#ben:

evimizde bir dolabın içinde bir tavuk yaşıyormuş ama esir gibi, hiç dışarı çıkarmıyormuşuz ve karanlıkta kendi kendine duruyormuş öyle. dışarı çıkıyor, ay anlatırken de ağlıyorum djndkdf, evde yürürken bizimkiler diyor ki hadi geri koy, ben de paytak paytak yürüdüğünü görünce diyorum ki "durun bari biraz daha yürüsün ayakları açılsın yürüyüşüne bakın". sonra koyuyorum galiba ama o kadar içime veriyor ki geri çıkarıyorum ve tavuk küçük bir erkek çocuğu oluyor artık, biz bir erkek çocuğunu saklıyormuşuz karanlık dolapta. çocuk geri koymadığımız için seviniyor, ben de kucağıma mı alıyorum, onu bir yere mi oturtuyorum, çocuk esirgeme kurumu gibi bir yeri aramaya çalışıyorum ama olmuyormuş öyle bir sebepten ötürü.. bizde de kalamaz çünkü sebebi belli değil mi evdekiler onu kabullenmemiş. ben de bizde kalsın diye ısrar etmiyorum, önemli olan çocuğun özgür ve mutlu olması, benimle olması değil. çocuk birden bir köpeğe dönüşüyor, biz köpek saklıyormuşuz. internete falan koymuşuz fotoğraflarını, bir oyuncu (burak deniz hsjdjgh) twitter'dan görmüş, köpeği (kediyi? o an biraz karışık) sahiplenmek istemiş. o kadar seviniyorum ki...... sonra bu köpek papağan gibi bir kuşa dönüşüp pencereden dışarı uçup geri geliyor ve yeniden köpek oluyor, kocaman gülüyor sonra, ben de "anne, onca zaman orada daracık yerde karanlıkta kalmasına değer miymiş, nasıl gülüyor şimdi baksana" diyerek hüngür hüngür ağlamaya başlıyorum. uyandım sonra ve hala ağlıyorumdjnddnnf of tamam yazdıklarımı güzel cümleliyorum şimdi ve ağlamam da bitti