Zweverig
Ik ging. Waarheen? vroeg ze. “Naar een cacao-ceremonie om naar binnen te keren en daarna een ademwerksessie”. Zij schaterde. “Oh, zeker zo’n bijeenkomst met aanrakingen en zo. Een beetje seksachtig, zweverig?”.
Omdat de weg erheen was opgebroken, raakte mijn Tomtom in de war. Ik parkeerde mijn auto en liep het laatste stuk. Door de miezer naar het slecht verlichte industrieterrein. Daar, in Lemmer, aan de Houtsaachmole doemde het gebouwtje op, met op de eerste verdieping het wat obscure yoga-lokaaltje. Obscuur in de zin van onaanzienlijk, niet in negatieve zin. Twee vrouwen, professionals in zielsbewustzijn en ademhalen waren er al, twee jongere deelneemsters ook. Zij dronken thee, schonken het mij en heetten me vriendelijk welkom.
Een poosje later zaten de vrouwen en ik op matjes met zachte dekentjes om ons heen te nippen aan de warme, uit Peru geïmporteerde cacao met als doel naar binnen te keren, in ons hart te geraken. In 1975 had ik een reis gemaakt naar Cuzco in Peru en daar de Machu Picchu tot in de hemel beklommen. Dat had mij verlicht. Ik wist van die lokale cacao vol ijzer, magnesium en andere vitamines, maar vooral ook wat bitter. Ik kom er 47 jaar later op een industrieterrein in Lemmer onverwacht mee in aanraking. De ambiance is meditatief, spiritueel, raakt mijn emoties.
De als ademcoaches opgeleide leidsters vertellen enkele achtergronden en bedoelingen en er klinkt steeds hardere spirituele muziek uit een eenvoudige transistor. Er branden wat kaarsjes. Ik kom tot rust en laat het me overkomen. Geleidelijk gaat de ceremonie over in een ademsessie. Ik geef me over aan allerlei vormen van ademhalen met open mond: snel, heel snel, diep, via borst en buik. Daardoor neemt de zuurstof in mijn bloed toe. Er ontstaat een vorm van lichtheid en loslaten van gedachten zoals ik die als kind kon hebben bij intensieve sportwedstrijden, zij het dat deze lichtheid nu naar binnen keert en er geen tegenstander is, behalve misschien ikzelf. Ik verdwijn in mezelf, gedachteloos, soms heftig schuddend met mijn hoofd, een enkele keer huilend van verdriet en comfort zoekend………….
Als het voorbij is nemen we in liefde van elkaar afscheid. Ik was een paar uur in een troostende omgeving met lieve andere mensen. Het was misschien zoals ik als kind naar de kerk gaan heb beleefd in de veiligheid van bescherming door mijn ouders en gelijkgestemde. Zoals ik nu voor mezelf openstond, zonder schuilplaats of bescherming. Nee, seksachtig of zweverig was de sessie allerminst, eerder concreet, in het hier en nu. ’s-Avonds later las ik in Der Spigel een interview met auteur Nouriel Roubini over zijn nieuwe boek Megathreads, dat gaat over de grootste gebeurtenissen die ons leven en welzijn bedreigen. Ik kan de oorlog weer even aan. Daarover een volgende keer.
