Αν δεις ανθρώπους σιωπηλούς μοιάζουν

ναυάγια

αδειάζουν την ψυχή γεμίζοντας τετράδια

και τα υπογράφουνε με ξένα πάντα ονόματα

και σε ερωτεύονται σε πλοία και καταστρώματα

Και να τις εδιωξες μακρια ,γυρνανε οι μνημες 

ποτε μου δεν μπορεσα να ξεχασω o,τι δεν ειπες

Είναι καιρός να κοιτάξω εμένα,

θελω να με βρω

έχω να ζήσω, δεν το ξεχνώ

ο χρόνος πολύτιμος, δεν τον πετώ

....

Σ’ είχα κανει μαγκα χιλιάδες φορες και συ πουθενα!

Θελω να φυγουμε όπως φευγει η παλίρροια

Και να ανεβαίνουμε σε παρατηρητήρια

Και εκεί να σε μεθάω και να σε έχω υπο

επήρεια

Για να νικησω να μου πεις συγχαρητήρια

...

Ποσό αναγκη είχα αυτο το καλοκαίρι δεν

καταλαβαινεις!

Θέλω να ’ρθεις και να με βρεις

να κάτσεις να τα πούμε

πως νιώθουμε παράφορα, πως ζούμε ετσι αδιάφορα.

Εσύ στον κόσμο σου και εγώ στον δικό μου μα ήρθε και για τους δύο το τέλος του κόσμου..