Grade 6 o 5 ata ako no'n. Naglalakad kami papasok sa Hen. Pio Elem. School, madilim paligid, wala pang ni sinag ng araw kasi masyadong maaga. Tapos puro kanta ni Jolina ang tinugtog sa karinderya, mga “tuloy pa rin ang awit ng buhay ko~”. Pero hindi na nila kasikatan yo'n, pagkakaalala ko sa “paper roses” nya hindi pa ata ako nag-aaral. Tapos narinig ko ‘tong isang kanta nya uli, tungkol sa.. ‘kung ano naman yung madalas’. Tapos naisip ko ganito, ganitong ganito siguro ako pag dumating na yung oras na magkakagusto ako sa isang tao. Hindi ko pa napapanuod yung movies nya o hindi ko na lang maalala, yung mga kanta lang. Pero dun sa mga araw na yo'n inamin ko o inalaan ko sa sarili ko na ako at magiging kanta ko yo'n. Kaso sa movie nya, at ibang paborito kong palabas na kahit ibang linguahe na, iisa lang ang kwento, iisa lang ang kwento na gusto ko, na siguro hinihintay ko.