#aliceguillermo

In today's world, art has evolved. Every nation and tribes have their own signature style that when you see an art, you will be like "Oh! That's from *toot* back in *toot*" or maybe "ooohhh.. I haven't heard that before, but I think it's from *toot*." The texture, technique, material, instruments, etc. could determine the origin of an art. By 'art', we have songs, poems, dances, paintings, sculptures, and a lot more which an individual expresses herself/himself. BUT! It does not just define one's self, hence, it defines and reflects the society where and when the artist/creator belong. According to Alice Guillermo, "Art is socially and historically situated and is shaped by the materialconditions of society." And here's where aesthetics come into the picture for it is the philosophy of art. Guillermo defined aesthetics as "[a branch of philosophy that] has something to do with conserns of content, as well as of form, with the nature of art and its place vis-a-vis society."

The real condition of Philippine culture was revealed in the text-and that condition is cultural identity crisis. The reason why we - Filipinos, have an unstable cultural identity is because of our history of colonization. This crisis is the one that our Filipino artists are striving to resolve and give justice. The foundation of our culture identity is weak - as well as the foundation of the Filipino language. If our Filipino artists' and scholars' goal is to eradicate culture alienation from its own, then why don't they just focus on developing it - making works that truly defines the Philippines, instead of making accounts that states the problem of Philippine culture vis-a-vis its society. In the sense, it does not help, and it's just making things complicated in the idea that it does not end the problem - just acknowledging it. Anyone who would be reading this kind of texts may be inspired and may decide to write something that also involves Filipino culture alienation. It will just go round and round not resolving the problem at all.

With the realization, in contrary with the latter, that Guillermo's text, Philippine Contemporary Aesthetics is also an art - in correspondence with our society. She wrote in the third premise given that:

"aesthetics itself, like art, is socially and historically situated and shaped by the social conditions of a particular time and place. This implies that aesthetics is not universal nor true for all men and for all time, and neither should there be a dominant aesthetics that imposes its standards on different cultures, but it differs from one place and time to another, from one culture to another."

Therefore, the account is not making anything worse, hence, it is the reflection of the status quo of Filipino culture, in the span of its evolution through history. Aesthetics is not something that has an imposition of a constant standard which will dictate if an art is beautiful and creative or not. With whatever condition a place may have at a certain time, and an art was made in reflection to its status qou, it is an art - a genius' art. Thus, she further explained, "Only a process of reeducation will from centuries of miseducation will heal this alienation from our deepest sources."

Also, with regards to the idea that artists should be the one to preserve Filipino cultural signature would be a bit restricting to some. For they will be locked up with following the patterns available in Filipino art ONLY. This approach of preservation is condemning the growth of our Filipino artists, Guillermo explained.

Furthermore, Guillermo created an art that corresponded with the modern problem of Filipino culture. She created it with aesthetics.

                Ang sining sa modernong  panahon ng ika-21 siglong mundo ay kadalasang naisasawalang bahala na lamang. Lalong lalo na sa mga nasa ikatlong daigdig na mga bansa. Kagaya na lamang ng Pilipinas. Ni bigyang pakahulugan lamang nga ang salita ay tiyak na mahihirapan ang karamihan sa’tin. Kalimitan pa nga, kahit yung mga mismong  astang “alagad ng sining” kuno ay waglit na sa isipan kung ano ba talaga ang tunay na layunin kung bakit sila lumilikha ng mga makabagbag-damdaming obra maestra. Ganoon na lamang ba tayong nasanay na humiram ng kulturang banyaga kaya kibit balikat na lang ang karamihan sa atin sa malawakang krisis na kinakaharap ng sining at katutubong kultura ng bansang Pilipinas. Krisis na nanghihimok sa’ting kumilos at magrebelde, hindi basta na lamang umayon sa agos na siyang itinakda ng mga neokolonyal na kanluraning bansa. Mga daluyong na malinaw na pabor lamang sa kanila. Sa konteksto ng kontemporaryong sining ay burado na nga ba ang konseptong sariling atin? Hindi nyo ba napapansin?,  hinihimok tayo ng katotohanang ito na mayamot at kumawala sa kahon. Sa madaling sabi, ito’y hindi basta banta, ito’y isang hamon!

               Binigyang diin sa akda ng isa sa mga primyadong manunulat at kritiko sa konteksto ng “Philippine Art” na si Alice G. Guillermo ang hamon na ito. Tuwiran niyang pinahayag na kinakailangan na nating kumalas sa pait ng kahapon bunsod ng mga kaliwa’t kanang pananakop ng mga kanluranin.

      “Our traditional artistic expressions derive from an aesthetics different from that of the West.”

