#balayong

iii.

alone, i am. in solitude, i’m home.

forth from mess that has grown.

i let go of the distress and anxiety

Hindi mo kailangan ng rosas.

Kaya kapag iyong mamamalas ang mga rosas na lukob ng kanilang mga palad, huwag kang papupuwing sa ihip ng hangin, h’wag pababayaang magbalong ng batis ang iyong mga kurap, h’wag pasisibulin ang babaong binhing lungti sa mata, lumago’t gawing mga dahon ang iyong mga kamay, gawing bukong namumula ang mukha, o magsisatinik ang mga balahibong pinatindig ng lamig ng Pebrero, at mag-isang isabuhay ang sulinaw ng pag-aalay, dahil

hindi ka dapat binibigyan ng rosas.

Hindi mo sila katulad, pagkat pawa silang magkakahawig, iisa ang bihis ng napapawing rikit, daan-daang dalagang mga damit ay huwad-huwad. Alam mo, kaya Pulang pula ang mga rosas ay dahil sa hiya.

Hindi bagay sa iyo ang rosas;

hayaan mo silang mangalunod sa pagsinghot ng samyong guniguni mamukadkad ng sugat ang mga palad, ipandilig sa nangaluluoy na pumpon ang tuwang naging luha. Masdan mo ang kanilang mga pisngi, inginingiti ang hapdi ng pagsalat sa pagsintang pinakyaw sa Dangwa, o sa bangketa ng EDSA.

Hindi kita bibigyan ng rosas.

Sa Marso uupo tayo sa lilim ng balayóng, at uulan ng bulaklak.

  21 Pebrero 2013