#akoto!

"Masyadong pambata.. " - eto yung huli kong narinig ng makakain ulit ako nito.. hahaha :D 

Well, masisisi ba nila ako na isa to sa mga paborito kong kainin na pampawala ng stress. Ang sarap niya kasing kainin, papakin, sipsipin, lahat - lahat na! Pinambabato ko pa nga to dati pag trip ko. hahahah. Pero ngayon, naisip ko sayang. awww...  HAHAH xD  

Since grade school, iniipon ko yung baon ko makabali lang ako nito at makakain kahit isang araw sa isang buong linggo. At napakasaya ko na noon kapag nakadalawang beses akong nakakain nito. Best moments, yung pinag uusap ko pa sila. shet! baliw lang talaga dati. haha Then, noong pumasok ng high school, mas natuwa ako kasi halos araw- araw na kong nakakakain nito. Ang laki na kasi ng allowance ko nun. HAHAH.. Habang nagkaklase, nagpapraktis, nagrereview, o kahit naglalaro sa comp shop dati meron akong katabing ganito. 

Talagang ang laking part siya ng childhood ko. Masasabi ko na, kahit ito na lang yung pagkain sa mundo, mabubuhay ako. :) 

Ngayon.. 

Miss na miss ko na kumain ng gummy bears. :(

ü  Yung pagpaPANTAL ko – medyo nakakairita kasi ang kati niya tapos tinitiis ko lang minsan kung ayaw ko talagang dumami tapos kung mapapansin ng iba, biglang mandidiri sila o kaya tatawanan pa ko.

ü  Yung pagiging MABABAW NG LUHA ko – di ko alam sa sarili ko pero sa tuwing nakakakita ng mga pangyayare o kaya nakakapanood ako ng mgapalabas na masyadong sentimental at emosyonal, kahit di ko gustuhin, biglang may tutulong luha sa mata ko lalo na dun sa right eye ko. :(

ü  Kapag kausap ko tapos biglang may kakausapin na iba – nakakairita siya sa part ko kasi kung tutuusin ‘bastusan effect” pero hindi ganun, ayoko lang nauudlot yung sasabihin ko lalo na kung importante yung mga sinasabi ko.

ü  Yung mabagal maglakad parang naglalakad sa buwan– nakasanayan ko na kasi maglakad ng mabilis (kasalanan to ng tatay ko! ) kaya kapag may mga kasabay akong mabagal maglakad, minsan nauuna na ako dun sa pupuntahan namin or dun sa waiting area. PERO minsan mabagal din akong maglakad, madalas na kasi akong pagod. :P

ü  Rap songs yung mga pang gangster–NAKAKAIRITA! SOBRA!

ü  Yung matapang na amoy napabango o kahit ano pa yan – ayoko talaga ng mga ganitong amoy lalo kung bigla-bigla ko na lang siyang maamoy - sumasakit o kumakati yung ilong ko.

ü  Yung wala akong ginagawa – gusto ko kasi laging kumikilos o something may pinagkakaabalahan lalo na kung nasa labas ako ng comfort zone ko o kaya nasa mga lugar na tulad ng school, office or mall.

ü  Madali akong pagpawisan– di ko alam kung pasmado na ba yung buong katawan ko o talagang mainit lang talaga. Nakakainis kasi na minsan konti pa lang yung ginagawa ko - di pa nga ko nakakaramdam ng pagod pero kung pagpawisan na ako, sobra. Tapos madalas din akong pagpawisan sa mga importanteng araw, ewan ko ba, baka dala lang ng kaba.       

ü  Yung ginagawa mo na lahat may reklamo pa rin- di makuntento o makapaghintay– okay lang na mag-demand sakin yung mga taong nasa paligid ko, okay lang yun pero sana may konsiderasyon at lalong lalo na, insensitive.

isang mainit na hapon, kakatapos lang sa gawain at tumambay sa corridor tapos tamang kwentuhan. Hindi ko alam anong nangyare pero biglang napunta sakin yung usapan. Biglang nagtanong yung isa kong classmate kung "kamusta na raw yung nililigawan ko, yung pinapayungan ko at hinahakbayan ko pa with matching holding hands pa sa cat walk?"

Napaisip ako pero parang alam ko na kung sino yung tinutukoy niya..

Hindi ko alam pero parang gusto ko na agad putulin yung usapan..

Last month, na realize ko na mali pala talaga yung magmamahal ka ng isang tao na hindi ka pala talaga sigurado kung ano ba talaga yung gusto mong mangyare sa inyo. Na realize ko na hindi pala sapat yung may nakita kang something special sa kanya, something worth to keep and get inspired everyday pag nakikita mo o kaya naalala mo. Mahalaga yung malaman mo sa sarili mo na siya na talaga at hindi kana naguguluhan at nagdadalawang isip sa desisyon na para rin naman sa kaligayahan niya. Nalaman ko sa sarili ko na maling magpatuloy KUNG nakatali pa rin ako sa nakaraan, sa sakit. 

Masayadong unfair para sa kanya dahil hindi ko mabigay ang lahat ko (effort, love, admiration, etc). Iniisip ko na "baka" mangyare ulet (sobrang effort, sobrang pagmamahal tapos.... ). Alam ko, tanga lang ang labas ko neto kasi alam ko ibang babae tong nakilala ko, minamahal ko, pero bakit hinahayaan ko yung sarili ko na hindi ko ibigay at iparamdam kung ano man yung "best" ko, yung tipong hindi na ko nagdadalawang isip sa kung ano mang desisyon ko - nakakasira ng diskarte. Hirap..!!