Als ik zeg dat ik naar Alonissos ga, kijken mensen me vreemd aan. ‘’Alonissos, zeg je? Nooit van gehoord. Spreek je het wel goed uit?” Wanneer ik vertel dat het een van de drie bekendste Griekse Sporaden eilanden is, wordt er voorzichtig geknikt. Ja, dat komt wel wat bekender voor, maar nog steeds gaat er niet echt een belletje rinkelen.

Gelukkig  maak ik deel uit van het Ilovegriekenland project, zodat ik je kan vertellen over dit wonderschone pareltje.

Puur Griekenland Alonissos is gezegend met een natuurlijk landschap en omringd door kleine eilanden, verspreid over de archipel. Hier voelt alles nog onbedorven en echt. Dennenbossen en olijfgaarden bedekken het eiland. Het ligt enigszins buiten de gebaande paden, in het noordwesten van de Egeïsche Zee en ver weg van alle hoofdwegen en steden, maar toch kun je er makkelijk komen. Omdat Alonissos zelf geen luchthaven heeft, vlieg ik van Amsterdam met TUI naar Skiathos, met zijn korte landingsbaan die eindigt in zee.

Om 22.15 uur komt de ferry Flyingcat aan in de haven van Skiathos en we vertrekken richting Alonissos. Ik kom in het donker aan bij het Atrium hotel en zie geen hand voor ogen. Wanneer ik de volgende morgen wakker word en de gordijnen opentrek, ben ik verrast door het prachtig uitzicht. Een musje springt, luid kwetterend, van dak tot dak om me te verwelkomen. Volgens mij heb ik de allermooiste kamer van het hotel en ik sta te popelen om de rest te ontdekken. De tweede verrassing komt, terwijl ik onderweg ben naar het ontbijt: Twee zwembaden met panoramisch uitzicht op de omgeving. De lavendel die vol in bloei is, geeft zijn geur af, terwijl ik de trap afloop naar het terras. Wat een heerlijke plek om te vertoeven.

De verleiding is groot om mijn bikini aan te trekken en in het zwembad te springen, maar er zijn plannen gemaakt. Kiki Anagnostou, de gids komt me ophalen om naar de oude stad Chora te gaan en om een aantal strandjes aan te doen. Gewapend met cameratas en bikini past alles maar net in haar Smart. Klein, maar handig om je te verplaatsen. Je kunt ook de bus of taxi nemen, een quad-fiets of scooter huren, maar al wandelend kom je ook een heel eind.

Chora (Palio Chorio) ligt trouwens op een hoogte van 250 meter en heeft een schitterend uitzicht. Na de aardbeving in 1965 is het grotendeels gerestaureerd en ademt een relaxte sfeer uit. Met een geheel eigen schoonheid,  pastelkleurige huizen, galeries, tavernes en fraaie doorkijkjes is de stad zeer fotogeniek. De Byzantijnse kerk is nog intact en er is een deel van de Venetiaanse vestingmuren te zien.

Het oude Ikos Op het klif, bij Kokkinokastro liggen de restanten van Ikos, de antieke hoofdstad uit de Minoïsche tijd. Alonissos, wat vreemd genoeg ‘ander eiland’ betekent, was eigenlijk het eilandje dat vandaag de dag Kyra Panagia heet en ten noorden van Alonissos ligt. Heel bijzonder, net als de oude verhalen over de piraten in de Byzantijnse periode. Alonissos was de plek waar ze zich verscholen in het groen om aanvallen uit te voeren. De nalatenschap is zo groot dat ik ieder moment verwacht dat er piraten uit de bosjes kunnen springen.

De havenstad Patitiri is de meest levendige plek van het eiland, maar slaagt er toch in om een ​​gevoel van ontspannenheid te behouden in plaats van te veranderen in een gekkenhuis van mensen. De meeste hotels, appartementen en kamers vind je hier op loopafstand van restaurants, terrasjes, cafeetjes en hippe winkeltjes.

Boven op de helling, vind je hier het Volkenkundig museum dat eigendom is van Kostas en Angela Mavriki. In het museum, dat uit vier etages bestaat, worden diverse voorwerpen tentoongesteld uit de lokale en Griekse geschiedenis. Er is ook een serieuze piratenverzameling uitgestald. Gaaf! Jack Sparrow is leuk, maar hier ligt hét echte werk. Het eiland zou trouwens niet misstaan als decor voor een van de nieuwe Pirates of the Caribbean films.

Excursie met de boot naar Marinepark Het National Marine Park, opgericht in 1992, is een toevluchtsoord voor zeldzame zeevogels, dolfijnen en zeehonden met de naam Monachus Monachus. Veel van deze zeehonden leven vooral in zeegrotten ten noorden van Alonissos. En over grotten gesproken: tijdens de excursie kun je de ‘Blue Cave’ bekijken. Het water is hier prachtig van kleur en we mogen rond de grot zwemmen en afgelegen strandjes bezoeken. Omringd door lucht en water kun je hier op het eilandje Kyra Panagia ook een wandeling door het ruige landschap maken, of de steile trap nemen naar het honderd jaar oude klooster, dat nog bewoond wordt door twee monniken. De levendige verhalen van Kapitein Pakis en zijn boot Gorgona maken de ervaring compleet. Verveling is uitgesloten.

De Kastanorema-kloof Sportief, als ik ben, heb ik mijn zinnen gezet op een wandeling door de kloof van Kastanorema, ten noordoosten van het eiland. Eenmaal door het hek (om geiten binnen te houden) buigt het spoor af en wordt het steil. Gelukkig heb ik goede wandelschoenen aan, want de rollende stenen lopen niet zo makkelijk. Voorbij het eerste deel wordt het pad gelijkmatiger en loop je door een geurig dennenbos. We lopen de kloof opwaarts en in een cirkel (vanwege de auto) en doen er drie-en-een-half uur over. We drinken de meegebrachte koffie op de allermooiste plek van het eiland. Hier heb je een geweldig zicht op de stranden van Micros en Megalos Mourtias, het eiland Evia naar het zuiden, de twee broers (troetelnaam voor de twee eilandjes), naar het oosten en het eiland Peristera.

Geen strand hetzelfde Milia (Apple tree) Beach, Chrisi Milia (golden apple tree), Kokkinokastro (red Castle) Agios Dimitros (The long one) en Glyfa (near steni vala) zijn slechts een paar namen van de vele stranden. Houd je van een fijn zandstrand of juist kiezelstranden? Houd je van open of van verscholen strandjes? Hier kan het allemaal. Is er aan de ene kant te veel wind, dan pak je het strandje aan de andere kant.

Een echt nachtleven hoef je hier niet te verwachten, denk meer aan loungebars of restaurants. Maar heel Alonissos is easy-going. Geniet van de relaxte sfeer en maak contact met de lokale bevolking, die te allen tijde zijn passie, gewoonten en tradities wil delen.

Reisblog & Foto's : Linda de Jong