#basahin

m e r o s o t #basahin #licin #hawaiwaterparkmalang

Unang una sa lahat, hindi nakakamatay ang pagiging broken hearted. Nakakamatay lang ito pag di ka kumakain sa pag iinarte at pababayaan mo ang sarili mo. Tandaan: di ka mabbroken hearted kung siya talaga yung para sayo. Madaming bagay ang pwedeng maging dahilan kung bakit ka nasasaktan. Pwedeng dahil niloko ka? Pinaglaruan? Pinaasa? Ginago? Pero choice mo naman yon in the first place. Masasaktan ka talaga kasi parte talaga yon ng pagiging in love. Pero di ba bago ka magmahal, kelangan mo munang iconsider yung fact na masasaktan ka talaga at isipin kung worth it bang masaktan nang dahil sa taong gusto mong mahalin? Pag nagmamahal ka, hindi kelangang puro puso. Ginagamitan din yan ng utak. Kahit 1% lang ng utak mo, gamitin mo. Utang na loob. Dahil hindi laro ang pagmamahal, sugal yan. Bakit ka magsesettle sa isang pagmamahal na walang kasiguraduhan? Walang patutunguhan? Walang simula pero may katapusan? Hindi masamang mainlove. Ang masama, malasing ka sa pag-ibig na akala mo para sayo pero pinipilit mo lang na maging iyo. Hindi madaling mag-move on. Sino bang may sabing madali? It takes time. Crap! It takes all the fucking time. Pero wag mong lunurin yung sarili mo sa kakaiyak kasi sa huli, kahit masupplyan mo ng tubig ang Angat Dam, hindi na siya babalik. Bakit imbis na magmukmok ka jan eh magmumog ka at tanggapin yung katotohanang, "Boy wala na." Masakit oo, pero yon yung totoo. Sometimes, you just need a high five....right on the face. Para magising ka sa katotohanan. Sabi nila, magpaganda ka kesa umiyak. Patunayan mo daw na nagkamali siya kasi iniwan ka. Engggggg. That's a big no no. Gawin mo yon, hindi para sa kung sinuman kundi para din sa sarili mo. Gamitin mo lahat ng mga natutunan mo para sa susunod, masasaktan ka na dahil sa tamang tao. Pain? You can't escape from it or walk thru it. You should endure it. You should feel it so you can actually live. Kasi gaya ng sakit ng ulo, lilipas din yan. Minsan, mabilis. Minsan, matagal. Pero gagaling din yan. Walang pain reliever na makakarelief jan. Pero may "acceptance" na makakapag alis niyan. :)

"Nasasaktan na ako." Sinabi ko bago tumayo sa upuan noong lahat sila ay may ginagawa, ikaw at ako lang ang nakarinig.

napakaganda ng mensahe ng quote na ito, napaka poetic.

BOYS POV: I will take care of you. I will only love you baby. Gusto kong maramdaman mo kung gaano kita kamahal. Alam ko natatakot ka.. alam kong hindi madali sayo to. Pero thank you baby sa pagtitiwala sa akin. Thank you kasi binigay mo sa akin yung sarili mo ng buong-buo. Well baby, gusto kong malaman mo na sobrang masaya ako na nangyari sa atin to. Hindi lang to basta sex sa akin babe eh. That night, it really feels great. Yung pakiramdam na sayo ko lang din ibibigay yung sarili ko. Yung ayaw ko na matapos yung gabi kasi damang-dama ko na iisa tayo. I love you baby. I will never ever leave you. I'm only yours forever. GIRLS POV: Baby, this is it. Ipinagkatiwala ko na yung sarili ko sayo. Sobrang kinabahan ako.. punong-puno ako ng takot pero dahil ipinaramdam mo sa akin na walang dapat ikabahala, nabawasan din yung pagkabog ng puso ko. Thank you baby sa pagpaparamdam na mahal na mahal mo ako. Tama ka, were making love. Sex doesn't make us as on but Love does. Hindi ako nagsisisi na sayo ko binigay yung sarili ko. Hindi ako nagsisisi na ibinigay ko ang lahat sayo. Mahal kita eh. At alam ko namang walang dapat pagsisisihan kasi mas mahal mo ako. I'm only yours...

Mahirap ba akong magustuhan? Bakit ganun? Yung ibang tao parang effortless na nagugustuhan ng nakakarami. Wala na silang dapat patunayan.. wala na silang dapat gawin para kaaliwan sila ng lahat. Ang unfair naman talaga ng buhay. Bakit sa dinami-rami na ng ginawa ko hindi ko pa rin sila magawang magustuhan ako. Mas napapansin pa rin nila yung mga pagkukulang at pagkakamali ko. Pero alam mo ba kung ano yung mas masakit? Yun yung wala ka na ngang ginagawang mali, ayaw pa rin nila sayo. Yung ginawa mo na nga lahat ng gusto nila, hindi pa rin sapat. Kulang na kulang pa rin daw. Masakit sa akin na kailangan ko pa talagang patunayan yung sarili ko ng paulit-ulit. Minsan nakakasawa na. Minsan nakakapagod na. Gusto ko lang naman na may makaintindi sa akin. Gusto ko lang naman na may tumanggap sa kung ano at sino ako. Ayoko na kasing makarinig ng mga panghuhusga. Ayoko ng maikumpara pa. Ano pa bang dapat kong gawin para magustuhan nila ako? Ipinanganak ba ako na ikinaiinisan at inaayawan ng lahat? Hindi naman di ba? May karapatan din naman akong tanggapin at mahalin sa paraan na gusto ko... sa paraan na pinapangarap at deserve ko.