               Nangangahulugang kinakailangang makapagtayo tayo ng sarili nating pamamaraan nang pagpapahayag ng mga damdamin. Na siya namang tatawagin nating sining at ituturing sariling atin. Ngunit paano nga ba maisasakatuparan ang bagay na ito kung ang kasaysayan na mismo ang nagsasabing hiram ang ating kultura mula sa iniwang pira-pirasong parte ng mga bansang minsan ng umangkin ng ating bansa. Hindi naman na lingid sa ating kaalaman ang mayaman nating kasaysayan mula sa kamay ng Espanya, Amerika at Hapon. Ngayon, kahit papaano ay masaya ako sa katotohanang ito. Dahil kung susumahin ay malaking bagay pa rin na mayaman ang ating kasaysayan. Malaking tulong ito upang magkaroong inspirasyon sa paglikha ng sining. Sinabi nga mismo ni Guillermo na “art cannot set itself apart from human and social meaning.” Sa sitwasyon ng Pilipinas, babalik at babalik pa rin dapat tayo sa nakaraan kung nanaisin nating lumikha ng sining na sariling atin. Hindi dapat natin ito kinakalimutan, bagkus ay dapat na isapuso. Ang sining ay kaakibat at konektado sa nararanasan nating mga tao at sa nararanasan ng lipunang ating ginagalawan. Pagkat ang sining ay karanasan at ang mga karanasan ay sining. Ang sining ay halintulad sa kung gaano ang kakumplikado ang pag-ibig. Dapat nating maintindihan na literal na walang buhay kung wala ito. Nasa bawat sulok lamang ang sining ngunit hindi ibig sabihin ay madali na itong hanapin.  May sarili itong lengguwahe at bukabularyo kaya’t hindi rin ito madaling maintindihan. Ganoon pa man ay hindi dapat tayo papipigil sa mga kadahilanang ito. Pagkat ganoon talaga ang buhay, wala kang makukuhang bagay na napakahalaga sa madaling pamamaraan. Dapat nating ipagpatuloy ang pagrerebeldeng tinutukoy ni Guillermo sa kanyang akda. Suwayin natin ang mga “aesthetics” na siyang kanluranin ang may pasimuno. Dapat tayong maiba. Hindi ito pakikipagkumpitensiya sa kung sino  nga ba ang pinaka at mas kakaiba, bagkus ito’y pagbuo ng ating pagkakakilanlan. Ito’y sagot sa kung sino nga ba tayo bilang Pilipino. Ang sining ay higit pa sa isang hanap buhay, pagkat ito’y paghahanap ng ating buhay. Sapagkat ito ang siyang buhay.

                  Tinukoy na ni Guillermo ang problema at napag-iiwanan na tayo kung iisiping mabuti. Mabilis na umuusad ang panahon at baka tuluyan nang hindi makasabay ang mga natitirang  katutubong sining natin sa kontemporaryong panahon. Ngayon, na sa’tin naman palagi ang solusyon. Alam na nating walang ibang paraan kung hindi ang balikan ang mga katutubong gawi, ngunit hindi ito natatapos doon. Katulad ng sinabi ko kanina, maaari na nga tayong mapag-iwanan kaya dapat na iangkop natin ang mga katutubong sining sa modernong panlasa ng mga tao. Mahalaga ang kasaysayan, oo, pero kung gusto nating maging matatag hanggang sa hinaharap ay ‘di rin dapat balewalain ang kasalukuyan. Nasa kontemporaryong panahon na tayo kaya hindi ba maganda kung iisiping pwede nating magamit ang katutubo habang binibigyan natin ito ng bagong bihis sa pamamaraang hindi naisasaalang alang ang kasaysayang bitbit nito. Natamaan akong tunay sa nag-aalimpuyong sulatin itong ni Guillermo kaya masasabing mulat na’ko. Itong paggawa ko ng reaksyon ay maliit na bagay lamang, pero pinapangako kong bilang isang manlilikhang sining ay hindi ko kakalimutan ang mga aral na pinakalat ni Guillermo. Malaking bagay na ito kapag sama sama naman tayong gagawa. Pagkat itoy hindi laban ng indibidwal, ito’y laban ng bansa!

                  Marahil ang problemang ito ay hindi pa pansinin sa nakakarami. Lalo na sa mga kupal at walang pake. Ngayon, kayong mga kupal basahin nyong mabuti, ang pagsagot sa problemang ito ang siyang ating hinaharap. Wala tayong lusot mga brad, kaya ‘di sapat ang dahilang hindi ka interesado o yung mga banat na “eh ano namang makukuha ko diyan?” Lagi nating tatandaan na sabi nga nila, “ang hinaharap, ay hinaharap!”

I love words for the ways they are able to mean beyond themselves, for the ways — stitch by stitch, word by word — they make trappings for our ghosts, our struggles, our inarticulate dreams; and for how, on hard days when the world suddenly feels a little dimmer, even the ways they fall short give tribute to the vastness of great lives, and bolster our promises of becoming better, fighting harder, loving stronger and, living every day less and less for only ourselves — for having received so much, for being the ones left behind.

And yet, also, the most beautiful words are those we can’t help but hate, for the way they must outlive the lives that made them: for how, having turned quiet conversations into legacy, they leave us with nothing more but also everything else that needs to be done and still spoken of.