachten op de foto! X’

Foute boel dus. Mitch heeft in de loop der jaren tijdens het voetballen (zowel op het veld als in de zaal) tal van blessures opgelopen. Gescheurde enkelbanden, schouders uit de kom en een gebroken sleutelbeen om er maar een paar te noemen. Aan deze ‘mooie’ lijst kan nu ook knie-uit-de-kom worden toegevoegd. Ik wist eerlijk gezegd niet dat je knie uit de kom kon. Maar bij Mitch sta ik ook nergens meer van te kijken. Over een halve week weten we of zijn banden nog heel zijn. Gelukkig heeft Mitch een nogal hoge pijngrens (zelf, ter plaatse, de knie weer in de kom gezet bijvoorbeeld).

Ik had me al ingesteld op een paar dagen alleen werken. Maar toen ik op kantoor kwam de volgende dag was Mitch er al. ‘Show must go on’ was zijn droge commentaar. En of ik een koffietje voor ‘m wilde zetten. ‘ Maar heb je dan niet te veel pijn om te werken?’ vroeg ik hem. ‘Pijn is voor meisjes’ antwoorde hij, terwijl hij nog maar wat ibuprofennetjes verslond. Tegen die logica kon ik niet op. Aan de slag dan maar.

Dezelfde dag was het hier op kantoor een zoete inval van bezorgde vaders en moeders. Wat Mitch betreft hoogst irritant. Waar maakte iedereen zich toch zo druk om, hij moest toch gewoon werken! Dat werken was dus vooral zijn eigen klanten bellen, met de mededeling dat Sjoerd de komende weken met ze zou gaan bezichtigen. Tenzij het op de begane grond was, dan kon hij wel mee. Right.

Als je met z’n tweeën een makelaardij runt  merk je het wel als iemand niet meer op 100% kan werken. Bijna direct heb je een verschuiving van twee mensen met ongeveer dezelfde taken, naar een verdeling van binnen- en buitendienst. Ik heb een warme sjaal en een paar handschoenen gekregen omdat ik nu twee keer zo veel buiten ben. Het is trouwens maar goed dat ik niet degene ben met de knie uit de kom. Ik was de dag erna namelijk wel gewoon in bed blijven liggen. Huilend. In een hoekje. Nu kunnen we het samen toch goed opvangen. Ik merkte wel dat ik nu een stuk voorzichtiger ben op de fiets. Een paar krukken in de hoek is wat mij betreft meer dan genoeg.