#beyhude

Sıradan bir incelik gereğince, Yaklaştı yanıma, gülümsedi, Yarı üşengeç, yarı sevecen, Öpücüğünü ellerime değdirdi. Ve gizemli eski çehrelerin Gözleri üzerimde dolandı … Bütün uykusuz gecelerimi, Sürünceme ve çığlıklardan bir on yılı Usul bir sözcüğe doldurdum Ve dedim ki, beyhude. Gittin sen, ve şimdi ruhum Boş ve aydınlık yeniden.

Belki de hazzı bu kadar korkunç kılan, bir vücudumuz olduğunu bize öğretmesidir. Daha önce bu vücut sadece yaşamamıza yarıyordu. Şimdi ise, bu vücudun kendine özgü bir varoluşu, hayalleri, iradesi olduğunu hissediyoruz ve ölümümüze kadar onu hesaba katmak, ona boyun eğmek, onunla uzlaşmak ya da mücadele etmemiz gerekecek. Ruhumuzun onun en iyi hayalinden başka bir şey olmadığını hissediyoruz (hissettiğimizi sanıyoruz). İç sıkıntımın ikinci bir suretini çıkartan bir aynanın karşısında, yalnızken, vücudumla, onun zevkleri ya da acılarıyla ne gibi bir ortaklığım olduğunu düşünmüşümdür, sanki o vücuda ait değilmişim gibi. Ama ben ona aitim, dostum. Bunca kırılgan görünen bu vücut benim erdemli kararlarımdan daha uzun ömürlü halbuki, hatta belki ruhumdan da, zira ruh çoğu zaman ondan önce ölür. Bu cümle Monique, kuşkusuz sizi itirafımın bütününden daha çok sarsmıştır: siz ölümsüz ruha inanırsınız. Sizin kadar emin olmadığım ya da daha az gururlu olduğum için beni bağışlayın; ruh bana çoğu zaman vücudun aldığı sıradan bir soluk gibi görünüyor.